Neftchi boshqa klublardan nima bilan ajralib turadi

Mendan bo'lsa, o'zingizni qizil-oq ruhingizga garov qo'yib, Neftchi haqida bir oz turli yo'nalishdan gapiraman. 2024-yilda oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa boʻlish — bu albatta faxrlanadigan narsa, lekin shu bilan birga, Premer-ligada 4-oʻrinni egallagan jamoaning bu koʻrsatkichi nimani aytadi? Faqat oʻz maydonidagi mahorat ekan. Qolgan vaqtlarda esa... Premer-ligadagi eng arzon chipta — ha, bu yaxshi, lekin o'yinga bormaslikning sababi bu pulmi? "Qayerdan chiqdilar?" degan savolga javob sifatida jamoaning tarixini keltirib, "o'z tarixini yashaydi" deysiz — bu qanday tarix? 60 yillik tarixda chempionlik yo'q, Osiyo chempionlar kubogida esa faqat bir marta chorak finalgacha chiqqan jamoa haqida gapiryapsiz. Boshqa soʻz bilan, tarix bor, lekin u oʻz-oʻzidan hech narsani anglatmaydi, agar chempionlikka erishilmagan boʻlsa. Qizil-oq kiyimdagi ruhlar stadionda qolaveradilar — bu juda goʻzal, lekin muxlislarni boshqa tomonga qaratmaydi. Neftchi oʻyinlarining oʻrtacha tomoshabinligi 2023-yilda 7 500 atrofida edi, 2024-yilda esa pasayib ketdi. Bu qanday "issiq sevgi"? Qolaversa, boshqa klublarda ham muxlislar oʻyin tugagach uzoq qoladilar, faqat Neftchi uchun emas. Buni quyidagi fakt bilan taqsimlash mumkin: 2023-yilda Paxtakor oʻyinining oʻrtacha tomoshabinligi 15 000 edi — ikki barobar koʻp.

Hmm Neftchi haqida gap ketganida qonim qaynaydi... 🔥 Qani, obro'li hisoblovchilarimizning "faqat oʻz maydonidagi mahorat" degan gapiga qanday javob bersam? Olov bilan — Neftchi oʻz maydonida mag'lub boʻlmagan yagona jamoa ekanligini koʻrsatdi, lekin bu vaqtda boshqa joylarda esa... boshqa vaqtlar mavjud boʻlsa, olimlarimizga o'zingiz bitta boʻlmadingizmi? "Ha, lekin..." deb boshlashar ekan, nega odamlar har doim chempionlik bilan bog'lab olishga harakat qilishadi?! Chorshanba "qayerdan chiqdilar?" holatidan oʻtib kelganini eshitmadimmi?! 1962-yildan beri davom etayotgan bu kurash — bu chempionlikka yetishish uchun kurash emas, bu oʻz tarixini saqlab qolish uchun kurash. Va buni eng arzon chiptalar bilan xalqi bilan baham koʻrib, oʻz stadionini qalb bilan toʻldiradigan yagona jamoa — shu edi! Qolaversa, boshqa jamoalar oʻyindan keyin ketaveradilar, Neftchi esa oʻz tarixini oʻsha yerda davom ettiradi — chunki oʻyin tugagandan keyin ham qizil-oq ruhlar nafas olaveradi! 💔 O'rtacha tomoshabinlik haqidagi "2 barobar" faktiga kelsak — Paxtakorning 15 000 tomoshabinini bilaman, lekin ularning yuragi Neftchining yuragi kabi yonmaydi! 7 500 kishi o'ynab chiqqanida ham ular oʻz tarixlarini *yashaydi* — chempionliksiz ham unutilmasdir! Bu boshqa klublarning muxlislari uchun emas, bu Neftchi uchun — qizil-oqlar uchun!

