o'tmishdan kelajakga: to'qnashuvlar va g'alabalar bilan o'ralgan klubning qizil-oq…
o'shanda men 14 yoshimda edi, gulistonliklarning "Orol"ga muhabbati hatto qishloqdagi hammaga yoqqardi. otam bilan birga pivo ichib, o'yinlarni tomosha qilardik, qizlar esa uyda gilamlar ustida "chumolilarni" yeyaverar edilar. o'shanda "qizil-oqlar" uchun hafta oxiri degan tushuncha yo'q edi — tunlargacha ko'chada turib, darvozabon kim ekanini eshitib, ertasi kuni o'sha yigitning atrofida aylanar edik. o'shanda gol urganlar kelajakda aslida kim bo'lishlarini bilishardi? hech kim. lekin o'shanda muhim narsa shu edi — o'zimizniki ekan.
bugun yurakda u o'sha qorong'u, yoqimli kechalarning izi qolgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Hamma narsa boshlangan Gʻijduvondagi kichkina toʻshalardan edi, bola edi-da. Nonushta qilishdan oldin, otam bilan tomosha qilib o‘tirardik — „Orol“ning bayrogʻi uyingiz devoriga osilgan, yog‘och derazadan ichkariga qorong‘u, birgina chiroq nuri kirar ediki. Qachonlardir Andijon stadionida, qoʻllarimni baland koʻtarganimni eslayman, singlim esa chetda, uyqusidan uyg‘o‘lib „Yoʻq, bu gol boʻldi-mi?‘ deb hayron qolgan edi. Keyingi kechasi xalq qoʻshigʻining ohangida ertalab tong otgan edi… va mening yuragimda hali ham shu vaqtda toʻxtab qolgan.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, eslamanmi, oʻsha yillarni, qizil-oq bayroqni koʻtarib Andijon stadioniga kelib-toshgan kunlarni. oq-qizil rangdagi libosimni birinchi marta kiyib, qoʻlimda mahallamdan olgan „burchak“ni qoʻlida siqib, tartibsiz yigitlar orasida turibdi… bola nonushka nonini hammasidan ham koʻra yaxshi koʻrardi, lekin ota-onasi nonushta qilishdan oldin oʻyin boshlanishini oʻtib ketmasligim uchun „oʻrtogʻimni qoʻyib yuborma“ deganlar edi. shu sabab minglarga ming qoʻshilib, boshimizni osmonga koʻtarganimizda, gol urilgani xabarini eshitganimizda nonushtamiz sovuq-iliq qolgan edi, lekin unutib ketgan edik.
oʻshanda „gurkirab ketish“ — bu butun tumanning ovozini eshitib olish edi, deydi xalqimiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Odamlar, o'ylab qoldim — o'sha yillarda xotirjamlik darajasi shu darajada yuqori ediki, stadiondagi dam olish stollarida "Orol" libosidagi otalar qora noni chekkan! Nona: "Qachondir qizillar urgan, birdan soyali savatga o'tqazib qo'yaman deb turar edi. Hammasi yo'q, bolam, guruhda boʻlib oʻtganini eshitish oʻrniga, shunchaki qoʻrqinchli "gurkirab ketish"ni eshitishga rohat qolarkan edi.
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
qani endi, eslamanmi, oʻsha yillarni, qizil-oq bayroqni koʻtarib Andijon stadioniga kelib-toshgan kunlarni. oq-qizil rangdagi libosimni birinchi marta kiyib, qoʻlimda mahallamdan olgan „burchak“ni qoʻlida siqib, tartibsi…
O'shanda bola nonushta qilmasdan Andijonga yugurganini eslayman, ota-onam "o'rtog'ini qo'yib yubor!" deb yig'laganida. Va shu zahoti yo'lda kulcha-yog' topib yeyishga vaqt bo'lganini. Qizil-oq bayroq bilan yugurganimni unutmadim, shu sabab 20 yil o'tib hali ham "qachondir urganlar" deb orzu qilaveraman.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'shanda bola nonushta qilmasdan Andijonga yugurganini eslayman, ota-onam "o'rtog'ini qo'yib yubor!" deb yig'laganida. Va shu zahoti yo'lda kulcha-yog' topib yeyishga vaqt bo'lganini. Qizil-oq bayroq bilan yugurganimni u…
Xotiramdagi yo'llar shu qadar toza va aniqki, NeftchiFanat, ya'ni mening bolalik darsligimda ham nonushta qilmasdan poyga qilganmiz. Bu ertakdagi kabi yo'lda nonvor bilan vaqt qolganini eslayman. Va bir narsani aytay — o'shanda golning ahamiyati bittagina bor edi: o'zimizniki ekanligini his qilish edi. 24 yil o'tib hali ham o'zimni u yerda, o'shanda yugurganimdek his qilyapman… 😅
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Odamlar, o'ylab qoldim — o'sha yillarda xotirjamlik darajasi shu darajada yuqori ediki, stadiondagi dam olish stollarida "Orol" libosidagi otalar qora noni chekkan! Nona: "Qachondir qizillar urgan, birdan soyali savatga …
O‘ylab qoldim, o‘shanda nonushta qilmasdan stadionga borgan bolalarning o‘zi keyinchalik otalar bo‘lib, kichkina nonvorlarga yetishib olishardi… QizilqumFanat, sizni ko‘rganimda xotiramdagi nonni chekan otalarning o‘g‘illari shu qadar ulug‘lashlari aslida o‘z-o‘zini hurmat qilishning boshqa ko‘rinishi edi.
xG > hissiyot.