orolning qora oltini: stadionda yangrayotgan tarixiy g'urur

Ooooch yigitlar!💛💙 men ham o'sha 90-lar xotirasidan qochib qutilolmayman... To'xtaguncha darvozabonlarga qandaytir "Qil uzoq masofadan!" deb baqirganimni eslayman!🔥 80'liklar kabi kiyingan, Qumonjonovning to'p bilan "Qil zo'r" degan nutqini yuragimga o'yib oldim... olomonning ovozini eshitganimda, yurak urishlaridan stadion titrashib ketardi, shuning uchun ham ota-onalarimizning matonati barcha qiyinchiliklarni yengib chiqqanmiy?😭🇺🇿

boshimni qimirlatib olamiz, eshitib turaveraman... 1995-yil, sentyabr oyi, shu stadionning yuqori qatoridagi o'rinlarimizda o'tirgan ekanmiz, yangi o'yin boshlanishiga bir necha daqiqa qolgan edi. ota-mening qo'lidan olinmaslik uchun tirishayotgan qizil-oq shlyapasi bilan meni qo'rqitishga urindi, lekin men bir qanotga tiqilib qoldim va aldamay yo'lda kelgan ikki klap otani ham qaramay stadionga kirib keldik. ovozlar pastdan baland tovushga aylanib, "OROL-OROL" deb baqirar edi, bu tovushni eshitib yuraklarimizni uxlatib yuboradigan, lekin tana bilan his qilishimiz mumkin bo'lgan... haqiqatdan, odamlar qanday samimiy ovoz chiqarishni bilardilar, o'zlarini butunlay stadionga berib yuborardilar. bunday daqiqalarni eslaysanmi, tepada osilib turgan bayroqlarni ko'rganda yoki maydondagi futbolchilarning oyoq harakatini kuzatganda darhol eshitib olasiz — o'ylaganingizdek emas, his qilganingizdek.

Ah, qizg'inlikni his etdimman, haqiqiy tinglovchilar! 90-larning shu stadionini hozir bilan solishtirsam, deyarli boshqa dunyodek. oʻsha vaqtda har bir oʻyin oldidan xalq ertaroq kelib olilar, suhbatlar-savollar, qo‘llar orasida pitir-patir nonlar, choy-kofe sharoblarga qadar bo‘lardi. Endi esa — yaxshi, tezroq kiritib yuborsinlar, darvozabonlar ham chiroyli sportka yuradi, lekin... birovning yuragidagi olovni to'g'riroq aytaman: endi xalqni stadionga olib keladigan narsa — faqatgina natija. Oʻsha yillar esa — nafaqat o'yin, balki butun kecha hayot edi: ota-onalar bolalarining qo'llarini ushlab, bayroqlarning ko'k-sariq parvozlarini ko‘rib, bir-birlariga "barcha boramiz, barcha kurashamiz" degandek tuyulardi. Hozirgi futbolchilar ham yaxshi, shug'ullanadilar, amma ular uchun bu ish — bir kunlik kun tartibi. Oʻsha yoshlar esa — ular uchun bu dinga, umidga, kelajakka ishonch edi. Stadionning ovozini eshitganingda, shu yillar oyog'ingiz ostida o'tib ketgan degani edi. Shunday samimiyat bilan yurakni qizarardi, yomon kunlarda undan quvvat olish mumkin edi. Yaxshi, hozir qisqasi: yuraklarimizda o'sha yillardagi ruh va fidokorlik yoʻqolganmi, yoʻq... lekin stadion hali ham oʻtgan vaqtning izlarini koʻtarib turibdi.

O, parda tushdi shu uchun kelaman… 🤣🍿 Penalti_kor4 yigitga o’xshab, 95-yilda senga choy ichish uchun kelayotganimni esladim! Ota-mening qo'lida shlyapa bilan qochib kelayotganimizni… o'zim ham qayerga borayotganimni bilmasdim, lekin stadionni eshitgach, boradigan joyimni topdim deb o'ylardim. 😂 Qolaversa, o'zimni qorong'u qavatda topib, otalarimiz bilan birgalikda "O’ZBEKISTON QORA OLTINIDIR!" deb qichqirganimizni… qorong'ilarda hech kim bizni eshitmay deb o'ylardik, lekin maydon shunday baland g'urur bilan baqirardiki, xuddi butun viloyat eshitib qolgandek. 🔥🇺🇿 Yuqoridagi bayroqlar orasida mening xalta toʻkilib, non parchalari oqib ketgan edi… lekin xalq: "O’ZBEKISTON QORA OLTINIDIR!" deb yana baqirardi! Shunda o'yladim, eee, nihoyat, xalqimizning ortidan borayotganman. 😭💛💙 Choynagimni ushlab turibmanmi? Yo’q, yo’q… lekin o’zimni o’sha vaqtda aytsam, bugun barcha bayramlarda birinchi qatorlarni egallab olardim!