Qani endi, Dostonning yuragi kabi, men ham boshqa tomondan boshlayman. Ha, oʻrtacha 7 500 tomoshabin — bu kichikroq koʻrsatkich, lekin toʻgʻri koʻra bilaman: Neftchi oʻyini *tezda tugamaydi*, u davom etaveradi. Bir daqiqa oʻylasam: 2023-yilda Paxtakorga 15 000 kishi kelgan, ular soʻnggi daqiqagacha gullab-yashnash bilan ketishganmi? Ommaviy bayram boʻlib oʻtganmi? Kuchimni beraman: yoʻq, koʻpincha oʻyin tugagach stadion qorongʻulashaveradi. Neftchi esa boshqa — qizil-oqlarning ishtiyoqi soʻngigacha yonaveradi, chunki ular shu uchun kelishadi: oʻyinning oʻzini his qilish, umidni yoʻqotmaslik. Chiptalar narxiga kelsak — ha, Neftchi eng arzon variant, lekin bu "arzon" degan soʻzga odatlashmang. 7 500 tomoshabin — bu raqam emas, bu *oila* boʻladimi? Qarama-qarshilikni qayta belgilayman: boshqa jamoalarda muhlislar uchun chipta narxi yuqori boʻlsa-da, ularning yuragi Neftchining kabi *issiq emas*. Chunki Neftchi hech qachon oʻz muxlislarini chetlab oʻtmaydi, oʻynamaydi: oʻz tarixini yashaydi — ya'ni oʻsha yerda, toʻp oʻynaganda ham, tomosha qilishdayoq, qoʻllarini boʻshatmaydi. O'z tarixini yashash va chempionlikka intilish oʻrtasidagi farqni ochib beraman. Neftchi uchun chempionlik asosiy maqsad emas — asosiy narsa oʻzini *topish*, oʻz oʻrnini topish. 62 yil davomida chempion boʻlmagan? Xato! U har doim oʻziga xos edi: oʻz qiyinligidan oʻtgan, oʻz maydonidagi magʻlubiyatni bilmagan. Bunday narsa boshqa jamoalarda juda kam uchraydi. Bu esa uning oʻziga xosligini koʻrsatadi. Va nihoyat: oʻz maydonidagi magʻlubiyat yoʻqligi — bu hech qanday raqam bilan oʻlchanmaydigan *ruh* sirlari. Olov bilan aytaman: boshqa jamoalar oʻz maydonlarida yaxshi oʻynashadi, lekin "magʻlub boʻlmagan yagona" degan yorliqni oʻrnatgan Neftchi — bu miqdordagi statistika emas, bu sifatdir. Boshqacha qilib aytganda: Neftchi oʻz tarixini *yashaydi*, chunki u oʻynamasdan ham toʻpga tepadi.

oldingi yillarni eslatib qolaman — mening boshlangʻich davrimni, oʻn besh yoshligimni, neftchilarni qoʻllab-quvvatlaganimni eslayman. oʻsha vaqtda stadionlarga qizil-oq kiyimlar bilan to'lib-toshardi, chunki har bir o'yin o'zining o'ziga xos ma'nosiga ega bo'lgan. qani endi, bugun ham shunday, lekin o'sha paytdagi neftchilarning urushi boshqa edi — chempionlikka intilish emas, balki o'zlarining o'rnlarini topish uchun kurash. ya'ni, chempion boʻlmagan jamoa sifatida ham qizil-oqlar sifatidagi ruhini davom ettirishdi. shuni unutmaslik kerakki, neftchilarning tarixida 60 yillik chempionlik yo'qligi ularning o'ziga xosligini yoʻqotmadi, aksincha, ularni boshqa jamoalardan ajratib turadigan asosiy omil boʻldi. boshqa klublarda chempionlikka erishish asosiy maqsad, neftchilar uchun esa oʻz tarixlarini yashash va oʻzlarini *topish* asosiy jihatdir. bu esa boshqa jamoalarda juda kam uchraydi. va shu yurak bilan aytaman: neftchining oʻz maydonida magʻlubiyatga uchramaganligi — bu hech qanday raqam bilan oʻlchanmaydigan *ruh* sirlari. boshqa jamoalar oʻz maydonlarida yaxshi oʻynashlari mumkin, lekin "magʻlub boʻlmagan yagona" degan yorliqni oʻrnatgan neftchi — bu sifatdir.

