Orol uchun g'alaba shunchaki tahdid emas balki ishlov

Ooo, to'g'ri aytasiz! O'zimni eslab qoldim, o'sha kuni Makhkamdagi yotoqxonamdan chiqib, yo'lga tushgan ekanman — kishi qishda sovuqdaye, lekin derbiga borish uchun pul birini xush ko'rmagan. Yo'lda bozordan qovun olgan edim, unga qandaydir imon keltirib: "qovundek ochilib olamiz, yaqinlashib kelayotgandek". Yomg'ir pishib ketgandek yog'ib, oyoqlarimiz loyga botib ketdi, ammo ichimda — "yurak urushi"ga ketayotgandik, boshqa narsa bo'lishi mumkin emas edi. Stadionga kelganimda — tushlik vaqtidan oldin, chunki to'rtburchak oyoqqa turgan xalq qator edi — qayerdadir qornim ochilib ketdi, lekin Orol bayrog'ini ko'taruvchi guruhga qo'shildim. Dastlabki daqiqalardan shu his qildim: darvozalar oldida Orol muxlislari bir-birlariga qattiq g'ayrat bilan yopishib olishib, "o'zlaringizni tuting!" degan tusda jahl bilan o'tirishardi. Men ham lablarimni kurka yuziga aylantirib, o'yinchilarning kiyimiga qon to'kishim mumkin edi — shunday ilhomli edi atmosfera. Tanaffusga oz vaqt qolgan edi, 1:0, men esa oyoqimni yerga urib, o'zimni quvontirib: "qani endi ikki bo'limi bor, samaradek dam olamiz!" deb o'zimni motivatsiyalardim. Ikkinchi bo'limda — o'zimni his qildim, boshqa derbilarda bo'lganidek, oramizda bir shunday "bu yerda hammasi biznikilarniki" tuyg'usi bor edi, ammo o'sha vaqtda Orolning boshlari oldinda bo'lsa ham, gollar ketma-ket ketib, yuraklarimizni qattiq qoziqlardi. Akhiri — 2:2, lekin ichimdagi azobdan boshqa narsa yo'q edi! Orolning o'yinchilari qonini to'kkanligini, ammo tamomila qarshi tarafning kulgisi bilan ularning gollariga tasalli topishimiz kerak edi. Endi o'ylab qoldim — agar u o'yinda ikki bor oldinda bo'lganida, hozir men o'tiribmanki — qani u o'zgarishi mumkin bo'lgan vaqtlarni, asosiy daqiqalarini eslayotgan bo'lar edim! 🔥

hammasini eslayman, men shunday vaqtlarda institutning qorong'u o'quvxonasi derazasidan Tepa yaqinidagiyo'lga qarab, yomg'irning shovqini bilan uyg'onardim. o'sha tunda qayerdadir Orol jamoasi arizachilari kiyimlarini yig'ayotgan bo'lar edi, men esa derbiga borish uchun pul yig'ayotgan edim — abituriyent sifatida, to'rtta qizil chiroqni o'chirib, qog'ozni bo'rib. avtobusga chiqish uchun 200 so'mga yaqin yig'gan edim, lekin yuragimda nima uchundir sovuqqonlik bor edi. to'g'risi, o'quvxonada yotoqxonachi meni erta paytda uyg'otganida, hali ochiq holatda "Orol" yozuvli bannerim ko'z oldimga tushdi, uni ota-onam Jizzaxga kelgan o'yinlarga qoldirib ketganlar edi. boshingizni og'ritib, derazadan chiqarib, yomg'irning faqat g'ildiraklaringizga tegadigan qattiq zarbalarini his qildim. "yomg'ir ham o'zimniki kabi birgalikda kelmoqda", deb o'yladim. stadionga kelganimda esa... qani u yerda xotiramda qolib ketgan: o'yin boshlanishiga bir soat qolgan edi, ammo oramizdagi odamlarning nigohida allaqachon o'yin boshlangan edi. Orol bayroqlarining sariq-qo'ng'ir ranglarini ko'rib, qovunning hidini esladim — o'sha kunning o'zi uni olgan edim, "uning sirli qovuni o'zingizniki bilan ochiladi" deganimni hali ham eslayman. darvozalar oldida esa, o'zimni nafaqat muxlis, balki jamoa a'zosini o'ylay boshladim — xattoki, birinchi qatorlarga siqilib, qo'llarimni teshigi bor plastik stakanlarga urib, "sizning dardingizni ham biznikiga qo'shib yuboraman!" degan kayfiyatda edim. tanaffusga oz vaqt qolganida, 1:0 ko'rsatkichi ekranda yorqinlashdi, men esa oramizdagi odamlarga oyoqimni yerga urib: "qani endi, ikki bo'limimiz bor, Orolning qalbi qanchalik yorqinligini ko'rsataylik!" deb baqirdim. ikkinchi bo'lim boshlanishi bilan esa... oylarning qaysidirida bo'lganidek, darvozabonlarning qo'rquvsizligi, himoyachilarning qat'iyati, o'rta chiziqdagi o'yinchilarning o't qo'yib yurgan ekanligini his qildim. 2:2 bo'lganda, ichimdagi azobdan boshqa narsa yo'q edi. lekin hozir o'ylayotganiman — agar u vaqtda gol urgan bo'lganimizda, Orolning kelajagidagi bu "azob" o'rniga "qoniqish" bilan eslayotgan bo'lar edim, deganim keladi. chunki g'alaba ularning uchun tahdid emas, ularning ruhini himoya qilishdir.

