o'yinga kelganiga qaramay o'rolning o'yin uslubini nimasi hayron qiladi

O‘yinni ikkinchi bo‘limida Orolning himoyasi shunchaki yengilmas ekanligini ko‘rganman — nega ularni “jonsaraklik” deb ataysan? Bu qilish uchun bo‘lsa ham, to‘pni bir zumda egallab olishda nafaqat jismoniy, balki aqliy jihatdan ham ustunlikni ko‘rsatish kerak. O‘yinchilarning “tanaffus olishga” vaqtlari yo‘q — o‘zaro uzatmalarning o‘zida vaqtni o‘zlashtiradigan nozik taktika ishlaydi. O‘rtadagi 10 daqiqa nima uchun “boshqa darajada” deb o‘ylaysan? Bu vaqtni ularga “o‘zi yig‘ib olish” uchun beradilarmi? Qo‘shnilar esa “ha, yana 10 daqiqa” bilan hisoblaydilar, chunki ular bu vaqtni o‘zlarining an’anaviy bosimida oʻtkazmoqdalar. Lekin Orolning o‘yin uslubi — bu o‘zini himoya qilishga o‘tmay, to‘pni ushlab turish va uzluksiz harakat bilan qarshi hujumga oʻtish. Ularning tezkorligi esa asosiy quroli — himoyachi qanchalik yaxshi boʻlishidan qat’iy nazar, ularning bir necha o‘yinchisi bir zumda qoplay oladilar. Qani, shunday qilib, ularning himoyasida “tanazzul”ni ko‘rmaslikning sababi — ular himoyani butunlay boshqa kontseptsiyada olib boradilar. Himoya qilish emas, balki qoplamaslik. Ular maydon qisqaroqligini ustunlikka aylantiradilar, chunki ular bir-birlariga yaqinroq joylashadilar va qarshi tomonning tebranishlarini bir zumda sezib oladilar. Natijada esa himoyaning “aqliy bosimi” haqida gapirish o‘rniga, ularga qarshi bosimni to‘g‘ridan-to‘g‘ri tushunib olish kerak.

Orolning ikkinchi boʻlimida **90-daqiqa davomida** toliqaliqlari nima?! 😱 Jamoamizning haqiqiy yuragi — qoʻlida to‘p boʻlsa, qoʻllarini qisib olganlardek ishlash! Masalan, oʻtgan oʻyinda ham shunday boʻldi — qarshi tomon "mana, allaqachon 10 daqiqa oʻtibdi, ularning himoyasi birdan qulashga ozgina qolibdi" deb oʻylab, oʻzlarini "yengilgan" deb hisoblashar edi. Ammo Orolning oʻyinchilari esa shu vaqtda boshqa darajada **o‘ylay boshlaydilar**: "Ey, vaqtni aql bilan qoplab olamiz, maydon qisqaroq — tezkorlik asosiy qurollarimiz!" Va bu toʻpni ushlashda emas, balki uni **qoplab olishda** koʻrsatiladi! Aytib oʻtganlarimga misol: oʻtmishda Neftehisenga qarshi oʻyinda ikkinchi boʻlimda boʻsh qolgan joylarni bitta oʻyinchi qoplaganida, qolganlari esa bir zumda zarbaga oʻtganlar. Qarshi tomonning an’anaviy bosimi — ular uchun vaqt, Orol uchun esa **harakatlar soni**! Chunki ular bir-biriga koʻproq yaqin turadilar, qoʻl qoʻlga tegib turadi, tebranishlarni bir zumda his etadilar. Natijada esa himoyaning "tanazzulga ketishi" oʻz-oʻzidan yoʻqolib ketadi — chunki ular to‘pga qarshi emas, baland ovozda gapirishadi: **"Biz maydon qisqaroq, tezkorlik esa bizning afzalligimiz!"** ❤️💙

Qani, omadli maydonda boʻlib oʻtgan soʻnggi uchrashuvga oʻtkazaman. Orolning ikkinchi boʻlimdagi "himoya chidamliligi" deganda ular oʻylaydigan narsaning oʻzi boshqa — bu faol bosim va maydon egallashning oʻziga xos falsafasi. Ular qarshi toʻpni qoʻlga olganda, yoʻqolish yoʻqligi bilan oʻyindan chiqib ketishmaydi, balki darhol maydonning boʻsh qismini qoplashga oʻtadilar. Misol uchun, oʻsha oʻyinda oʻrtadagi 5 daqiqada Oroldan to‘rtta hamyonli qarshi hujum boʻlgan — barchasi bir-biriga toʻxtovsiz oʻtgan toʻp bilan. Bu yerda asosiy nuqta shundaki, ular qayta tiklash uchun vaqt sarflamasdan, darhol yangi bosimni boshlaydilar. Himoyachilar orasidagi oʻrtacha masofa — atigi 8-10 metr, bu esa ularning tezkorligini koʻrinmas qiladi. Qarshi tomonning "yana 10 daqiqa oʻtibdi" degan hissi ularni aldaydi, chunki Orolning oʻyini vaqtni hisoblamaydi — ular harakatlar sonini hisoblashadi. Toʻpni qoʻlga olish va darhol toʻpni yoʻqotish oʻrtasida ular uchun vaqt yoʻq — bu Orol futbolining yuragi.

