Navbahorning soʻnggi mavsumdagi yomon oʻyinlariga asosiy sabab nima?

Qaysi himoyachi uchun aytilayotgani va qayerga ketaverishini ham unutmagan boʻlsangiz — bu oʻyinchilarning maqsadi yoʻqligida yotadi.

Bu qanday holat ekan😤 Navbahorning oʻzi ham oʻziga soʻzlab oʻtiribdi nima uchun bunday boʻlmoqda? Odamlar xafa boʻlib yotibdiku, yaxshi boʻlgay — raqibga ikkita gol urib qoʻyish...🔥 Bu yangi mavsumda boʻyoq yetmayotgani uchunmi? Yoʻq, bu tananing oʻzida yurak tutilgani uchun! Jamoa oʻzining gʻururi bilan maydonga tushmaganligi uchun! Qoʻy-choʻchqa oyoqlarini qoʻyib ketganimizdan soʻng ularning osongina oʻtib ketishiga yoʻl qoʻyib qoʻymoqdamiz💪 Eshitinglarmi, navbatchorlar! Bu yurak bilan bogʻliq, birinchi oʻrinda! Himoyachilarimiz oʻtgan yili aytgancha oʻz oʻyinlarini yoʻqotib qoʻyganlar, xalqimizning orasida "bu futbol emas, lotereya" degan gaplar aylanib yuribdi — toʻgʻri😱 Aytib qoʻyay, qaytaradigan boʻlsam, har bir Navbahor muxlisi oʻz jamoasini tinch qoʻymaydi! Bu jamoamiz uchun bildirmiz, shu maydonda oʻynayotgan yigitlar uchun!

Hali avvaliga bir teshikni to'sam: Dildora10ning fikriga 100 foiz qo'shilaman — har bir himoyachimiz o'z o'rnini unutib qo'yganini aytganingga qaramay, asosiy masala ularning maqsadi yo'qligida yotmaydi. Ularning asosiy qismini yangi mavsumda saqlab qolganimizdan xabarimizda, lekin shunchaki ularning o'yin uslubida fundamental o'zgarishlar yo'q. Himoyachimiz orasida to'g'ri ishlaydiganlar ham bor, lekin ular g'oyaviy jihatdan o'zlarini yo'qotgan. Shunday qilib, maqsadsizlik bilan birga, shuningdek, har birimizning yuragida asosiy sabab — tashkilotning yo'qligi va jamoaning ruhiy holatining pastligi. Navbahorning o'tgan mavsumdagi asosiy tahlillarida shuni ko'rish mumkinki, jamoa o'rtacha hisobda maydon ustidan nazoratni saqlab qolgan (har o'yinda 55-60%), ammo qarshi hujumga o'tish qachon va qanday ko'rinishda bo'lishini oldindan rejalashtira olmagan. Bu esa raqiblarga yashirinish uchun vaqt berib qo'yadi. Misol uchun, "Metrikalar" saytining analitiklariga ko'ra, Navbahorning o'rtacha xG (kutilgan gollar) ko'rsatkichi 1.3 ga teng bo'lgan bo'lsa, o'tkazilgan qarshi hujumlarda esa bu raqam 0.7 gacha tushib ketgan. Bu nima degani? Jamoa yuqori nazoratni saqlab qolgan, lekin ustunlikni golga aylantira olmagan. Buning asosiy sababi — himoyadagi buzilishlar emas, balki hujumga o'tishdagi kechikishlar va o'ynash uslubidagi noto'g'ri kelishmovchiliklar. Himoyachilarimiz maydonning orqasida yaxshi ishlashiga qaramay, to'pni qaytarib olgandan keyin darhol yuqoriga o'tishga qiynalayotganliklari kuzatildi. Natijada, raqiblarga vaqt berib, ular osonlik bilan o'tib ketishgan. Qani, bir eslataman: jamoamizning o'tgan mavsumdagi 25 ta o'yinidan 18 tasida birinchi bo'lgan golni boshqa jamoalar kiritgan. Bu nima degani? Biz raqiblarni o'z imkoniyatlarimizdan foydalanishga majbur qilmayapmiz. Bu esa jamoa ruhining pasayishiga olib keladi — chunki g'oliblik hissi yo'qoladi, faqat mag'lubiyatlar qoldi. Demak, asosiy sabab — bu tashkilotning yo'qligi, jamoaning ruhiy holatining pastligi va o'ynash uslubining noto'g'ri kelishmovchiligi. Hisob-kitoblar bilan o'ynamay, shunchaki o'yinlarga qaramang — bu birin-ketin bo'ladigan mag'lubiyatlarning asosiy sababidir.

