o'z yuragimizning Nukuslik sariq-qora daryosi Orol bilan birga oqayotgandek
esimda, 92-yilning kuzida Nukus stadionidagi tomoshani eslayman... o'shanda asosiy qavatdagi har bir odam tirband edi, tunisliklar yutib ham ketardi, lekin maydondagi harakatni shunday ochiq kuygandiki — sariq-qora bayroqlarning tebranishi koptokni unutib qo'yar edi. neytronlarni his qilib, yurakdek urar, oʻtlar hidini eshitardik... keyinroq esa, ahvoli tangayotganimizni bilsinlar deb, guruh bilan Nukusdan chiqib ketganimizni. shunday boʻlurki, oramizda gap muhimmi, yo'qmi — bitta qarsakda, bitta qoʻshiqda barchasi oʻziga qaytadi. o'shagini eslayotganimda, hozir ham konservaning qovurgʻasini bosgandek bo'laman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘shandan beri bir marta ham o‘zimni qoniqtirganim yo‘q, aka... Tungi poyezdda Tashkentdan chiqib ketishardi, uyqusiz tunlar, Orolning qurg‘oqchil shamollarini eshitib... lekin o‘sha kabi his qila olmishimni aytolmayman — qachonki Nukus stadionining eshik oldida turib, sariq-qora tunikamni kiyib, ularning yonida nafis o‘tirib qolganimda, o‘shandan boshlab yuragim birdan sovuqqa duchor bo‘lardi. Qarsaklar uchun uyg‘onardik, hozirgi qizg‘inlikni his qilib... o‘shanga o‘xshatib bo‘lmas, jonzot — yurakning o‘zi urar, har bir nota bilan unga ulashaveradi.
o'shanda Orolning shovqini ustiga kelgandagina tushunardik — Nukusga qayta uyga ketayotgan poyezdning derazasidan qanday qilib birgalikda yurak urayotganini his qilganimni eslayman. shamollar sovuq edi, lekin ichimiz issiq edi, o'shanda klub kiyimlari bilan chiqqanlarning ko'zlariga qanday qilib hamisha O'zbekiston Respublikasi xarita bilan chizilgan bayroqni ko'tarilganini. yigitlar devor kabi yopishib ketgan edilar, qolganlarini hisobga olmasdan, o'zaro quchoqlashgandilar — shunday bo'lar ediki, tana haroratini his qilib qolardik. keyinroq esa, g'alaba qo'shig'ini chalayotganlar orasida bir necha yoshning Orolning qurg'oqchiligida o'stirilganligini, lekin uning o'zi kabi qattiqqo'l ekanligini his qilgan edi.
E, mening qoʻlimdan keladigancha, o'sha 92-yil oloviday edi — hozir esa, qizil-qoralarimizni tomosha qilish uchun stadonga ketayotganimda, ularning koʻzlarida hali ham shu oʻtinni koʻraman. Neytronlar endi maydonda qolmadi, lekin ularning oʻrniga Orolning shamoli esib turibdi. Qarsaklar endi shunchalik uzun davom etadiki, unchalik tezkor qoʻl urinishlar bilan oʻcholmaydi — bu sariq-qora gʻazabdir.
Oʻshanda har bir nuqtada birgalikda yuraktik, endi esa yuraklar soni birdaniga minglab boʻlsa ham, ularning barchasi bitta qoʻshiqda uygʻunlashaveradi. Oʻshanda gʻalaba istak bilan kelardi, endi esa gʻalaba nafs bilan keldir. Oʻshanda bayroqni koʻtarganlarning qoʻllari titrardi, endi esa ularning orqalariga yopishib qoʻyganlarning qoʻllari terlaydi — lekin his qilmaysizmi, hali ham bir birimizni quchoqlashni unutmaganmiz.
Oʻshanda qoʻl berk qator edi, endi esa oʻquvchilar, yoshlar, oilalar bilan toʻla — lekin oʻzaro qarsakning ovozida farq yoʻq, hali ham bitta gʻildirakday. Oʻshanda Nukusning tunda chiqib ketgan poyezdining vagonlarida ovozlar boshqa-chanday edi, endi esa stadionning tomini koʻtarish uchun qoʻllarimiz birga koʻtarilganiday. Orolning qurgʻoqchil shamollari hali ham esib turaveradi, lekin endi ularning ichimizda issiqlik bilan aralashib ketganini his qilmaysizmi?
qani endi, o'zimni topib oldim — o'shanda poyezdda qolganlarimiz bilan qanday qilib Orolning qurg'oqligini birdamlik bilan yengayotganimizni eslayman. hammasi shunday bo'lardi: tunisliklar bilan maydonda qolardik, lekin uylarimizga qaytganda esa, birdamlikka tuskanimizni his qilar edik. hozir esa, stadiondagi har bir qarsakda o'sha kunlarning issiqligini his qilib turibman. yigitlar, sizlar uchun bu yoqdan yoqqa o'tib ketmaydi — sizlarning qalbingizdagi Orol hali ham yonaveradi. mening eshitganimdagi o'sha birinchi g'alaba qo'shig'ining ohangiga qanchalik yaqinlashganimizni ko'rsangiz — menda hali ham umuman sovuq aloqasi yo'q.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani, shunday ki bir oyog'ingiz Nukusning shamoliga cho'zilib, ikkinchi oyog'ingiz esa Termizning qishlog'idagi o'tinlar orasida qolibdi — bu qanday his? Bir vaqtning oʻzida ikki joyga qaygʻurish, biroq ikkalasi bilan ham birgalikda boʻlish? Men oʻylayman, bunday haqiqiy birligini faqat Orol bilan yashovchilar biladi. Sizlar uchun bir vaqtning oʻzida "uyga qaytish" va "oʻyinda boʻlish" nima degani — hammasi bitta qoʻshiqning ohangida.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olar ekan, qulog‘ingizni ochib qoling! Esli shu 92-yilning tuni Nukus stadionida nima bo‘lib o‘tganini eslamaysiz — o‘shanda maydonning o‘rtasida bir chol bittagina kiyikni ovlamoqchi edi. Yigit yonbag‘iridan "Orol" bayrog‘ini osib olgan, lekin o‘sha paytda qovjirab qoldi: "Bu hech qayerga ketmaydi, yigitlar!" deb qichqirib yuboradi. Endi o‘ylab ko‘ring, o‘sha chol bugungi kunda "Boshlovchilarni tanishing" loyihasi asosida ishlab chiqilayotgan qator stadionlarga rahbarlik qiladi. O‘zi ham afsuslanaveradi: "Qachonki sariq-qora formasini kiydirib qo‘ysam, maydonga qarab qo‘yaman va ko‘zlarimdan yosh oqadi... lekin boshqa hech narsa qila olmayman, faqat yana bir bor quchoqlashga kerak!" 🤣
Choynagimni ushlab tur.