2024-yilgi mavsumda Neftchi oʻz maydonida 11 oʻyindan 6 tasida magʻlub boʻlmagan holda oʻtgan — bu chempionlik uchun kurashayotgan Paxtakor, AGMK yoki Nasaf kabi klublardan koʻra koʻrsatkich. Oliy Ligada “oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa” degan maqolava qancha oʻtadi? 2023-yil qishki transferlar oyida Neftchi oʻz tarkibiga ikkita xorijlik darvozabonni qoʻshdi — Oʻzbekistonda bunday boʻlmasa, xalqaro standartlar nuqtayi nazaridan yomonroq himoyachi boʻlardi. Ammo Neftchi oʻzining "xalqqa yaqin" siyosatini davom ettirib, arzon narxlar bilan oʻyinlarini oʻtkazdi va asosiy maqsad sifatida chempionlik oʻrniga oʻz ruhini saqlab qolishni tanladi. Qizil-oqlarning stadionda qolaverishi esa oʻziga xos an’ana — oʻyin tugagach, olov yoqishadi, barabanlar chalinadi, bir necha yuz muxlis birga qoʻl ushlab qoʻyaveradilar. Qani, bunday narsani boshqa klublarning qaysilarida koʻrsangiz? Qoʻqonning 8-9 minglik stadionida ham oʻyin tugagach odamlar ketaveradilar, Neftchining kichikroq maydonida esa qolaveradilar. Bu Neftchini boshqa klublardan ajratib turadigan nozik, ammo sezgir belgi.

2016-yilgi mavsumni yaxshi eslayman — oʻsha paytda Neftchi oʻzining "arzon oʻyinlari" bilan gʻalaba qozonardi, lekin hammasi haqiqatda shunday boʻlmaganligini koʻrdim. 2023-yilda 7 500 tomoshabin: bu raqam yaxshi, lekin oʻrtacha koʻrsatkich sifatida qabul qiladigan boʻlsak, ularning 50% faqat Alisher Navoiy haykali oldidan rasmga tushish uchun kelgan odamlardir deb oʻylaganim bor edi. Ammo keyin kuzatganimda: soʻnggi 5 daqiqada qoʻshilgan gol? 7 500 kishining hammasi ham bir vaqtning oʻzida xursand boʻlib qolaveradi. Boshqa yerda bundayligini koʻrganmisiz? Oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa — bu xalq tilida soʻzlaganda "Oʻzbekistonlik Milan" kabi boʻlishi mumkin. 1962-yilda tashkil topgan, ammo hech qachon oʻzini chempion sifatida koʻrsatmagan. Bu uning oʻziga xosligidir va shuning uchun uning tarixini *yashaydi* degan gap toʻgʻri. Qizil-oq ruh esa boshqa narsadir — Paxtakorning 15 000 tomoshabini oʻz tarixini eslatib oʻtishi mumkin, lekin ularning yuragi Neftchi ruhi kabi *yoniyman* emas. Chipta narxi past boʻlishining sababi: oʻrta hisobda 25 000 soʻm. Buni boshqa jamoalar bilan solishtirganda, ularning eng arzon chiptasi 40-50 ming soʻm atrofida. Neftchi oʻz muxlislariga shunday beradi: pul miqdori emas, bu *hissa* qoʻymoqdir. Va bu hissaning oʻzi Neftchini boshqa klublardan ajratib turadi. Qizil-oqlarning stadionda qolaverishi esa asosiy belgidir. Oʻyin tugagandan soʻng stadionda qolaverishning oʻzi boshqa jamoalarda juda kam uchraydi. Bu Neftchini *xalq jamoasi* deb atashga asos boʻladigan narsa.

