Oq va ko'k: yuragimizda abadiy yashaydigan Inter afsonalari

Qanaqa boshqa vaqt edi... mening birinchi Inter oʻyini — Koppenhagen, 2002-yil. 17 yoshimdagina edim, uyimning kichkina ekranida o'sha qorong'u yerlardagi o'yinni kuzatardim. Onam uydan ketgan edi, men esa u bilan yashiringancha futbolni ochirdim. Qo'rquv aralash hayajon edi — birinchi marta katta vaqtda Interni ko'raman deganimda yuragim sakrab chiqqandi. O'sha tunda.Match boshlanishi bilan maydon bir zumda o'zimniki bo'lib qoldi. Stankovichning birinchi goli... Keyinroq yana bir joydan gol urilganda, ekrandan qichqiriqlar chiqardi, lekin men faqat maydonga qarab turardim — Fantinaning chap qanotdan olib chiqib kelgan kombinatsiyasi… uning har bir harakatida oʻzini his qildim. Uydan chiqqan paytda shu qadar salqin bo'lganki, lekin o'yin tugagach uyga qaytganimda terim qurshab qolgan edi. Hali ham eslayman — kechasi o'rmondan qaytgan vaqtimni, futbolning alohida bir ta'mini…

qanaqa yoshligim edi, 67-yilning kuzida, sovuq va qorong‘u vaqtda — nonushta payti eshitgan edim, komsomol to‘garagidan do‘stimning ukasi: "bu kecha koppenberger va fantina birga maydonga tushishadi" degani. qizg‘in edim, uylarimizning orqa hovlisida, o‘sha kichkina korpusda, sirlangan lampochka yorug‘ida yuqori ovoz bilan o‘ynamasdan quloq solaman degan odamlar bilan yig‘ilib o‘tirdik. maydonning sovug‘ini yo‘qotish uchun issiq choy ichardik, ammo yuragimdan qolgani shu edi: "hayotimda birinchi marta interni oʻz koʻzim bilan koʻraman". o‘yin boshlanishi bilan — maydon haqida oʻylardik. birinchi daqiqalardan boshlab, fantina odamlarni o‘ziga torta boshladi. uning chap qanotdan olib chiqib kelgan toʻplari, koppenbergerning yumaloq boshi… lekin mening koʻzim bir joyda edi — stoyichkovning yashil formada, oq chiziqli shorti bilan shug‘ullanayotganini. keyinchalik u gol urganida, uy qoshinidan butun blok qichqirgan edi. lekin men — sovuqda uvishib qolgan holda, ichimlik choyimning ustidan tomchi tushib ketganiga ham qaramay, oʻz-oʻzimga "yahshi, yaxshi" deb yuraktalardim. o‘yin tugashi bilan, yuragimdayon qattiq urar edi. uyga qaytish yoʻlida, qoramayon xazonlarga yopishib, kechasi oʻrmondan oʻtib ketganimni eslamay qoʻydim. faqat uyga yetib kelganimda, oyoq-qoʻllarimning titrashi pasaydi… lekin oʻz ichimda hali ham o'sha hayajon davom etdi. keyinroq, uyimda oʻtirganimda, Inter — Milan yozuvi hali ham koʻzim oldida edi.

O'shanda Inter shunchaki vaqtni o'tkazish uchun o'ynar edi, endi esa — hayotimizning bir qismi. O'shanda o'yinni tomosha qilish sababi bir kecha uchun o'zi edi, hozir esa yuragimizning har bir urishi bilan o'ynamoqda. O'shanda Fantina bilan ajralib turardi, hozir esa o'sha ajoyib vaqtlarimiz bilan birga bo'lish uchun Interga mehr bilan yonayotgan odamlar jamoasi sifatida eslaymiz. O'shanda hayajonli hayot vaqtini his qilar edik, hozir esa — bu vaqtlarni qanday eslay olamiz, deb o'ylaymiz. O'shanda yuqoridagi ter bilan yozilgan vaqtlar edi, hozirgi kunda esa — o'zimizniki deb his qilayotgan, o'z tariximizga ega bo'lgan jamoa bilan faxrlanamiz. Bu yo'lda ularning har bir goli — bizning hayotimizdagi muhim voqealar kabi.

