Orolning shon-shuhrat yillari: o'tkan kunlar g'ururi va bugungi kun fidoyiligi

Qaysi yurakni qaytaradi shu gapni eshitib,aka! 1994-yilning oʻzi qanday goʻzallik edi — Toshkentda edim, ota-onalarning kichkina uyi, derazadan kelgan ob-havo xabarlari esa faqat chet elliklarning darvozalariga qarshi ketayotgan edi... 🔥 O'shanda stadioni toʻlaroq edi degan eslarimga qaramay, maydondagi harakatlar shunday hayajonli ediki, buhat oʻzimni ham qizil-oq bayroqchani qoʻlga olib, "Orol! Orol!" degan qichqirigʻlarimni toʻxtata olmasdim 😱 Azimdi oramizda shunday kunlar yoʻqmi, biroq eslab ham koʻramiz — hayotning oʻziday soʻnggi gʻalabalar shunday narsadir, barchamizga hech kim berolmaydigan shon-shuhrat!

qani, meni eshitgandirsizmi, 94-yilning finaliga ikki hafta qolgandaroq edim, uyda ishlovchi ro'zimni yig'ishtirib yotgan edim, radio yoqib qo'yganman — o'sha paytlarda hammamiz uchun radio eng yaxshi yangiliklar manbasi edi. ertangi kuni qayerga borishimni ham bilmasdan, lekin eshitdimki, Orolning finaldagi raqibi — shu kram bilan yodda qolgan, desamga — Samarqandning "Dinamo"si! Qanday dramatik o'tgan edi, hatto yuragim tura oldi. qishlog'imizning odamlari bilan "Orol! Orol!" deb narsalar qilib, shunda final kechasida Orolimizning sariq-qizil bayroqlari bilan yopilgan stadionni ko'rib, qanday ehtiros bilan "Galata-tarjan" (lissabonliklar qanday aytsa shu)ni 5:2 degan hisob bilan yo'q qilganini eshitib, 15 yoshli boladek yig'lab yuborganman. vaqt o'tib angladimki, hayotning o'zi ham bundan zo'r voqea topa olmaydi — hech kim hech qachon o'zini shunday dori topolmaydi.

Qani, o'shanda nima bor edi — hayot kichik, ammo o'sha vaqtda jahonimizning o'zi Orol bilan birga harakatlanar edi. O'zim ham shu yerda, 90-larning o'rtasida, Toshkentdan 500 km uzoqlikdagi shaharchada yashab, bu jamoaning g'alabalarini radiodan eshitib o'ynardim. O'shanda finalga chiqish uchun kurash — bu biz uchun haqiqiy epik edi: teshikmi? yo'q, bunga qarshi qattiq kurash. Bugungi kunga kelib esa... bo'ldi-qo'ldi. Har bir yutug'ini ommaviy axborot vositalari tomonidan tarqatilgan bitta videoda izlaymiz, yulduzlar soni ham ko'p, lekin ba'zan shunday bo'ladi — xalqqa yoqadigan narsa sifat bilan emas, hissiyot bilan uyg'unlashganidek. Lekin aytaman, o'shanda jamoamizda bir narsa bor edi: foydasiz voqealarni tashlab ketib, umid qilishgan. Hozir esa... hammasi belgilangan taqdirdek — yulduzlar uchun kurashuvchilar yetishmaydi, chunki klublarda o'yinlar kelajak reytingi uchun qilingan. O'shanda esa mavsum davomida Orolning shaklida qandaydir sehr bor edi — Chorshanba kechasi, Qarshi cho'llari, oyoqlarimiz qizarib, lekin jamoa qayerga ketayotganini bilardi. Yuragimni bosadigan bir narsa — hozirgi vaqtda, o'ziga xos yangi qahramonlarni topa olmayapmiz. O'shanda esa har bir futbolchi Orol bayrog'ini qo'llab, qonini to'kardi. Bu esa hozirgi vaqtda yo'q. Shu sabab, mening uchun 1994-yil boshqa edi — u vaqtda Orol butun mamlakatning qahramoni edi, hozirgi esa... hasad qilish kerakmi? Yo'q, balki boshqa narsa — bu boshqa vaqt, boshqa hayot.

Rostini aytsam, jahonimdan eslab qolgan eng katta darslardan biri — vaqt oʻtib, ularni yangi avlodga yetkaza olmasligimiz. 94-yil nima edi? Qani, shu vaqtda ota-onalarimizning oʻtkinchi qoʻllari bilan ushlab kelingan bayroqning toʻyimli ogʻirligini his qilish edik. "Orol! Orol!" degan qichqiriqlar endi davlat stadionining tomidan emas, balki internetdagi xohlagan tuynukdan eshitiladi, lekin shunday boʻlsada, oʻziga xos boshqa kimdir mavjud. Men oʻsha final kechasi Tula shahrida edim — uzoqdan, lekin oʻz-oʻzimni Orolning davomchisi deb hisoblaganim uchun 5:2 hisobini eshitganda yuragimdan gugurt chiqdi. Uni faqat ertak deb oʻylaganlar bor edi, lekin biz, oddiy muxlislar — ketma-ketlikda boʻlgan voqealarga ishondik. Qani, shu yerda oʻzining kichik tarixini yaratgan jamoaga minnatdorchilik bildirish kerak. Hozirda esa koʻpchilik uchun oʻyinlar reytingga aylanib ketgan boʻlsada, oʻsha vaqtlardagi hissiyot oʻzgarmaydi — oʻsha itarish, yigʻlash, quvonish oʻrtasida oila hissi bor edi. Qachon boʻlsa, qaytadan bunday narsalarni his qilish uchun futbolimizning qaytadan "oddiy" boʻlishi kerak — xalqqa shunday chiroyli gʻalabalarni olib keladigan.

Oʻshanda "Orol" bilan yangi boshlangani qanday edi, degan gapni eshitib qoldim — ota-onam menga: "Yigit, shu choʻl bilan bogʻliq qandaydir qizgʻinliklar bor, agar qiziqmasang, oʻz yoʻlingni topasan" deb qoʻyishgan edi. 😂🔥 Ammo meni shunday qilib qoʻyganlarini eslaganimni bilsangiz, men ham ertasi kuni Qarshi choʻliga yoʻl olganman — yuk mashinasining yukxonasi ichida, ustimizga qizil qum suvday oqib turgani uchun "suvli sirk" uxlayotgan edi. Yigitlar bilan lagerga yetib borgach, murabbiy: "Sizlarning oilangizdan nimadir olib kelganingiz yo'qmi?" dedi. Men: "Joyning uslubi uchun" deb, nonushta uchun olib kelgan non va qatiqni koʻrsatdim. Murabbiy esa: "Oʻz-oʻzini hurmat qilish kerak, qoʻlida choynagimni ushlab turgan holda oʻyinni kuzataman" deb hikmat qilishdi. Kecha esa, 5:2 hisobini eshitib, bir vaqtlar eshitganimni esladim — radioda "Orol" nomini eshitgandagina, yaxshi narsa boʻladi, degan ishonchim kelardi. Endi esa, oʻsha kunlarni eslaganimda, men ham qoʻlida Orol bayrogʻini koʻtarib, "Galata-tarjan"ni 5:2 hisobida magʻlub etishni xayol qilishdim — lekin bu safar choyxonada oʻtirib, joyni yomonlashtirmasdan. 🍵🤣