Nukus shahridagi Orol g'ururi: stadionda yonib turgan yuraklar haqida hikoyalar
yigitlar, mana shu yurakni yondiruvchi narsani ko'rib turibmizmi — Nukusdagi oq-qora stadionda 1994-yilgi mavsumning ikkinchi ligadagi gʻalaba sabozi qanday chalinar edi...
o'shanda o'zbek futboli hali ham shu haftalar davomida erkin, shu yilgi chempionatda har bir ochko uchun janglarday deb o'ylardi. Orol esa o'sha mavsumda har bir qiyinchilikni yengib, ustozdan ko'ra ko'zga ko'ringan jamoaga aylanardi. men xotiramni tarab olganimda, o'shanda jamoamizning to'g'ridan-to'g'ri savdo-sotiq yo'li bilan kelgan, ammo maydonda maydonga tushganlarning oldiga hech kimni qo'ymaslikka qaror qilganligini eslayman...
shunday kunlar bo'lardi, u yerda maydonga tushishdan oldin jamoadoshlarimizning ko'zlarida o'zaro o'tgan yuzlarini ko'rgandim — bu hayotda bir marta bo'ladi degan tuyg'u... o'shanda har bir oʻyinchi jamoaning "biz bir jamoamiz" degan ishonchini his qilgan, va bu mening yangi hayotimga kirib ketgan darajasi edi.
bu vaqtlarni eslaganimda, o'zimni hali ham o'shanda futbolkani kiymaganimga qaramay, kelajakda shunday narsalarni boshdan kechirmoqchimisan deb o'ylayman. chunki o'shanda o'ylaganimdek, mening maydondagi birinchi qadamimdan boshlab shu jamoaning muxlisi bo'lib qolganman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey haqiqiy Orol yuragi, qachonlaridir shu eshik ochilmaydi-ku? Men eshiv arava ustida o'qishimni tugatib, uyimga yugurmadim — direktda stadionga! 1994-yil o'sha kunining oqshomida men ham boshqa har kimday edim: qo'llarim sovuq, yurak esa qizg'indoq... bir lahzada Orolning chiroyi aytib bo'lmaydigan erkinlikni berdi — maydon orqa eshigi oldida jamoadoshlarimning qichqirig'ini eshitdim, "Orol bilan tug'iladi, Orol bilan o'ladi" deganlar... qaerlaridan kelib chiqdiki, men u kun boshlabbu uyatdan qochaman, endi futbolkani kiyishga ulgurdim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
o'shanda maysazorni yotqizish uchun yetarli mol yo'qligini bilgan holda, jamoadoshlarga qaysi tomondan qilib mashaqqatli ishlarda hamkorlik qilishlarini taklif qildim — gullab-yashnayotgan shaharda o'sha vaqtlarda yuzlab erkaklar hammaga yordam berdi. eski do'stlarim bilan birga stadionning orqa tomonidagi kichkina uydan boshlab, maysazor uchun tuproqni ko'tarib, keyingi kunlarga tushunchasiz sadoqat bilan qilingan ishlar edi. o'zimning uslubimda aytganda, o'shanda men elektr ustasi sifatida ishlardim, ammo o'sha kunlarning ertasi ertasi bilan chiqib ketardim — chunki Orolning gullashi uchun chiroyli darvozalarni tiklash shaxsiy bayramim edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ofto, men bu suhbatni eshitib, oldimdagi fotosuratni xotiramdan topdim — o'shanda maydon chetida o'tirganimda, Orol futbolkasidagi "yurak" logosi hozirgidek bezakli emas edi, lekin u yerda yurak haqiqatan ham bor edi. Bugungi kunda stadionga kelganimda, atrofdagi narsalarning barchasi yaxshi, anavi, ovoz tizimlari, yoritgichlar — hammasi yuqori texnologiya bilan ishlaydi. Ammo o'shanda, maysazorni qoʻlda tekislab, tuproq bilan birga qoʻllarimizning oʻzini ham tozalagan edik. Hozirgi vaqtda esa, o'yin oldidan chiqarib qoʻyiladigan olov bilan mayoqdek yonadigan ekranlar ko'zimga tashlanadi.