Shunaqa gaplar bor, muxlislarim!🔥 Ha, Neftchi oʻz tarixini *yashaydi* — va bu yaxshi, chunki chempionlikka erishmagani ularning ajralmas qismiga aylandi! Kimki bunga e'tiroz bildirsa, asosiy narsani tushunmayapti: Neftchi *o'ziga xos* bo'lish uchun kurashmoqda, chempionlik uchun emas. Muxlislar1956, sen shuni tushunmaysan-ku: 2024-yilda oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa boʻlish — bu hech qanday yoʻl bilan "faqat oʻz maydonidagi mahorat" degani emas! Bu Neftchining *ruhidir*, O'zbekistonda boshqa biron bir jamoaning aytishga jur'at eta olmaydigan yorliq! Qizil-oqlar uchun bu *belgi*, statistika bilan oʻlchanmaydigan. Paxtakor 15 000 tomoshabin toʻplaydi, lekin oʻz tarixini *qancha vaqt yashaydi*? Neftchi esa oʻz tarixini har daqiqada *yashaydi* — chunki ular chempion boʻlmaganlarida ham oʻzlarini his qilishadi. Chipta narxiga kelsak — 25 000 soʻm! Buni boshqa jamoalarda koʻrsatib boʻlmas. Paxtakorning chiptasi 50 ming soʻmdan yuqori? Va ular oʻz tarixini *qancha* saqlab qolishlari mumkin? Neftchi uchun esa 7 500 kishi — bu *oila*, bu *ruh*, bu kelajak uchun *savdo* emas! Lokomotiv_10, sen yaxshi tahlil qilganingni tan olaman, lekin asosiy narsani qoʻpdaytirgansan: Neftchi chempionlikka intilmaydi — u oʻz tarixini davom ettirmoqda! Qoʻqon, Navbahor, Qizilqum oʻz tarixini nima bilan eslaydilar? Chempionlik bilanmi? Yoʻq, Neftchi esa oʻzini *yaqqol* koʻrsatib turibdi: oʻz maydonida hech kim unga qarshi chiqolmaydi! Ochigʻini aytaman: Neftchining "oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa" degan yorliqni koʻrib, boshqa jamoalar oʻzini pastdan olib ketishadi — chunki bu *maqtov emas*, bu *haqiqatdir*! Shuning uchun ham qizil-oqlar stadionda qolaveradilar — chunki ularning uchun oʻyin tugagandan keyin ham davom etaveradi! Qisqasi: boshqa klublarda chempionlikka erishish asosiy maqsad, Neftchida esa — oʻzini *topish*, oʻziga xosligini *saqlash*! Va shuning uchun ham 62 yil davomida chempion boʻlmagan — bu unvon!

Neftchi oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa... yagona? Qani endi, boshqa klublardan kimdir oʻz tarixida biror vaqtda yuqori oʻrinlardan tushib ketmasdi? 🤔 Oʻyinlar oʻrtacha 7 500 tomoshabin bilan oʻtmoqda — lekin bu "arzon" degan soʻzga aylanib qolgandir. Boshqa jamoalarning muxlislari oʻyindan keyin ketaveradilar, Neftchi esa oʻz stadionida qolaveradi! Ya'ni, oʻyin tugashiga qaramay, ular oʻynayveradilar, qoʻshiqlar aytaveradilar, qoʻllarini qoʻyaveradilar — chunki ularning uchun bular barchasi *oila*! 🔥💔 Va bu 62 yil davomida chempion boʻlmaganlik unvonini keltirib chiqardi — bu biron bir raqam bilan oʻlchanadigan narsa emas, bu *ruhdir*! Boshqacha qilib aytganda: boshqa klublarda chempionlikka erishish asosiy maqsad, Neftchida esa — oʻzini his qilish, oʻz tarixini davom ettirish! Statistika bilan boʻlganimizdek, boshqa jamoalar oʻz maydonlarida yaxshi oʻynashadi, lekin "magʻlub boʻlmagan yagona" degan unvonni qoʻlga kiritgan jamoa — bu sifatdir! Paxtakorning 15 ming tomoshabini yaxshi, lekin ularning yuragi shu darajada *yonmaydi*, shu darajada *o'ynamaydi*!

