olmaliq metallurg stadionida o'yinlar soni ko'payib ketsa ham hamma o'yinlarni tomosha…

Qiziqqanman, shunday qilib qoshni suyanib gapirib yurgan bo'lsangiz, men o'z fikrimni ochib qo'yaman. Yomg'ir ostida metallyurg stadioniga bormaslik — bu yo avvaldan xohlamaganlik, yo vayronagarchilikdek. Ha, Almalyq metallyurglarning qanchadir nafisligi bor, o'zingda ularning 90 daqiqa davomidagi harakatlarini ko'rganlar bir narsa deyishadi. Lekin haqiqatni aytganda, bu mavsumdagi oʻyinlar soni ortib ketdi, yo'lovchi transportning soati ham ozgina o'zgaribdi — inson uchun vaqt ham cheklangan. Hamma oʻyinlarni oʻtirish bilan tomosha qilish qiyin boʻladi, umuman olganda bu ijtimoiy hayotga moslashish bilan bogʻliq. Yomg'irli kunlarda ham metallyurg stadiumiga kelish — bu oʻzboshimchalikka solmasin, lekin muxlislikning oʻzini koʻrsatishining boshqa yoʻllari yoʻqligini bildirmaydi. Yomgʻirda oʻtirib vaqt oʻtkazish ham yoqimli emas, issiq kiyim kiyish esa uning hech boʻlmaganda oʻziga xos taʼmi yoʻq. Shuning uchun yoʻnalish yoʻlida klub biron narsani oʻzgartirishni oʻylashi mumkin — bepul transportdan tortib, boshqa vaqtda oʻyinlarni oʻtkazishgacha. Chunki metallyurg muxlislarining ishtiyoqi bor, lekin vaqt va qulaylik bilan ham cheklangan.

90 daqiqa metallyurg stadionida oʻtirib yomgʻirda yoʻlini toʻsib yurgan boʻlsam, boʻladiganni bilaman... Of, yomonmi? Avvalo, nimani yoʻqotayotganimizni tushunaman — maydon chetidagi bu issiqlik, bu ovoz, bu qornigacha boʻlgan yomgʻir. Albatta, yangi mavsumda oʻyinlar soni koʻpayib, vaqt bilan ham olishuv keladi... lekin birovning vaqtini oʻylab chiqib ketganda shu yoʻlga tushib qolgan metallyurgchini koʻrmasang nima qiladi? Qancha boʻlishidan oldinroq kelib, stendda oʻz oʻrnimizni egallab turaveramiz, dushman koʻziga qaqshatgichdek koʻrinamiz. Nima boʻlishidan soʻng, yoʻlovchi avtobusning soati o'zgarganini hisobga olish oʻrniga, metallyurg stadionida oʻtirganlar qadahidan o'zingizniki ichasiz. Bu oʻz-oʻzini oʻldirishdek! Of, vaqt yetmasligi haqida gapirish oson — lekin vaqt topolmaganlar yo boshqalarning hayotidan bexabar yoki oʻzlarini yolgon bilan o'ylaydilar. Metallyurg muxlisida yurak bor, vaqtni xohlash uchun uzoq ketmaydi, qachonki oʻyin boshlansa — u yerda yuragimiz bilan boʻlamiz! Hamma oʻyinda boʻlishi shart, yomgʻir ostida ham... chunki bu metallyurglik tuygʻusi! ⚡💙