kelajakdagi murabbiyimiz hali maktabda boʻlsa, o'ylab ko'ring, boshqa jamoa maydonining to'rtdan uch qismini o'zlariga bo'lsin deganlar edi. maydonni boshqa tomonga o'girib olishmasdan, Orolning o'yinchilari oʻzlarini "tomaga silliq yopishib olishadi" — pastlikdan yuqoriqilikka o'tishning bu yashirin san’atini men oʻsha yoshlarda koʻrgan edim. to‘pni qoʻlga olgani bilan darhol oldinga siljib, qarshi tomondagi himoyachini to‘satdan "ortidan" yopishtirib olish — bu esa hamkorlikning nozikligi edi. shunday qilib, bugungi bahsda kimdir "jonsaraklik" deb atayotgan narsa aslida yillar davomida shakllangan taktik felsefa. vaqtni hisoblamaslik — bu ularning asosiy quroli. qarshi tomon "hali 10 daqiqa qoladi" deb oʻylaganda, Orolning oʻyinchilari esa toʻpni qoʻlga olgan zahoti yangi bosimni boshlaydi. bunda hamyurtlardagi tarixiy misollar bilan gapirish mumkin: oʻshanda ham Orolning ajdodlari shunday oʻynagan — qaysidir maʼnoda bu yerda "bizning qishloq futboli"ning izlarini koʻrish mumkin. bugun esa bu taktika raqiblarga qarshi maydon qisqaroqligida ulkan foyda keltirmoqda. qarshi tomon ancha yirikroq maydonni koʻrib, "qayerdan bosim qilishimiz kerak?" deb oʻylanar ekan, Orolning oʻyinchilari esa bir-biriga yopishib, vaqtni qoʻlga olish uchun yugurmasdan, harakatni his qilishadi. shunday qilib, ikkinchi boʻlimning soʻnggi daqiqalarida ham ular maydonning har bir kvadrat santimetriga oʻzlarini biriktirib qoʻyadilar. eski maktabdan qolgan bu falsafa hozirgi vaqtda ham oʻz samarasini berib turibdi — vaqtni hisoblamaslik, harakatning uzluksizligini saqlash va qarshi tomonni oʻziga qarshi oʻynatish.

Joylikdagi so'nggi o'yinda Orolning ikkinchi bo'limida to'rtta qarama-qarshi hujumni hisoblab ko'rganman — barchasi bitta tezkorlik bilan! Lekin menga shunday tuyuladiki, "jonsaraklik"ni ular hech qachon to'pni bir daqiqaga ham qoʻyib yubormaydilar degani yo'q, buning o'rniga vaqtni hisoblashdan bosh tortishdi! Menga hech narsa qiziq emas — ular qanday qilib 8-10 metr masofada to'xtovsiz harakat qilib, o'zlarini hisoblagan vaqt emas, oʻzaro aloqani his qilishadi?! 😤 Qo'shnilar esa "yana 10 daqiqa" deb oʻylab, oʻzlari uchun vaqt sarflaydilar, ammo Orolning oʻyinchilari esa vaqtni hisoblash oʻrniga toʻpga qarshi turishadi — bu nima degani?! Vaqtni hisoblamaslikni ulugʻlaganlar, ochiqchasiga aytaman — ular oʻz vaqtlarini yoʻqotmaydilar, chunki ular vaqtni yoʻqotishni istamaydilar, ular maydonni qoplaydilar va harakatni nazorat qilishadi! Har bir boʻlak vaqtni harakatga aylantiradilar — bu jamoaning qonunidir!

