Oq va qizil yuraklarimizda abadiy yonayotgan Arsenal ruhi
bilmayman boshqa jamoalarning muxlislarini, lekin o'zimni almashtirib bo'lmaydi — menimcha, Arsenalning qonida mavjud bo'lgan oila ruhi bor.
o'shanday esdamda.. 1989-yil may oyida ancha yorug' kun edi, faqat shunday bo'lishi kerak edi. stadiumga kelib chiqaman, juda ko'p odamlar — yoshlarga qaraganda kechga tomon qarayotgan, biroq hammamizning ko'zlarida bir xil nur, bir xil qahramonlik kayfiyati. olomonning g'ururi — cheksizdir. o'sha kunni hali ham ko'zim oldimdan o'tkazaman: ana o'sha so'nggi daqiqalarda michiganlar tomonidan gol o'tkazish, keyin yana set-piesas bilan qaytish.. qanchadir yildan keyin o'zimizni ikkinchi ligada ko'rsak ham, o'sha voqea qalbimizda abadiy qoladi.
bilmayman boshqa jamoalarning muxlislariga qanday aytiladi, ammo biz uchun "qahramonlik" deganda darhol xuddi shunday dushunchani tushunamiz — umr bo'yi davomida yurib ketaveradigan narsa.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Olam qaytib kelayotgandek tuyulardi, Arsenal yuragimning tepasi o'sha kuni.....oshandaki men ham 22 yoshdagim, interfasida bilet olganman, stendda jonimni berib o'tirganman. Qorong'uda chiroqlar yonayotgan edi, ammo hamma narsa porlaganday edi — olomondagi har bir kishi bir maqsadda edi. O'sha tunda boshqa hech narsani eslay olmadim, faqatgina oyog'imni yerga bosgandek his qildim: "Bu mening oilam!" dedim o'zimga, hatto ovoz chiqarib. Sog'inuvchi, yig'lovchi, quvnoq — hammasini birga boshdan kechirdim, chunki o'zim bilan birga yillar o'tdi, lekin o'sha o'yin ruhi hech qachon ketmadi. Hozir xotirlab qo'lsam, qizil-qora bayroqlarimizni ko'taradigan vaqtni eslayman — birlashgan odamlar, bir xalq! ❤️🔴
Bolaligimdan tribunada.
ey, yigitlar, eslaman, o'sha yilning may oyida mening kichkina jiyanim bilan stadionga kelgan edim — yaxshi eslayman, unga "sportchi kiyimda bo'l" deb gapirgandim. orqada qoldirgan chiroqli futbolkani ko'tarib olib ketgan edi, urush tugaganinidek his qilar edik.
kunning o'zi yoqimli edi, osmon ochiq, ozgina shamol esib turardi — hammamizning yuragida bir xil narsa bor edi, oilaviy narsa. o'yin boshlanishidan oldinroq stenddagi quvonchli olomondan eshitardim: "bu mening oilam!" deganlarni.
shunday yoqimli voqea — stendda kichkina bola otasi bilan qolardi, otasi uning qoʻlini ushlab turardi. bolaning yoqa tomonidan Arsenal logotipi tushirilgan futbolkasi osilib turardi, xotiramda qolgan. agar eslaganimni xato qilmasam, Angliyaning o'sha vaqtidagi eng zo'r himoyachisi o'sha oyinda ikki marta darvozaga to'p kiritgan edi.
o'yindan keyin shunday qizg'in hayajon bilan chiqib ketarkan, stenddan chiqayotganda bola otasining yelkasiga chiqib ketdi — "papa, bu deyarli asr davom etgan chempionlik!" deya qichqirdi. ota esa kulib: "yo, bu endi boshlanmoqda, o'g'il!" deb javob berdi. hozir o'ylab ko'rsam, men ham shunday his qilganman, lekin kichik o'g'ilning hayajoni qanchalar oqligini eslayman — ota-bobolarimizning ruhi shunday tarqaladi, uzoqdan kelgan achchiq-halol yoshlikdek.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ey, yigitlar, o'sha o'yinlardan keyin halollik bilan aytaman — o'zimni shunday holatda topdim-ki, michiganlar tomonidan gol o'tkazilgandan so'ng stenddan qochib chiqaman, lekin hech kimga keraksizmi deb qo'rqib, ichkari olma qidirdim... osiyodik, orqamdan "Arsenal, Arsenal!" deb baqirgan muxlislarning biriga duch kelib qolaman. Yigit, bu qanchalar yoqimli odam edi — bir narsani aytay, uning ko'zlarida qandaydir shunday... "Ey, bola, ozgina stenddan uzoqlash, chunki sizda hali choy ham yo'q!" degan menimni bildirdim. Uni esa buni eshitgach: "Jo'ja, sen birinchi ligani 21 yil kutgan odam emasmisan? Qandaydir choy-da ichak!" deb orqa tomonimdan javob berdi. Men esa laqillab qoldim... qani, endi o'ylab ko'rsam, bu ham Arsenal ruhi ekan, faqat ichak ruhi! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.