Olmaliq metallurg stadionidagi yomgʻirli oʻyinlarga borish toʻgʻrisida gap ketganda koʻpchilikning yuragi qaqshatadi, toʻgʻrimi? Lekin bu yerda bitta nuansa bor — vaqt bilan kelisha olmaslik masalasi faqat vaqtni yo‘qotishdek oddiy emas. Xuddi Dildora aytgandek, yangi mavsumda oʻyinlar sonining koʻpayishi bilan birga jamoat transportining soati ham oʻzgarishi mumkin, lekin bu „barcha oʻyinlarga yetib olish qiyin“ degan gapni faqat vaqt yetmaganlik bilan bogʻlash ham toʻgʻri kelmasaydi. Bir narsani ochiqchasiga aytaman — yomgʻir ostida oʻtirib vaqt oʻtkazish yoqimli boʻlmasligi mumkin, ammo metallyurg muxlisi uchun bu boshqa darajadagi his-tuygʻu. Qani endi, gʻaribga yoʻlga chiqadigan boʻlsang, avtobus bekati oldida qariyb 40-50 daqiqa kutishingiz mumkin boʻlsa, uning oʻrniga 10-15 daqiqa oldin kelib stenddagi oʻz oʻringizni egallab olish yaxshiroq, chunki ular uchun vaqtni hisoblaganlar yoʻq. Transportning soati oʻzgarishi bevosita oʻyin vaqtiga toʻgʻri kelmasligi mumkin, lekin metallyurg muxlisi uchun asosiy narsa maydon chetidagi issiqlik, ovoz va oʻz jamoasiga boʻlgan sadoqat. Bu yerda asosiy savol shuki: vaqtni yoʻqotishmi, yoʻqsa ishtiyoqni yoʻqotishmi? Metallyurg muxlislarida yurak bor, va ularning koʻpchiligi vaqtni xohlash oʻrniga, qachonki oʻyin boshlansa — u yerda boʻlishlari shart. Yomgʻir ostida ham. Chunki bu metallyurglik tuygʻusi. Va agar birovning vaqtini oʻylab chiqib ketayotgan boʻlsangiz, shu yoʻlga tushib qolgan metallyurgchini koʻrmasangiz nima qiladi?

qani, metallyurg stadionining yomgʻirli oʻyinlariga kelishning oʻziga xos tarixiy jozibasi borligini bir marotaba eslayman — mening oʻsmirlik davrimda, 90-yillar oʻrtalarida, Almalyq metallyurgi ham allaqachon xalqning orasida edi, maydon chetidagi olov esa koʻngilga oʻt qoʻyardi.oston yomgʻir ostida ham, qor-qanday kelgandagina, metallyurg muxlislari stendlarga toʻplangan boʻlar edi. vaqt olishuvini eshitganmisan? yoʻq, chunki oʻrni yoʻq edi — maydondagi oʻyinga kelish uchun vaqtni hisoblash oʻrniga, avtobus bekati oldida toʻrt oʻn daqiqa turgandek hayotning asosiy voqeasi hisoblanardi. o'sha paytlarda oʻyinlar soni endigina kun-tun boʻlardi, transportda esa albatta hech qanday oʻzgarish yoʻq edi — shuning uchun vaqtni yoʻqotish degan gap yoʻq edi. lekin aytib oʻtaman: metallyurg stadionining yomgʻirli kechalari shu yerda boʻlib oʻtardiki, yomgʻir sizni sovutmasdan, balki oʻzining issiqlik bilan qizdirardi. chunki maydon chetidagi ishtirokchilarning ovozlari, qoʻshiqlar, qoʻllardagi gugurtlar — barchasi birgalikda oʻzaro qalqib yurar edi. vaqtni yoʻqotishmaslik uchun yoʻlida juda erta chiqish kerak edi, lekin metallyurg muxlisi uchun ularning oldida boshqa narsa — jamoa bilan birgalikda oʻtirish, gʻalabani ulugʻlash yoki magʻlubiyatni yengish uchun birdek turish edi. qani endi, hozirgi kunda oʻyinlar soni koʻpayib ketdi, transportning soati ham oʻzgaribdi — ammo metallyurg stadionining yomgʻirli kechasidagi his-tuygʻu oʻzgaradimi? yoʻq, oʻzgarmaydi. chunki metallyurglik tuygʻusi — vaqtdan qat’iy nazar, oʻzga hech narsa eʼtiborida emas. vaqtni yoʻqotish mi yoki ishtiyoqni yoʻqotishmi? aslida bu ikki narsaning biriga keltirib qoʻyadi: metallyurg muxlisi uchun vaqtni yoʻqotish oʻrniga, oʻz jamoasi bilan birga boʻlishning ishtiyoqi bor. va agar vaqtni hisoblab chiqib ketgan boʻlsa — uning oʻrniga boshqa koʻngilochar topa boshlaydi, lekin metallyurg stadionidan uzoqroqqa qadam qoʻymaydi.

