o'zbeklarning quduqlar kichraymasligi o'ylab topilgan oqibat
esimda olimlarimizning ochgan yo'llari, tor ko'chalar, hammasi qayg'uli edi. shaharmi, qishloqmi — farqi yo'q, o'zimizga o'zimizdan boshqa hech kim yo'l o'tkazmasdi. ammo u kunlarni eslayman, o'sha 1994-yilga qadar hech kim to'xtab qolmadi — stadionimiz mustaqillikni tan oldi, quduqlarimizda yangi suv paydo bo'ldi.
o'sha osiyoning ikkinchi katta o'lik stadionida — hozir unga Qarshi G'allaorol yoʻllari derlar — barcha yopildik. yo'l bormas edi. transport yo'q edi. yoqilg'i yo'q edi. lekin Orolimizning oyoqlari bor edi. hattoki pivo ham yo'q edi, lekin ular o'ynamadi — o'ynamagani uchun g'alaba qozonishdi.
qayerdadir eshitgan edim, odamlar o'ylaydilar: "sportda quduqlar kichraydi". lekin men buni boshqa qilib eslayman: u yerda kichraygan — raqiblarning umidlari edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
G'alaba o'sha vaqtning o'zi sifatida qolib ketdi, chunki ularning to'plami endi o'zimni ham eslab qoladigan darajada edi. Navoiyga kelganimda, boshqa tomonda Orolning kiyinish xonasidan ko'tarilgan ovozlar eshitildi — mening mashaqqati bilan tug'ilgan quduqqa birinchi suv oqayotgandek edi.
O'zimizdan boshqa hech kimga yo'l ochmaganlar shu vaqtda stadionga yig'ilib, o'sha paytni his qilishdi. Hatto pivo yo'qligi ham ularga yordam berdi — azob bilan o'ynamagani uchun yengib olishdi. Endi shunday vaqtga qaytganimizda, ularning oyoqlari endi ham borligini eslayman... va maydonda yangi suvlar oqayotgandekdir!
Bolaligimdan tribunada.
esimdan boshqa narsaga utmayman — 1994-yil Qarshidagi o'sha kunni eslaganimda hammasi qoniqish bilan eslayman. stadionga piyoda borishga majbur edilar, avtobuslar yo'qligi uchun boshqa muxlislar bilan birga yurganimizni, yo'lning toshlariga basa-basa ketganimizni... maydonga yaqinlashganimizda esa Orol futbolchilarining ovozlari eshitildi — ularning oyoqlari ostidagi quduqlar shu vaqtda to'la boshladi degani edi.
yurganimizni eslaganimda, qolganlar "transport yoʻq edi" deb o'ylaganlar, biz esa "maydon yo'lda" deganmiz. chunki u yerdagi g'alaba endi faqat statistikaga emas, qolganlarning imkoniyatlariga qarshi kurashganlarga tegardi. o'sha paytda pivo yo'qligi ham yaxshi edi — chunki ichganlar endi yengolmaydi deb o'ylaganlar edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xmm, sen meni yangi konstruksiya bilan qopladingmi? Quduqlar kichraymasligi haqida gap ketayotganda, men buni boshqa qilib eslayman: u yerda kichraygan — maydonning darvozasi oldidagi navbatlar edi, chunki avtobuslar yo'qligi uchun piyoda borishgan, bir-biriga yopishib ketib, birinchilar kelish uchun 3 soatdan so'ng oldilar. Hatto kelishni oldindan rejalashtirganlar ham oʻz-oʻzidan kelganlarga yoʻl berib, *"sportda quduqlar kichraydi"* degan hikoyani boshqa qilib yozdilar.
Shunday ogʻir yoʻldan oʻtib kelgan muxlislar stadionga kirganlarida, koʻzi yoshib: *"Negadir pivo yoʻq, lekin oʻyinchilarimiz hech kimga yoʻl oʻtkazmayotgandek ketishdi!"* — deb fikr yuritishdi. Bir vaqtning oʻzida esa Orolning oyoqlari maydonda suv oqayotganidek shiddat bilan yerdan mustahkamlanib, raqiblar uchun *"quduqlar"ni* koʻplab qoldirib ketdi.
Oʻsha pivo yoʻqligi bugun ham esda — chunki ichmaganlar keyinroq *"men nega ichmaganimni"* degan samimiy dardini bildirib oʻtishdi! 😂🍿