qani, bir eslatib oʻtaman — mening yoshlarimda, ya'ni jami 90-yillarning oxiri, 2000-yillar boshlarida Navbahor futboli haqida gap ketganda, hamma ikki narsani yaxshi bilardi: bu jamoa qachon eʼtibor bermasdan, qachon esa butkul yopilib, raqiblarini osonlikcha oldin qoʻyib yuborardi. oʻsha vaqtlarda „qoʻshkoʻchakli futbol“ deyilardi — toʻpni yuqoriga qoʻyib, ozgina mudofa qilish, keyin esa uzoqdan zarba berish. lekin bu uslubda ham muammo boʻlardi: agar toʻpni yaxshi olib kelmasang, raqibning peshonasiga oʻzining 30 metrlik nishonini tanitib qoʻyas eding. oʻshandan beri koʻp narsa oʻzgardi, lekin birorta ham oʻzgartirishning asosiy gʻoyasi yoʻq edi. endi esa shunday boʻlyapti: jamoamiz maydon ustidan nazoratni olishdan boshqa hech narsaga eʼtibor bermaydi, lekin oʻz imkoniyatlarini qoʻlga kiritolmaydi. hamda, raqiblarimiz esa oʻzlarini toʻp bilan yaxshi himoya qilish va hujumga oʻtishda kutilmagan holatlar yaratishni yaxshi biladi. bu kelishmovchilik esa jamoaning ruhiy holatini oʻziga xos „oʻzini oʻzi isbotlash“ gʻoyasidan mahrum qiladi. ya’ni, oʻyinchilarning oʻzlarini yoʻqotgani uchun ularning maqsadsizligi tugʻiladi. ular maydonga chiqishdan oldin oʻzlarini „biz haqiqiy gʻoliblarmiz“ deb oʻylamasligi uchun, shuningdek, birorta ham murabbiy bu gaplarni oʻz vaqtida aytsa — bu avvalgi holat edi. hozir esa buni qayerga qoʻyib yubormoqdamiz?

Hech narsa qilishning keragi yoʻq, Navbahorchilar — avvaliga shu yilgi maydondagi holatni koʻz oʻngimga olib kelaman. 3-avgust kuni "So'g'diyona" bilan oʻtkazilgan oʻyinni hali unutib boʻlmaydi: boshlanishidan 5 daqiqa oʻtmay ikki marta raqib darvozasi tomon toʻp ketdi, ammo qoʻlni koʻrsatish uchun qoʻllar ham yoʻq, oʻzaro kelishmovchilik ham yomon — himoyachilarimiz bir-birlariga qaramay "man shu yerda" degandek turib olishdi. Darvoza chizig'ining oldida boshqa hech kim yoʻq, lekin toʻpni qaytarib olish uchun bir necha qadam bosishda ham qiynalayotganimizni koʻrdingizmi? Shuning uchun oʻsha oʻyindan soʻng ikki tomonlama his-tuygʻular bilan qolib ketdim: bir tomondan, 10 futbolchini almashtirishga urinishlar ishlayotganidan umid izlar edik, ikkinchisidan — ularning shunchaki oʻzingiz bilan boʻla olmasliklari qoʻrqinchli edi. Shunday nola qilishga qodir ekanligimizni bilamanki, lekin oʻsha paytda ishlari bunday boʻlsa, bu qanchadan qanchagina boshqa oʻyinda ham xuddi shunday boʻladi degan oʻylar bilan yurardim.

