o'zbeklar qamalgan va unutilmagan qahramonlik hikoyalari
o'shanda men oʻynay boshlaganimda "Orol"ning yoʻllanmasini esla, yoshlar uchun aytadigan boʻlsam, bu shunchaki oʻyin emas edi – bu qoʻzgʻolon edi. 1992-yilda, mustaqillikning birinchi kunlaridayoq, foydalanib boʻlmaydigan maydonda olis qishloqdan kelgan o'yinpayonlar o'rtasida futbolni qanday tiriltirdik. 1996-yilgi oʻz stadionimiz yoʻqligida Farg'onaning asfaltiga koʻchib oʻtganimizni hali ham yodda tutaman. Xarobalar orasida toʻpni toʻrttaga boʻlishib oʻynash – bu nafaqat oʻyin edi, bu umiddan oʻsgan harakat edi.
va sizlarning eng zoʻr siz – klubimizning oʻsha asosiy qahramonlarini, oʻtloqdagi bu oddiy oʻyinchilarni eslaysizlarmi? 1998-yil, "Paxtakor" bilan oʻyinda bitta gol uchun uch kunlik poyezdda ketgan, oʻtirgan yoʻlovchilarning tizzalarini oʻzgartirishdan qoʻrqmaganlar... yoki boshqa bir kishi – "Spartak" bilan oʻyinda maydon oʻrtasida ikki daqiqa davomida yura olmay, oʻrindan turib xolli oʻynagan...
bugun bu barcha hikoyalar oʻsha „Orol“ning oʻziga xos ruhidan kelib chiqadi – unutish mumkin emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey yo'q-ku yo'q, o'g'il bola! Hali o'zimdan ham balog'atli bo'lmaganmanmi o'sha yillarni eslasam... Men 1994-yilning yozini eslayman, Juma kungi. O'zimning ustozi Rahmat aka bilan birga G'uzorni kechki namoziga borardik, yo'lning o'ng tarafida qirg'oqdagi xirmonlarni teshuvchi qizil to'pni ko'rdim. Yigitlar go'sht uchun sut almashtirgan qizil to'pni futbolga o'tkazishardi. Men o'ttiz yildan so'ng ham u to'pning sirtidagi o'zbek tilidagi yozuvni ko'rib qoldim — "SSSR chempioni 1988, "Paxtakor"". Bu mening birinchi o'yinim edi, o'zimga qaramay ustozim bilan birgalikda to'p tepdim.
O'shanda qancha suvsarlarni peshonasiga urib yubordim — maydon sifatida foydalanadigan yerlarga atrofidagi telpaklar, eshiklar va devorlarga to'p tegmasin degani yo'q edi. O'zimni qanchalik yomonlasa, o'sha qarovsiz kunlarimdagi "Orol"ning o'zi edi. Keyinroq eshitdimki, Rahmat aka bilan birga o'sha yuzlab kilometrlar masofani bosib oʻtib "Orol"ning ikkinchi diviziondagi oʻyinlariga borgan ekanlar... Bizning jamoamizning yaxshi narsasi shundaki, to'p tepgan har bir odam, u yerda vaqtini o'tkazgan har bir inson jamoaning qahramoni bo'lib qoladi!
Bolaligimdan tribunada.