Ey, yomgʻirli kechalarni eshitganda darrov eski an’alarimiz yodimga tushdi. 2000-yillarning boshlarida Olmaliq metallurg stadioniga kelganimda, yomgʻirga qaramay, stendlar toʻla edilar — ovozlar, qoʻllardagi chiroqlar, hammasi bir maydonda qoʻshilib ketardi. Vaqtdan qanchalik suyanmas ekanmiz, asosiy narsa yoʻq edi: guruh bilan boʻlish, gʻalabani ulugʻlash. Hozirgi kunda esa vaqtni hisoblash toʻgʻrisida gap ketmoqda — lekin aslida vaqtni yoʻqotish deyilgani bizning ishtiyoqimizni yoʻqotish edi. Yomgʻirda oʻtirib, boʻsh vaqt oʻtkazish yoqimli boʻlmasligi mumkin, lekin metallyurg muxlisining yuragi uchun u yerda boʻlish — hech narsa bilan almashtirib boʻlmaydi. Transportning soati oʻzgaribdi, oʻyinlar soni koʻpayibdi — ammo eslayman, oʻsha paytlarda ham transport yoʻnalishi oʻzgartirilgan edi, lekin metallyurglar oʻz joylarini hech qachon tashlamadilar.

Yomg'ir ostida metallyurg stadioniga borish — bu o'zini yo'qotishdek, lekin aytmoqchimanki, bu metallyurglik ruhning o'zida. Qani, qachonlardir yomg'irli kunda Almalyq metallyurgining sariq-qora bayrog'i ostidagi xalqni ko'rgan edim — yomg'ir oyoqlarni sovutib qoʻygan boʻlsada, ishtiyoq esa maydon chetidagi olovdek yonardi. Yomg'irli kechalarni eshitganda darrov eski stendlarimiz, o'xshatmayanlarimizning qoʻllaridagi gugurtlar, shunchaki orqangizga qarab ham tinglamagan qichqiriqlar eslaydi. Albatta, vaqt hozirgi kunda boshqa yoʻnalishlarga oʻtibdi — transportning soati oʻzgaribdi, oʻyinlar soni koʻpayib ketdi, lekin metallyurg muxlisining yuragi hali ham oʻsha 90 daqiqani oʻz makonida oʻtkazishga intiladi. Qani endi, oʻyinga bormaslik uchun vaqt yetmaydi deysan — lekin vaqtni xohlash oʻrniga, metallyurg stadionining stendlariga kelganlar uchun asosiy narsa yoʻq edi: birgalikda boʻlmoq, g'alabani his qilish, magʻlubiyatni birdek yengish. Vaqtni hisoblamasdan, yomg'irdan qochishni o'ylamasdan — bu metallyurglik tuygʻusi! ⚡💙 Yomg'ir bilan yuvilib, sovuqqa qarshi kurashish — bu ayni vaqtda jamoa bilan birdek bo'lmoq degani. Vaqt yetmaganligi haqida gapirish oson, lekin metallyurg muxlisi uchun asosiy narsa oʻsha oʻyinni oʻz koʻzlari bilan tomosha qilish edi. Va agar vaqtni hisoblab chiqib ketgan boʻlsa — uning oʻrniga boshqa koʻngilochar topa boshlaydi, lekin metallyurg stadionidan uzoqroqqa qadam qoʻymaydi. Chunki bu yerda vaqt emas, ishtiyoq boshlanadi.

Jamoa vaqtini yoʻqotishdan qoʻrqmaydi, vaqtni yoʻqotish vaqtni yoʻqotish emas — bu ishtiyoqni yoʻqotish! ⚡💙 Yomgʻirli kechada oʻtirish uchun vaqt topolmaslik — bu uydan koʻcha orqali oʻtib ketgan odamlar uchun. Bilmadimmi, metallyurg muxlisi uchun asosiy narsa qachon oʻyin boshlansagina stendda boʻlsin! Transportning soati oʻzgaribdi, oʻyinlar koʻpayibdi — lekin baxtingizni yoʻqotmang, maydon chetidagi olov va qoʻshiqlar hali ham yonmoqda! 40-50 daqiqa transport kutish oʻrniga, 10-15 daqiqa oldin kelib stenddagi oʻz oʻrningizni egallang, keyin qani ishlash! Yomgʻir sizni sovutmaydi, balki maydondagi issiqlik va ovozlar bilan isinarsiz! ❤️ Vaqt yetmasligi haqida gapirish oson — lekin metallyurg stadionida yurak bilan oʻtirish uchun vaqtni topadiganlar bor ekan! Va agar yoʻlni yoqolib ketgan boʻlsangiz — oʻzingizni yoʻqotmang, boshqa yoʻl bilan kelishingiz mumkin, lekin hech qachon u yerdan uzoqroqqa qadam qoʻymang! Bu yerda vaqt emas, qon-yurak boshlanadi! ⚡