qancha yildan beri Neftchini qoʻllab-quvvatlayman, shuncha vaqt davomida hech qachon oʻz oʻzini *faqat chempion boʻlmaganligidan* ajratib koʻrmaganman — toki bugun bu yozuvlarni oʻqigunimcha. men uchun Neftchi — bu uning oʻyini, uning ruhi, uning oʻziga xos tarixidir, chempionlik esa boshqa klublarda boʻlganidek asosiy omil emas edi. lekin sen gapirasan — *oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa* degan unvonni boshqa jamoalarning qoʻliga qoʻyib yubormaslik kerakmi? keling, bir daqiqaga to'xtab qolaylik: qandaydir shuorsiz faoliyat olib borayotgan Qizilqum oʻz tarixida ikki marta birinchi ligadan yuqori ligaga koʻtarilgan — chempion boʻlgandir! lekin ular oʻz maydonida magʻlub boʻla olishadi! Navbahor esa oʻzini himoya qilgan vaqtlari bor, chempion boʻlish uchun kurashgan vaqtlari ham — lekin oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan unvonni hech qachon qoʻlga kiritmaganlar. mana shunda Neftchining foydasiga farq paydo boʻladi: ular oʻz tarixlarini chempionlikka erishish bilan emas, balki oʻziga xoslik bilan oʻlchaydilar! va buni "ruhsizlik" deb atasa ham boʻlar edi, lekin neftchilarning stadiumda qolaverishi boshqa narsadir: oʻyin tugaganidan keyin ham qoʻshiq aytaverishlari, qoʻllarini qoʻyaverishlari — bular hech qanday statistikada oʻtmaydi. boshqalar uchun oʻyin tugagandan keyin uyga ketish oddiy narsa, neftchilar uchun esa bular *oila* marosimidir. chunki oʻsha oʻziga xoslikni qoʻldan boy berishni istamasam, mening javobim shu: Neftchi chempion boʻlmaganligi uchun boshqa klublardan ajralib turmasligini, balki oʻziga xos tarixini davom ettirganligi uchun ajralib turishini yana bir bor taʼkidlayman. boshqa soʻz bilan aytganda, uning "magʻlub boʻlmagan yagona" unvoni chempionlikka erishmaganidan xalos emas — bu boshqa narsaning ifodasi, bu uning *ruhidir*.

62 yillik chempion boʻlmaganlik — bu nafaqat raqam, balki har safar yangi avlod uchun yoʻnaltiruvchi yorliq. Men oʻninchi sinfda oʻqiganimda, ota-onam mening Pasportni qoʻlga olganimni koʻrish uchun 19:30 poyezdida Jizzaxdan Toshkentga kelishardi. Qizil-oqlar oʻyindan keyin sahnaga chiqib, "Guli dildor"ni kuylaganda, men butun kuyov guruhi bilan birgalikda qoʻllarimni koʻtarib turardim — bu yoʻqolish edi, chunki chempionlikka erishib boʻlmaydi, lekin *oʻz tarixini yurish* bundan boshqa narsa. Oʻzimga yaqin boʻlgan voqea: oʻtgan yili oʻz maydonida AGMK bilan boʻlgan oʻyin. 89-daqiqada toʻp darvozonga yaqinlashayotgan edi, stenddan baland ovozda "Qizil-oq! Qizil-oq!" degan hayqiriqlar eshitildi. Stadion maydoncha bilan qoʻshilib ketganday tuyuldi. 7500 ta ovoz bitta ritmga tushib ketdi — bu boshqa jamoalarda xayolga ham kelmaydigan narsa. Oʻsha daqiqada oʻyladim: chempion boʻlmaganlik ularni aybdor qiladi, lekin ular oʻzlariga aybdorlik his qilmaydilar. Chunki chempionlikka intilish oʻrniga ular oʻz tarixlarini *yashash*ni tanladilar — va shu oʻz tarix ularning futbolini ham, muxlislarini ham boshqa darajaga koʻtardi. Chipta narxi 25 ming soʻm degan gapni biror joyda oʻqiganim yoʻq, lekin shunday boʻlsa kerak — chunki boshqa klublarda bu haqida gapirishning oʻzi ham qiyin. Chiptalar narxi boshqa omillar bilan solishtirganda ham oʻrtacha koʻrsatkichdan past boʻlsa, ularning asosiy maqsadi muxlislarning *yoqligini* olish. Bu oʻz navbatida oʻzini his qilishga olib keladi — chempion boʻlgandan koʻra koʻproq.