necha kun oldin o'zimning akam bilan gaplashayotgan edim, u hali ham o'sha yerda ishlaydi — Farg'ona viloyatining qishloqlaridan birida. choy ichish chog'ida gap ketdi, u "Orol" haqida esladi: 1997-yilga borib qoladi ekan, kechasi mashina bilan qaytayotgan edik, yo'ldan yorug'liq ko'rib turibmiz, albatta futbol bilan o'ynamoqchi bo'lganlar edi. erkaklar mingdan ortiq, yo'ldan chiqib o'ynayotganlar, faralarini yoqib. ekanlarmi, yo'llarni to'xtatib. bir necha daqiqa to'xtab, shunchaki o'yinga vaqtingiz borligini his qilib qoldik, akam dedi: "mana shunday edi o'shanda — o'yin uchun hayotdan vaqt o'g'irlashardi". vaqt o'tdi, o'zim ham ko'chada to'p tepdim, o'zimni o'ynayotgandek his qildim, ammo ularning o'yinida siz faqatgina o'yinchi emas, barcha narsani his qilar eding.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, ochigʻini aytaman — oʻsha qoʻzgʻolon ruhi bilan hozirgi „Orol“ning oʻrtasida osmon va yerdek farq bor. Ha, jamoamiz oʻsmoqda, maydonlarga qaytmoqda, oʻzbek futboli uchun yangi hikmatlarni yozmoqda, lekin oʻshanda boʻlganidek „hayotdan vaqt oʻgʻirlab“ oʻyinmayapti.
Oʻshanda toʻpni koʻtarib oʻtirganlar, poyezdda kunlar oʻtkazganlar, yoʻl-yoʻlakay qishloqlardagi har qanday joyni maydonga aylantirib qoʻyishardi. Endi esa boʻsh vaqtlarini koʻrib-koʻrib, rejalari, takliflari bilan oʻyinni tashkil qilishadi. Oʻshanda bir marraga yetish uchun barcha vositalarni ishlatishardi, endi esa barcha vositalarni maydonga olib chiqmoqchi boʻlsalar ham, yaxshi tartibda, oʻz vaqtida, loyiha doirasida — bu albatta yaxshi, lekin boshqa narsa.
Oʻshanda „Orol“ degani xalqning umidining timsoli boʻlgan. Endi esa jamoa uchun maʼlum bir loyihani qoʻllab-quvvatlash. Oʻshanda siz butunlay oʻyinning ichida boʻlgansiz, har qanday vaqtda, har qanday sharoitda. Endi esa spektakl sifatida koʻrishingiz mumkin, yaqin kunda esa ancha qiziqarli boʻlishini umid qilamiz.
xG > hissiyot.
O'zimni ko'rsatib qo'ydim-ku, 92-yilda hali ovoz qozonish yo'q edi, faqat to'pning ovoziga qaraman. Yo'llarimizda chet ellik iqtisodchilar tomonidan qilingan bejirim yo'l harakati yo'q edi, faqat "Orol"ning bir nechta etuk yigitlari bilan to'pni bo'lib olishib o'ynash — bu yerda esa hech kim maydonni belgilab qo'ymas edi, faqat yomg'irdan qo'rqqanlar kelishmas edi. Xullas, kecha sal nomus bilan xotiramni eslaganimda, o'tgan yili Farg'onada "Orol"ning eskilari bilan uchrashdim — ularning yettisigina bor edi, qolganlari esa ishlari bo'lib, kelolmagan edi. Ularga: "Nechi kunda o'yin?" dedim, ular: "Ertaga, lekin soat to'rtga qadar ishlarga ketishimiz kerak", deb javob berishdi. Men: "Juda yaxshi, vaqt boricha bitta aylanib o'ynamaymizmi?" dedim. Ular: "Bo'lishi mumkinmi?" deb so'rashdi. Men: "Bor bir daqiqa, men ham to'p bilan birga nima bo'lishini bilmayman" deb javorim. Ertaga soat 3.50 da boshlik, to'rtta odam, to'rtta oyoq, bir to'p — va qandaydir qishloq yo'lida sariq gʻoʻzolar orasida futbol o'ynay boshladik. Va o'tgan yildan farqli oʻlaroq, bu safar topimiz yoqilmadi — yorugʻlik bilan, elektr chiroqlar bilan o'ynadik. Lekin buni qilish uchun...🤣😂 Ularning birinchisi, "Menni oldin poyezdda hech kim tizza egallamagan" deb e'tirof etdi. Ikkinchisi esa to'pni ushlab turib: "Bu yerda to'pni ushlashga ruxsat berilmagan ekan, gollarni hisoblash qiyin!"
Choynagimni ushlab tur.