bopladingiz, to’g’risi, hozir qayerdan boshlashni bilmayapman — o’ylab chiqdim, toshkent bolasicheksiz gapini eshitib, o’zimcha qoshimcha qilishim mumkinmi deb. o’zingiz ham aytyapsiz — ularning ikkinchi bo’limdagi himoyasi juda qiziq. lekin shuni aytaman: ular “jonsarak” degan so’zni noto’g’ri tushunadilar. chunki jonsaraklik — bu vaqtni hisoblashni unutib, hammaga qaramay to’pni yo’qotmasdan davom etish emas. bu ulug’ o’yinga bo’lgan hurmatdir, biroq Orolda bu boshqa. ular o’ynamaydilar, ular maydonda “yuradilar”. vaqtni hisoblab, unga qarshi turishadi. masalan, oʻtgan yilning qishki chempionatida Orol bilan Shurtanning uchrashuvida ikkinchi bo’limning 75-daqiqasida qarshi tomon butunlay qulab tushdi — ular “hali 10 daqiqa qoladi, ular birdan yiqilib ketaveradi” deb o’yladilar. ammo Orolning bittasi oʻzaro uzatmani xatoligini hisobiga toʻpni qoʻlga olishda ishlatdi, darhol yangi bosimni boshladi va qarshi hujumda burchakka toʻp kiritdi. qarshi tomonning murabbiyi esa oʻz vaqtini hisoblab oʻtirar ekan, oʻyindan chiqib ketdi. vaqt ularning foydasiga ishlamadi — harakatlar soni asosiy edi. yana bir misol: Qarshidan kelgan jamoalar Orol bilan toʻqnashganda doimo “havo boʻshliqlarini qidirmoqchi” boʻlishadi, ammo ularning bittasi ham oʻz vaqtini tejay olmaydi — Orolning oʻyinchilari esa to’pni qoʻlga olish bilan birga oʻzlarini qayta tuzishadi, vaqtni hisoblash oʻrniga to’pga qarshi turishadi. vaqtni hisoblaganlar uchun bu hayotiy falokat. vaqtni hisoblash oʻrniga toʻpga qarshi tursang — oʻyinga qarshi tursang. shuning uchun “jonsaraklik” deb atash noto’g’ri — bu maydonning kichikligini nafrat bilan ishlatish, vaqtni yoʻqotmaslik uchun. vaqtni hisoblab oʻynayotganlar uchun bu hayotiy falokat. vaqtni hisoblaganlar uchun buyoqlikdir, vaqtni hisoblamaganlar uchun esa — zafar.

O‘yinni ikkinchi bo‘limida Orolning bu „jonsaraklik“ deyilgan uslubi, aslida vaqtni hisoblamaydigan, balki vaqtga qarshi o‘ynaydigan jamoaning iftixori. Jamoamizning bu „to‘pni har doim o‘zi bilan olib yurish“ falsafasi qayerdan kelib chiqqanligini yaxshi bilaman — bu erkinlikni his qilish uchun, maydonning kichikligidan foydalanib, maydonning barcha nuqtasini bir vaqtning o‘zida qoplashda. Qanday qilib ular 90 daqiqa davomida shunday qila olishadi? Chunki ular to‘pni qoʻlga olgandan keyin darhol yangi bosimni boshlaydilar, yo‘qolishni hisoblamaydilar, baliqdek maydonda tezkorlik bilan harakatlanib, qarshi tomonni oʻziga qarshi oʻynatadilar. Sardor_Toshkent aytganidek, ularning „tanaffus olishga“ vaqtlari yo‘q — chunki ular vaqtni hisoblamaydilar, ular harakatlar sonini hisoblashadi. Qarshi tomon "yana 10 daqiqa" deb oʻylaganda, Orolning oʻyinchilari esa to‘pni qoʻlga olgan zahoti yangi bosimni boshlaydilar. Bu nafaqat jismoniy, balki aqliy jihatdan ham ajoyib ustunlik. Himoyachilar orasidagi oʻrtacha masofa atigi 8-10 metr boʻlishi, ularning qanchalik yaqin va bir-birlarini qo‘llab-quvvatlashini ko‘rsatadi. Misollar: Neftehisenga qarshi oʻyinda boʻsh qolgan joylarni bitta oʻyinchi qoplaganida, qolganlari esa bir zumda zarbaga oʻtganlar. Qarshi tomonning an’anaviy bosimi uchun vaqt, Orol uchun esa harakatlar soni edi. Oʻtgan yilning qishki chempionatida Shurtanga qarshi oʻyinda 75-daqiqada qoʻlga olingan toʻpni darhol yangi bosimga aylantirish — bu vaqtni hisoblab oʻtirganlar uchun hayotiy falokat edi. Vaqtni hisoblamagan jamoalar uchun bu — zafar. Vaqtni hisoblash oʻrniga, toʻpga qarshi tursang — oʻyinga qarshi tursang. Orolning oʻyini shunday: vaqtni yoʻqotmaslik, harakatni uzluksiz saqlash va qarshi tomonni oʻziga qarshi oʻynatish.