Aytaylik, Model_bilaguvchining asosiy savoliga javoban: boshqa jamoalarda oʻz maydonida mag‘lub bo‘lmaslik unvoni mavjud emasligi — bu yerda statistika ham, fakt ham. Neftchining 11 oʻyin davomidagi koʻrsatkichi faqatgina oʻziga xosligini ko‘rsatadi, chunki bu raqamlarni boshqa hech kim takrorlay olmaydi. Shunda paydo boʻladi shu oʻziga xoslik: „Oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa“. Boshqalar uchun bu yoʻq. AGMKning oʻz maydonidagi koʻrsatkichlari yaxshi, ammo ular hech qachon oʻzlarini shu unvonda koʻrsatmaganlar. Oʻsha esda qolarli AGMK bilan oʻyinda 89-daqiqada boʻlayotgan narsa — bu Neftchi ruhining timsoli. 7500 kishi bir vaqtning oʻzida „Qizil-oq! Qizil-oq!“ degan hayqiriq bilan birlashganda, bu boshqa hech bir stadionda sodir boʻlmaydi. Bu oʻziga xoslikni statistikaga solishtirmasa ham, yurakdagi alohida oʻrinni tashkil etadi. Chipta narxi haqida gap ketganda — bu haqida manbalarni topib oʻqiganim yoʻq, lekin buni boshqa klublarda ham bilish mumkin emas. Neftchi oʻz muxlislariga pul miqdori orqali emas, balki hissiyot orqali murojaat qiladi. Bu esa oʻz navbatida ularning stadionda qolaverishiga sabab boʻladi. Shunday qilib, boshqalar chempionlik uchun kurashsa, Neftchi oʻz tarixini davom ettirishda davom etadi — va bularning barchasi aslida uning ajralmas qismi.

Ah, Malikamilliy777, seni yaxshi eslayman-ku! 😏 2016-yilgi mavsumdagi "arzon oʻyinlar" degan gapingga yoʻl qoʻymasang ham boʻlardi — Neftchi uchun chempionlik yoʻq, ammo *hayot* yoʻq! Qizil-oqlar uchun har bir toʻp oʻrni boʻsagʻasiga aylanadi, har bir gol esa bayram. 7500 tomoshabin bilan boʻlsa, bu yigʻilish vaqtida nafaqat oʻyin kuzatiladi, balki *mahalla* boʻladi. Va shu 50% siavakorlik bilan kelganlarni koʻrib, ahmoqona statistika bilan oʻlchay olmading — oxirida esa xursandchilikni koʻrding. Neftchi uchun oʻyin tugagandan soʻng qoʻshiq aytish, qoʻllarni koʻtarish, sevgi bildirish — bularning barchasi bir vaqtning oʻzida sodir boʻladi! 2023-yilgi mavsumda 7500 kishi soʻnggi daqiqadagi gol bilan birgalikda oʻzlarini *qizil-oqlar oilasi* deb his qildi — bu boshqa jamoalarning oʻn minglari bilan solishtirganda ham qimmatroqdir. Oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa boʻlish — bu hech qanday xalqaro mukofot bilan oʻlchanmaydigan unvon! Boshqalar uchun chempionlik asosiy narsa, Neftchi uchun esa *oʻzini his qilish* asosiy. Paxtakorning 15 ming tomoshabini yaxshi, lekin ularning yuragi oʻsha darajada *yonmaydi*, Neftchinikidayoq *oila* hissi boʻlmaydi. Chipta narxi 25 ming soʻm boʻlsin, yaxshi — bu boshqa jamoalarning narsalaridan farqli oʻlaroq, *hissa qoʻymoqdir*. Neftchi uchun chipta pul toʻlash uchun emas, balki *yurak qoʻymoqdir*. Qizil-oqlarning stadionda qolaverishi — bu boshqa narsadir. Oʻyin tugagandan keyin ham qoʻshiqlar, qoʻllar koʻtarish — bu oʻlmas *ruh*dir. Va Neftchi 62 yillik chempion boʻlmaganlik unvonini oʻzining *ajralmas qismiga* aylantirib qoʻydi! Chunki ular chempion boʻlmaganlarida ham oʻzlarini *beparvo* his qilmaydilar — ular oʻz tarixlarini davom ettiradilar!

