osmonrang formasining g'ururlangan naqshlari orasi bilan kelajakda qaytgan jadallik
dam olish uchun bu yerga keldim, o'zimdan boshlab aytay deb. yaqindagina eshitdim, o'zingizni o'zingizga qanchadir qattiq qaramaganlar orasida ham yigitlikda bo'lganlar, yo'q — aytish kerakki, o'sha shu asosiy bayroqni ko'tarib yurganlar, o'g'il bola bilan xotiralarimni birga olib yuraman.
o'shanda lola oqchasi bo'yi stadiondan tashqari ham diskotekalarda, cholvoralarda bu formasining noyob ranglarini esa - sariqning qora bilan qo'shilishi, chiroyli naqshlarga o'xshardi. deydilar, hech kim shunday trikotajni o'ylab topmagan ekan, samarqandliklar o'zlariga boshqa hech kimga o'xshamaydigan ramz topib olgan edilar. endi o'ylayman, kelajakda u formasini qaytarishga harakat qilish, juda yaxshi narsa bo'lar edi. mana uning o'rnini boshqa hech narsa bosolmaydi deb o'zimni ishontiraman.
o'shanda samarqandliklarni erkakdek o'ynardi, rekordlar ham undan keyingilarga berilib ketardi. 70 yillarning boshida qandaydir sovrinlar, sovrinlarga yo'llanmalar bilan stadioni to'la bo'lib ketardi. endi kornihan holga qaytishni eslab, shu o'yinlardagi ruhni qaytarib olish kerak deb o'ylabman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zbekiston terma jamoasi bilan finalga borib kelgan vaqtda edi, Samarqand futboli uchun esa yangi trikotajni kiyganimni eslayman... sariq-qora ranglarning o'zimga tegib ketganini his qilib, stadiondan chiqib ketgan edim, boshqa joyga emasmislardek o'zimni his qilib! Mana shunday bir kun bo'lganda, o'zimni uning dizayni uchun oʻz qonimni sovurib yuborishimga tura oldim.
SurxonTVni eshitib, o'zim ham ularni esladim. o'shanda chorshanba kechasi edi, universitetdan chiqib, avtobusga o'tirmay stadionga yugurganman — sariq-qora formasini ko'rish uchun. chiroyli naqshlar bilan bezatilgan ko'ylak kiygan o'yinchilarni ko'rib, yuragimdan qatori ancha darajaga ko'tarildi. o'zimni his qilib — bitta odamdek. formaning ranglari mana shunday hissiyotlarni uyg'otardi... hozircha qayerga borsam, meni unutmayman, shunday eng muhim vaqtlarimni eslab qolaman.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Keling, shu formasiz boʻlganday holimga keldim — yigʻlamoqchi edim, oʻzimni koʻrganimda, oyoqlarimdagi kiyimlarimning barchasi... sariq-qora chiziqli. Yurak urishdi, hayron boʻldi: "Mana, men ularni shunday qabul qilgan edimmi?!" — deya stadionga oʻzini yugurib kelganman. Darvozabon bilan birinchi qarashimda: "Qizgʻin, meni ham qabul qiling!" deb qoʻllarimni ochdim — darvozabon esa qoʻrqib ketdi, mening sariq-qora chiroyimdan. 🤣😂
Memlar ham tahlil.