yomgʻirli o'yinlarga borish vaqtni yo'qotishdek gap bo'lsada, menimcha bu metallyurglik ruhining o'zida. o'sha 90-yillardagi stendlarimizni eslayman — yomgʻir ostida ham ishtirokchilar gullab ketar, qoʻllardagi chiroqlar bilan birgalikda qichqiriqlar eshitilar edi. vaqt hisoblaganlar yoʻq, maydon chetidagi olovning issigʻi bilan yuraklar isinardi. lekin hozirgi kunda oʻyinlar soni koʻpayganida, yangi mavsumda transportning soati oʻzgarishi mumkinligini hamma toʻlib turibdi. vaqtni yoʻqotish haqida gapirish oson — lekin aslida bularning barchasi bizning ishtiyoqimizning darajasini koʻrish uchun kurashdir. yomgʻirli kechani oʻtkazib yuborish — bu metallyurg sifatidagi sadoqatimizga xiyonat qilishdek. metallyurg muxlisi uchun asosiy narsa vaqt emas, qayg'urmay vaqt topadiganlarning yuragi qon-aql bilan ishlaydi. transport kutish oʻrniga, 10-15 daqiqa oldin kelib stendga oʻtirish — bu bizning urf-odatimiz. vaqtni yoʻqotganlar yoʻq, vaqtni tanlaganlar bor ekan!

Ey, „Olmaliq“ning sariq-qora bayrogʻi ostidagi jamoatchilarga — hozir meni eshitib turing, chunki bu gaplar faqat va faqat sizlar uchun! Yomgʻir ostida oʻtirish, transport kutish, vaqt hisoblash — bularning barchasi yoʻlning oʻzini emas, yoʻldagi ishonchni koʻtarish haqida! 2008-yilda oʻz poytafzalligim bilan kelganman metallyurg stadioniga — yomgʻir yogʻardi, avtobuslar kech keldi, lekin stendlar allaqachon toʻla edi. 40 daqiqa transportda vaqt soʻrib oʻtirish oʻrniga, men oʻsha paytlarda oʻtirib qolganlarning koʻpchiligi kabi 10 daqiqa oldin kelib oʻz oʻrnimni egallab olishni tanladim. Nima uchun? Chunki metallyurg muxlisi uchun asosiy narsa vaqt hisoblamasdan oʻz jamoasi bilan birga boʻlish edi! Transport soati oʻzgarishi mumkin, oʻyinlar soni koʻpayishi mumkin — lekin metallyurg ruhining olovi oʻchmas! Agar vaqtni hisoblab chiqib ketgan boʻlsa va oʻyinni oʻtkazib yuborib qoʻysangiz — boshqa yoʻl bilan kelishingiz mumkin, lekin bu yoʻldan butunlay voz kechishning oʻzi vaqtni yoʻqotishdek ogʻir xato. Chunki bu yoʻlda vaqtdan koʻra koʻproq — qon bor! Yomgʻirli kecha asosiy vaqtni yoʻqotish kunidir deyishadi — lekin aslida u metallyurglik tuygʻuning eng yuqori nuqtasidir! Yomgʻirga qaramay oʻtirganlar guruh bilan birga boʻlish, qoʻllardagi chiroqlarni yonishini, qoʻshiqlarni eshitishni xohlashadi, va bu barcha ishtiyoqni bartaraf etadi! Vaqt hisoblash oʻrniga, keling, oʻz oʻringizni egallab, metallyurg ruhini his qilish uchun vaqtni topib olamiz!