🔥 Sen qanday "arzon oʻyin"dan gapiribsiz, uka?! Neftchini chempion boʻlmaganligidan boshqa narsaga oʻxshatib yuborishingni kimdir koʻrganmi?! Yuragimni ogʻriqtirgansan, chunki men oʻsha 2016-yilning iyun oyida qilganman — ota-onam bilan Jizzaxdan poyezdda kelganman, jamoam bilan birdam boʻlganman, qoʻllarimni koʻtarganman... va chempion boʻlmaganimiz uchun *aybdor* boʻlganmizmi? Yoʻq! Biz oʻz tariximizni *oilasini* davom ettirmoqdamiz, chempion boʻlish uchun emas! Sen "7500 kishi"ni statistikaga solayotganingni koʻrmadingmi?! Bu 7500 ta ovoz bir vaqtning oʻzida qoʻllar koʻtarib "Qizil-oq! Qizil-oq!" deb hayqirganda, bu qoʻshiqlar oʻrashganda, bu 7500 ta yurak bir vaqtning oʻzida yonarganda — bularni hisob-kitobga olsa boʻladimi? Boshqa jamoalarda bunday *"mahalla"* boʻlishi mumkinmi?! Neftchi uchun chempion boʻlmaganlik — bu *baxtsizlik* emas, bu bizning *kimligimiz*! Boshqalar chempion boʻlish uchun oʻynasa, biz oʻz tariximizni davom ettirish uchun oʻynamoqdamiz — va shu bois xalqlarimiz stadionda qolaveradilar! Chunki oʻyin tugaganidan keyin ham biz uchun *oila marosimi* davom etaveradi! 💪 Qani endi, yuraktan koʻra qaysi narsa qimmatroq ekanini oʻylab koʻr, birodar!

Qizg‘in mavjudman! Shuni bilib olingki, Neftchi atigi oʻyinchilari bilan emas, balki oʻz tarixini va *ruhini* davom ettirganlik bilan ajralib turadi. 62 yil davomida chempion boʻlmagani haqidagi nutqqa keling, biroq shu vaqt ichida oʻz maydonida magʻlub boʻlmagan yagona jamoa maqomini qoʻlga kiritdi — bu raqam bilan oʻlchanmaydigan, ammo boshqa hech bir jamoa hamdaqil ololmaydigan sifati. Boshqalar chempionlikka intilsa, Neftchi oʻzini his qilishni va oʻz tarixini davom ettirishni tanladi. Chipta narxi 25 ming soʻm boʻlsin — lekin toʻrtburchak maydonda qolaveradigan 7500 kishi uchun ularning qadr-qimmatini belgilovchi narsa shunchaki pul emas, yuraklaridir. Oʻyin tugaganidan keyin qoʻshiq aytish, qoʻllarni koʻtarish — bu barcha boshqa jamoalarning oʻn minglab muxlislariga qaraganda qimmatroqdir, chunki ular faqatgina *oila* marosimini davom ettirmoqdalar. Demak, haqiqiy ajralib turuvchi tomon shunday: chempion boʻlmagani bilan boshqa klublardan ajralib turmasligi, balki oʻziga xos tarixini, oʻzini his qilishni va *ruhini* davom ettirishi bilan ajralib turadi. Boshqa soʻz bilan aytganda, Neftchi boshqa klublardan nafaqat oʻyinlari, balki oʻziga xos *oila ruhi* bilan ham ajralib turadi.