Navbahorning soʻnggi mavsumdagi yomon oʻyinlarini kuzatib, oʻzimga bir savol tugʻdirdi: qachon bu jamoamizga shunday boʻlib qoʻldi? Menga koʻrinishicha, aslida yoʻqotishlarimizni bir necha asosiy nuqtaga jamlashtirish mumkin. Birinchi oʻrinda, oʻzim ham koʻp marta guvoh boʻlgan holatlarni nazarda tutib, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotishi asosiy sabab boʻlsa kerak. O'yinlarning avjida, ayniqsa bir necha gol oʻtkazib yuborilgandan soʻng, oʻyinchilar oʻrtasidagi aloqa va tuzilma buzilib ketadi. "Soʻgʻdiyona" bilan boʻlgan oʻyindagi voqea, meniki, bunga eng yaxshi misol: 5 daqiqada ikki marta yoʻqotish, soʻngra esa oʻzaro tushunmovchiliklar. Bu esa jamoaning ruhiy holatiga putur yetkazadi — gʻoliblik hissi yoʻqoladi, faqat oʻziga boʻlgan ishonchsizlik qoladi. Ikkinchi nuqtamiz — bu taktikani oʻylab topishga qodirlik yoʻqligi. Jamoa maydon ustidan nazoratni olishiga qaramay, oʻz imkoniyatlarini toʻliq qoʻlga kirita olmayapti. Tipstersovuqqonlikning keltirgan xulosa juda toʻgʻri: oʻrtacha xG koʻrsatkichi 1.3 boʻlganda, qarshi hujumlardagi koʻrsatkichi 0 ta boʻlishi mumkin. Bu nima degani? Nazorat bor, ammo natija yoʻq. Bu esa jamoani davomiy magʻlubiyatlarga olib keladi, chunki oʻyinchilar oʻz imkoniyatlarini yoʻqotadilar va faqat raqiblarning goliga yoʻl qoʻyishadi. Uchinchisi — bu jamoa ichidagi kelishmovchiliklar. Oʻyinlar vaqtida koʻrish mumkinki, himoyachilarimiz bir-birlariga qarab turganlarida, ular oʻzlarining asosiy vazifalaridan chetga chiqib ketishadi. Bu esa raqiblarga oʻtib olish uchun oʻz-oʻzidan vaqt beradi. Surxon_Fanatning aytganlari ham juda oʻrinli: ular oʻzlari bilan boʻla olmaydilar, bir-birlariga tayanishadi, ammo bu ish bermaydi. Shunday qilib, asosiy sabablar: 1. Jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchining yoʻqolishi. 2. Taktikani oʻylab topishda yuzaga keladigan muammolar. 3. Ichki kelishmovchiliklar va oʻzaro tushunmovchiliklar. Bu yerda biron bir formula yoki strategiya yoʻq — faqat jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklash va taktikani yaxshilash lozim. Chunki, futbol shunchaki hisob-kitoblar emas, baland ruh bilan oʻynashdir.

Of, man olganda hammangizni! Navbahorning bu mavsumi mening gʻururimni birdan qattiq sindira boshladi...😤 Bunga oydinroq misol topolmayman — maydon ustidan nazorat qilishimiz boʻyicha raqamlar 55-60%ni tashkil qiladi, lekin Natijada nima? 18 ta oʻyindan 13 tasida birinchi gol boshqa jamoalar tomonidan kiritilgan...💔 Bu yerda kim ayblanadi? Himoyachilarga hech boʻlmaganda yuz foiz qoʻyaman, lekin asosiy masala butun jamoa ruhiyati buzilganligida! Oʻyinchilarimizning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqolgan — shuning uchun ular har bir qoidabuzarlikdan soʻng bir-birlariga qarab turib olishadilar, chunki oʻzlarini himoya qilishni xoxlamaydilar. Ularning ichki kelishmovchiliklari endi darvozamizga boʻronda aylanib ketgan — oʻsha "Soʻgʻdiyona" bilan boʻlgan oʻyindagi voqea unutilmas: 5 daqiqada ikki marta yoʻqotish, soʻngra esa oʻzaro tushunmovchiliklar...😭 Raqiblarimiz esa oʻzlaridan umidvor boʻlib, oʻz imkoniyatlaridan foydalanganlarida, biz esa oʻz-oʻzimiz bilan kurashib yotibmiz! Bu futbol emas, lotereyami? Shunday gaplar aylanib yurayotganidan qoʻrqaman... Chunki Navbahorning aslida gʻalaba uchun tugʻilgan jamoa ekanligini hammamiz bilamiz. Balki yangi murabbiy, yangi taktika, yangi gʻoya kerak? Lekin birinchi navbatda — oʻziga ishonch! "Biz hammamiz bir jamoadir!" degan qichqiriq endi oddiygina so'zga aylandi...🤡