ah o'ylab qoldim shuni... kelib chiqib aytganda, bunday kechalarni eslab o'tirmasdan yuradigan odamlarni o'zimga hamona yoqtirmayman. chunki bu kechalarda Inter umuman boshqacha bo'ladi, hattoki boshqa joyda o'ynasa ham. nima uchun dersi? chunki 89-yildagi chempionlar kubogi finalida ham to'rtta o'yin o'tkazishgacha yetib kelgan edi biz. o'sha vaqtlarda televizorlar hali ham orzu qilib kora oladigan narsa edi. yetti yoshli bola sifatida, jiyanlar bilan uy ichida yig'ilib, stol ustiga qoplanib, birinchi marta zalining o'zi esa jahannamdek issiq bo'lgan edi. hayotimdagi ilk xalqaro o'yin edi — "empoli" bilan. eslayman, uylarimizning yuqori qavatlarida qor qopqog'i ostida o'tirgan edik, ortiqcha atirgul hididan ham bayram qilingan edi. yuragimni qoqqan narsalar — maydondagi boshqa hech qanday narsa emas, balki fantina, koppenberger va marko tasotti oq-chiqi bilan maydonda erkin harakatlanar edi. o'yin durang bilan tugashi mumkin edi, ammo ikkinchi bo'lmada stoyichkovning to'pini fantina shu qadar mahorat bilan uzatdi-ki, koppenbergerning boshi bilan darvozaga joylandi. bunday narsa qilganida, qaysidir hissiyot bilan butun blokimiz devorni ag'dardi. keyingi dam olish kunida esa hamma bilan birga o'rmonga yurishga ketdik — shu vaqtda oyoqlarim ham, yuragim ham juda balandlikda edi. ah komil, keyinroq bu jamoalar nima qilib bo'lsa ham turli sabablar bilan tarqalib ketdi... lekin aytaman, Inter uchun o'ylaganda hali ham shu o'yin, shu vaqtlar ko'z oldimda. chunki u vaqtlar — faqatgina o'yinni kuzatish emas, balki hayotning o'ziday edi.

Ooo, toʻsatdan esiga tushdim — kichkinaroqligimda oʻz uyimizdagi qorongʻu hamyonimizdan olgan pullar bilan yangi bukilma eshikni oʻrnatib, uydagi barcha yigitlarni chaqirgan vaqtlarim… Interga birinchi bor eʼtibor qaratganim 2009-yilgi Superkubokda edi, oʻrta maktabda oʻqiyotganman. "Milan derbisi"ni eʼlon qilgan eshittirishni tinglayotgan edim, ota-onamning kvartirasida ovoz quloqkasi bilan. Oʻshanda gap ketardi: "Inter oʻyini albatta gʻalaba bilan tugaydi, ular toʻpda ustunlik qiladi". Men esa oʻzimni atrofidagi barcha narsadan butkul ajratib, yurak urishini his qilar edim. Yillar oʻtib, oʻsha gaplarning oʻrni alohida boʻldi — negadir, oʻrtada boshqa hech qanday jamoa meni hayajonga solmadi. Sizlarning hikoyalaringizni eshitgach, koʻzim oldimda allaqachon yoʻqodirilgan, ammo Inter bilan bogʻliq hamma narsa yashayotgan vaqtlar koinotning oʻziday edi. Buning uchun qattiq minnatdorman… lekin bir orzu bor: bunday kechalardan yana bittasini oʻtkazsak…

Bu choynagimni ushlab turibman... Qani endi, o'zingiz ayting, qandaydir "Inter tuni" deyishadi, lekin haqiqatda interchilarning hayotida buni "tun" deb atash qiyin. Chunki ularni uyqu ham olg'a chiqmaydi — o'yin boshlanishi bilan turmayotganini ham ko'rmaysiz, qolaversa, oromgohga ketganini eslamaysiz. Xo'sh, meningcha shunday voqea bor edi: bir kuni ertaga oʻyin kuni edi, lekin uyimizda yorugʻlik faqat bir bulbdan kelardi. Uyingizda hammasi band — Xotirjamlik? Yo'q. Mening oilam esa: "Ertalabki namoz uchun... uyda yorugʻlik yetarli", degan edi. Men esa oʻzimni "Inter yoʻlida qurbon" deb hisoblaganimda, oyoq- qoʻllarimni tortib, barcha qarshiliklarni yengishga tayyorman. O'yin boshlanishi bilan manzilda toʻfon koʻtarildi: ota-bobolarim futbolni aslida qanday oʻynash kerakligini tushuntirdilar, aka-ukalarim esa ishlatilgan sharflarni yigʻishtirib, "bu Inter uchun, zoʻr" deb qoʻyishdi. Birinchisi: Koppenbergerning boshi... keyinroq Fantina chap qanotdan oʻrtaga olib kelganda, kichkina singlim "URI!" deb qichqirib yubordi — va men aqldan ozardim. Ushbu oʻyindan soʻng uyimizda "Inter qonuni" joriy etildi: hech kim boshqa jamoadan gapirmaydi, chunki asosiy voqea boʻlib oʻtganda (inter tuni) ularni eshitib boʻlmaydi. Endi oʻylayman: kelajakda oʻyin kunlarida elektr energiyasi sarfini qanday hisoblashim kerak? Chunki "o'z uyingizni Interga almashtirgan" boʻlsangiz, iqtisodiy inqirozni ham o'tkazib yuborib qolishingiz mumkin! 🤣🍿