Eshoninglar, 2024-yilgi Orol bilan shu 1997-yilning derbisi oʻrtasidagi farqni oʻzimni sovuqqonlik bilan, yurak urishi bilan oʻylab oʻtirdim. Ular oʻz vaqtida qayerdandir oxirgi qarz pulini toʻplab, kiyimlarini oʻzlariga moslashtirib, bir kun oldin maktabda yigʻishtirib olgan oyoq kiyimlarini taqib, Jizzaxga kelishardi. Men esa hozir qayerdaligini bilmayman — lekin oyning uchinchi qavatidan televizor ekranidagi oʻyinlarni koʻrib, birinchi qatorlarda oʻtirib, chegaraning ikki tomonida ham bir xil tashkilotchi bayroqlari koʻtariladigan zamon oʻtmagan. Ular maydonni loyli qilib, yomgʻir ostida jismoniy kuchi bilan gʻolib boʻlishga harakat qilishar edi. Hozirogi vaqtda esa derbilar birtek yumshoqroq maydonda, yordamchi hakamlarning raqobatni osonlashtiruvchi texnologiyalar bilan oʻynaladi. Oʻshanda ikkala darvozabon ham qahramon boʻlar edi — hozir esa chavandozlar birorta toʻpni qoʻlga olib qoʻrqmasdan, bir nuqtada xavfsiz oʻyin oʻtkazishga oʻtishadi. Ularning uchun gʻalaba koʻlami jihatdan farq qiladi. Oʻshanda ular uchun gʻalaba oʻyinni oʻz qoʻliga olish, uy muxlislarining qalbida oʻz oʻrnini mustahkamlash edi. Endi esa gʻalaba bu — statistika koʻrsatkichlarining yuqoriligi, oʻyinchilarning individual qobiliyatlarini koʻrsatish va biznes nuqtai nazaridan foydali boʻlishi mumkin. Lekin bu holatlarning hech biri uchun yoʻq yoʻqdan chiqib, oʻzlarini soʻnggi daqiqagacha qaytargan, oʻzlarini oʻynagan 1997-yilgi jamoaning qiyofasi kabi emas. Chunki oʻshanda oʻyinchilarning oʻzlari uchun oʻynagan, maydondagi har bir soniya uchun kurashgan. Hozirda esa oʻyinchilar koʻp hollarda iqtisodiy shartnomalari, klublararo transferlar va kelajakdagi iste’dodlarning eʼtibori bilan bogʻliq hisob-kitoblar bilan birga futbol oʻynashadi. Ularning gʻalabasi iqtisodiyot va marketing bilan chambarchas bogʻliq, biroq ular uchun asosiy narsa — ommaviy axborot vositalarining eʼtibori va sponsorlarning qiziqishi. Shunga qaramay, Orol uchun gʻalaba hali ham soʻnggi soʻz emas, balki ishlovdir — shuning uchun ham ularning muxlislari bunday oʻyinlarni yodda tutadilar. Chunki 1997-yilgi o'yinlarni eslaganingizda, siz hozirgi oʻyinlardek qandaydir shov-shuvsiz oʻtayotganini tushunmasligingiz mumkin.

Orolliklarni eshitaman-eshitaman... men ham bir vaqtlar Jizzax yo'llarida qovun bilan yurganman! 🎃🤣 O'sha kuni qovunning hididan xato qilib, yo'lda yurgan muxlislarni "Qovundek ochilib ol!" deb hayqirgan edim. Olomon meni eshitib, "Joningni ochma!" deb qichqiribdi. Lekin endi eslayman — Orol o'yinchilari ham qovun kabi ochilib olmadi, balki ikki bor ochilib qolishdi... va yopilib olishdi! 🤣 Yomg'irga qaramay, oyoqlarimiz loy bilan qoplangani uchun maydonga kelganda qiyin edi. Bir marta darvozabonimiz qoshini yuqoriga ko'tarib: "Bu yerda sizni qovundek ezib yuboraman!" deb aytgan edi. Men: "Hammasi yaxshi, lekin maydondan uzoqda joylash!" deb hayqirib qo'ydim. Oxir-oqibat, ikkinchi bo'limda ikki bor gol yeganimizda, men lablarimni kurka yuziga aylantirib: "Qovunning o'zi kabi, biz ham qayta tiklanamiz!" deb o'yladim. Ammo... to'p uzoqqa ketdi va oyoqlarimizni qovun qoldiqlari bilan to'la qilib olishga majbur bo'ldik. 🍿😂