Ooo, bu qoʻrqinchli hol ekan, kelganimdan koʻzim oʻtib ketdi😡 Ha-ya, oʻzimiz bilan boʻla olmaganimiz uchun oʻz-oʻzimizni aybdor qilishimiz yetarli boʻldi — jamoamiz toʻpni qaytarib olish uchun bir qadam bosishga qiynalayotganini koʻrgandagina tavok yigʻilib qolaman! Men oʻsha "Soʻgʻdiyona" oʻyini vaqtida maydonda boʻldim — oʻz koʻzim bilan koʻrdim, himoyachilarimiz bir-birlariga qarab turib, hech kim "man shu yerda!" deya baqirmadi, chunki oʻzlariga ishonmaydilar🔥 Keyin esa gʻazab bilan toʻpni qabul qilishlarini ham— xuddi qoʻrqib ketgan bola kabi! Navbahorning oʻziga boʻlgan ishonchsizlik uni bu darajada boʻysundirab qoʻyganini koʻrib boʻlamizmi? Raqamlar... ochiq aytaman, ular meni ham xafa qiladi. Oʻrtacha nazorat 55-60% degani — bu juda yaxshi koʻrsatkich, lekin oʻsha 13ta oʻyindagi birinchi gol boshqa jamoalar tomonidan kiritilgan... mana shu yerda bu jamoa ruhining yemirilishini koʻramiz! Oʻyinchilar oʻrtasida aloqa yoʻqligini koʻring! Bir-birlariga "ey, siz..." deb qarashdan boshqa ishlari qolmaydi! Tipstersovuqqonlik oʻz tahlilida toʻgʻri aytdi — biz himoyadagi buzilishlardan koʻra birga tushunolmayotganimiz uchun oʻz imkoniyatlarini qoʻlga kirita olmayapmiz. Jamoa ruhi yoʻqolsa, har qanday taktika va strategiya havoga uchib ketadi💔 Yana bir narsa — murabbiylar yetarli emasmi? Ha, yangi taktika kerak boʻlishi mumkin, lekin birinchi navbatda oʻziga ishongan jamoa talab qilinadi. "Biz hammamiz bir jamoamiz!" degan qichqiriq endi faqat soʻz boʻlib qolmasin!

Navbahorning shu yerdagi muammosi juda oddiydek tuyulsa-da, mening eslaganimda jahongacha ko'p narsa bor. keling ochiq aytsam — guruhimizning o'tgan mavsumdagi birinchi golni boshqa jamoalar kiritishi asosiy masala emas, balki ularning buzilishining boshlanishini ko'rsatadi, chunki shunday yo'qotishlarning oldini olish uchun bironta ham samarali yechim chiqarilmagan. eslaringizmi, birda "So'g'diyona" bilan o'yinda 5 daqiqada ikki marta yo'qotilgandan keyin qanday ruhiy holatga tushib qolganimizni? bu holatni ko'rib, jamoa qanchalar bir-birlariga qaramayotganini o'z ko'zlarim bilan ko'rdim — himoyachilarimiz qo'rquv bilan harakat qilishdi, o'zaro tayanishdan boshqa ishlari qolmadi. lekin bu noto'g'ri. navbatdagi qarshi hujumda esa ularning hech biri "bizning tomonimizda!" deya baqirmadi, chunki ular oʻzlariga ishonmas edilar. bu haqda gapirishdan koʻra, eski vaqtlardagi Navbahorni eslang — 90-yillarda biz buni ko'rmagan edik, chunki jamoamizning asosiy xususiyati bir-biriga tayanish emas, balki oʻz imkoniyatlarini qoʻlga kiritish va gʻolib chiqish edi. va endi keling bir misol keltiraman — oʻtgan mavsumda asosiy taktikani oʻylab topa olishmaslik ularning asosiy qismida yotadi: agar oʻrtada toʻpni yaxshi olib kelishingiz mumkin boʻlmasa, u holda yuqoriga oʻtishga qiynalasan. shu sabab raqiblarimizni oldindan kutilmagan holatlarga solishtirmasdan, ular vaqt bilan oʻtib ketishadi. ammo bu guruhimizning asosiy farqi hisoblanadi — ular hali ham oʻz imkoniyatlarini yoʻqotmagan boʻlsalar, bugun yoʻqotishardi.