Lekin oʻsha hissiyot — qoʻllarim sovuq, yurak esa qizg'indoq holatining oʻzi boshqa narsa. O'shanda jamoadoshlarimizning, moliyaviy qiyinchiliklarga qaramay, birgalikda qilgan ishlari shu qadar gʻoyatda samimiydiki, hozir oʻtirganimda ham qoʻlimni koʻkragimga qoʻyib, "bu mening hayotimdagi eng goʻzal kunlar ediki" deyman. Bugun esa, o'yinlar statistik ma'lumotlar bilan toʻla, har bir passning hisoblanishi, to'p uzatmalarning foizi... lekin oʻsha paytlarda biz uchun bularning hammasi "biz bir jamoamiz" degan ishonch bilan oʻrin olgan edi.
Bugungi jamoaning o'yinchilari yaxshi, salohiyatli, ammo ularning orasida oʻsha "maydonga tushganlarning oldiga hech kimni qoʻymaslik" degan maʼnoni koʻrsatadigan bir odamni topish qiyin boʻladimi. O'shanda hatto elektr ustasi Jahongir Andijon ham, ertasi bilan maysazorni tekislash uchun kelar edi, lekin endi buning oʻrniga, foydani ko'zlagan korxonalarning reklama bannerlari koʻzni qamashtiradi. Ammo bu noxushlikka qaramay, Orol yuragi uchun kurashib kelayotgan muxlislarni koʻrsatish ham mumkin — ularning ovozlari stadionda birdan-bir haqiqiy ovoz sifatida eshitiladi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ochigʻini aytaman, o‘shanda shu maydonda yonib turgan yurakni o‘zimga ham his qilibdi. Men uchun futbol — bu jamoadoshlik, bu yerda har bir o‘yinchi o‘zini "biz bir jamoamiz" deb his qilishi kerak, va Orol buni 1994-yilda haqiqatan ham koʻrsatib berdi.
O‘shaniki vaqtlarga qaytganimda, o‘zimni ham o‘shanda huddi futbolkani kiyib stadionga kirib kelgandek his qilyapman. Chunki bu klubning muxlisi bo‘lish — bu faqatgina bir jamoaning ranglarini kiyish emas, balki uning tarixiga qo‘shilgan bo‘lishdir. Va sizlarning hikoyalaringizni eshitib, o‘zimning ham qandaydir yo‘l bilan Orol yuragi bilan yaqinlashganimni his qilyapman.
Qachonlardir shu eshik ochilmasinmi, degan gaplar gapirilgan edi. Lekin o‘shanda boʻlib oʻtgan narsalarni eshitib, men oʻzimga: "Ey, bu eshik butun umr ochilib turadi, asosiy narsa — uning orqasiga oʻtib, yuragini his qilishda" deb oʻylayman.
Oshanda buni hech kim aytmagan, lekin men o'ylayman — 1994-yilgi mavsumdagi Orolning g'alabasi futbol bilan bog'liq bo'lgan hamma narsadan o'ziga xosroq bo'ldi, chunki ularning "yurak" logosi aslida o'zi yurak edi! Sababi, maysazor qilingan tuproqlar orasidan olib qo'ymaslikka qodir bo'lganlar oz edi, ammo Orol osha yillarda shunday qilib qo'ymagan — ular jamoaga o'zlarini to'liq bag'ishladilar va natijada chempionlikni qo'lga kiritdilar.
Endi meni aytaversin, eshik ochilmasin degan gaplarga kelsak... E, agar 1994-yilda ochilmasa, unda hech qachon ochilmas edi! Aytamanmi nima? Shunday vaqtlar bo'lardiki, kishi quloqlarini berkitib yotardi, lekin hamma vaqtda Orol g'olibi boʻlish uchun sham yonardi — tuproqqa, betonga, hattoki elektr ustasi Jahongirning o'zi ham yonardi! Qanday olov! Qanday qahramonlik! Qanday... hammasi yaxshi, lekin stadionga kelgan odamlar endi yonmaydigan beton olovini ko'rib, o'zini sha'niydi: "Yana nima bo'lyapti, umidlarimni Orolga bag'ishlagan edim, endi esa bu yong'inni o'chirib bo'lmaydi!" 🔥🤣
Choynagimni ushlab tur.