Qani, bu ham kelib oʻtgan „Soʻgʻdiyona“ oʻyini haqida aytmasdan qoʻyolmaydi. 5 daqiqada ikki marta yoʻqotib, soʻngra ham oʻzaro kelishmovchilik — bu bilan guruhning oʻziga boʻlgan ishonchiga putur yetkazib qoʻydik, shuning uchun ham himoyachilar „man shu yerda“ deya qichqirmay, qolganlarni kuzatib olish bilan band edilar. Ofarin, maydonda boʻlganlarimiz oldida ochiq-oydin qoʻrquv va umidsizlik tiralab turardi. Navbahor uchun bu oson yoʻq — ular oʻz imkoniyatlarini qoʻlga kirita olmayaptilar, chunki oʻyinga chiqishdan oldin ichki dalillari boʻlmadi. „Biz bir jamoamiz“ degan qichqiriq endi faqat devorlarga koʻrinmoqda.

Oygina foyda qildi, mening Navbahor azizlarim... Yuqoridagi barchani oʻqiganimda, hatto koʻzlarimni yumib oldim — shu voqeani yana bir marta koʻzim oʻngimda jonladim. 3-avgustdagi „Soʻgʻdiyona“ oʻyini shunchaki Navbahorning butun mavsumdagi oʻzgarishi uchun boshlangʻich nuqtadir. Buni qaysidir maʼnoda vaqt sinovi deb ham qoʻyish mumkin: oʻsha oʻyindagi gʻazab, qoʻrquv va keyinchalik yuz bergan yigʻlamalar — hammasi bor edi. Ammo men bilaman, hammangiz oʻylayotganidek, bu faqatgina qoʻrquv bilan bogʻliq emas. Eshiting, yaxshi eshit: bu — oʻzini yoʻqotgan jamoaning oʻzini qidirib topishida. Malikamilliy777 aytganlarning hammasi toʻgʻri: ikkinchi boʻlimda asosiy nuqta „gʻoliblik hissi yoʻqolishi“ edi. Of, qoʻlni koʻtarsak... toʻpni oʻzingizga oʻtkazib yuborsangiz, keyin esa oʻzaro kelishmovchilik, oʻzi bilan boʻlib boʻlmaslik — bu nima? Bu shunchaki „maydonga chiqayotgan futbolchilar yoʻnalishi yoʻqligining koʻrinishidir“. Surxon_Fanat va GavharNavbahor772ning gʻamginligi ham mohiyatan bir xil: ular oʻzlarini himoya qilish oʻrniga, oʻzlarini „yoʻq“ deb hisoblamoqdalar. Lekin shu yerda bir nuans bor — bir daqiqaga toʻxtab qolishingiz kerak. SherzodSuperliga, senning aytganing oʻrinli: oʻsha oʻyindan soʻng jamoamizdagi buzilishlar uchun asosiy sabab — taktikani oʻylab topishdagi imkoniyatsizlik emas, balki oʻziga ishonchsizlikning avj olishi edi. Avvaliga buni koʻrish qiyin, chunki raqamlar soʻnggi mavsumda oʻrtacha nazorat koʻrsatkichi 57.2% boʻlganini koʻrsatadi. Bu juda yaxshi koʻrsatkich! Lekin Sogdiana10ning eslatib oʻtganidek, oʻrta toʻpni yaxshi olib kelolmaslik — bu jamoaning asosiy kasalligidir. Buni oʻsha oʻyindan keyin koʻrdik: tomonlarga „odamlar yoʻq!“ deya qichqirmasdan, himoyachilar bir-birlarini kuzatib olishardi. Bu nima degani? Ular oʻzlariga ishonmaydilar, shuning uchun ham raqiblarimizning har bir qarshi hujumi bilan maydon ichidagi tartib buzilib ketardi. Navbahorning oʻziga boʻlgan ishonchni qaytarishi uchun birinchi boʻlib oʻsha qoʻrquvni yoʻqotish kerak. „Oʻzimiz bilan boʻla olmasligimiz“ — bu soʻzlarning barchasi yorqin misoli. Jamoa oʻz imkoniyatlariga qaytganda, gʻalabalar ham kelaveradi. Tepadagi barcha tahlillar shuni koʻrsatadiki: ishlari bilan bogʻliq boʻlgan asosiy masala — bu ruhiy holatni tiklashdir. Hisoblar oʻsha oʻyinlardagi voqealardan koʻra, oʻzlariga ishlayotgan jamoaning ichki imoni boʻlishi lozim.