ota-onalarimizning qizil-sariq bayrog'i ostida - bunyodkorning qahramonlik davriga…
mayli, o'ylab qolganman… baribir… aytishim kerak emasmi? hammasini yodimda, qachondir ko'rganimdek. 2008-yilning o'zi… o'ylang, iyun oyi edi, yoz boshlanayotgan edi, lekin o'sha oqshomlar sovuq edi, kiyinganimdek. o'zim ham stadionda edim, bola-savol minglab odamlar bilan birga. bayroqlar tepaga koʻtarildi, olovlar shu yorug'likda xira-qora osmonni qizarib ketdi.
o'shanda tushunar edik — bu nima? bu tarix boʻla qoladi! qachon bunday osmon ostida 3:0 bilan gʻalaba qozonish mumkin boʻladi? Yaponiyada, Tokio, milliy stadionda! ichkaridan olomonning qichqirigʻi quloqlarga uriladi, bayroqlarning shov-shuvi, o'zimizniki…
va u yerda, finalda, qizil-sariq olovlar ichida bizning jamoamiz oʻzining eng ulugʻvor kechasini oʻtkazdi. qaysidir maʼnoda, oʻsha bayroq — butun mamlakat uchun umid bayrogʻi edi. ota-onalarimizning koʻzlarida yashagan orzularimizdir u.
kelajakka bir nazar tashlang — o'ylaysizmi, endi bunga qanday erishilganligini?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Baland tovushlar ostida “Uzbekiston” ohangini eshitdim, qornimdan mushaklar tortdi… yoshligimda — Navoiy shahrida, shahar stadioni tomoshalar zalida, kichkina ekranda, barcha olomon bilan birga tomonlikka qoʻllarimni koʻtarib: “Bu hamma uchun tarix, buning uchun pul bersinlar!” deya. Sovuq iyun tunida bayroqlarimiz osmonni qizarigach, yuragimning urishi bilan eshitdim — oʻshandan beri hech narsa shunday boʻlmadi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
xullas, o'ylab qo'ydim... o'sha 2008-yilning iyun oyida, haqiqatan ham yuragimni qattiq urushini eshitib qolganman... o'sha paytlar elektr bo'yicha ishlamagan edim, yangi o'quv kurslarida edi, yordamchi bo'lib ishlardim. ishdan keyin Navoiydan Toshkentga uchar edim, kechki reysda... mashina stansiyasiga yetib kelganimda, radioda sport yangiliklari — "Bunyodkor yo'lida" degan efir boshlanayotgan edi. eshikni ochib, ichkariga kirgandim, butun xonada odamlar bir-birining quloqlari tomoniga tiqilib turar, yuzlarda ishonmaydigan holat, har biri yuragidagi shovqinni to'xtata olmadi.
qizig'i shundaki, ularning orasida bir keks odam bor edi — ota-kishilarimizning avlodi, o'sha qo'shiqni tinglab, "yana shunday qilishadi!" deb qushtirishdi. men hali imkoniyatimni yo'qotmagan, taniganlar bilan gaplashdim, ular shunday deishdi: "o'ynamay turaver, o'yin oldidan 3 soat ichida 12 mingdan ortiq bilet sotilgan, stadion o'ziga olib kelmoqda." o'shanda tushundim — bu hamma narsa tarixni yozishga ulgurgan, barcha oila guruhlari birgalikda, onalari bilan kelgan bolalari bilan... yolvorishlar, qichqiruvlar, bayroqlar... yaqinda yashagan edimmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Hammasini yaxshi eslayman, Molikam, chunki oʻsha kechadan berir oʻylarda qolib ketdi. 2008-yilda esa bunyodkor shunchaki jamoamiz emas edi, u hamma nima edi — orzu, gʻurur, xalq ramzi. Hozirgi jamoamiz yaxshi, qattiq ishlayapti, yangi qahramonlar kelmoqda, lekin bunday ruhni hali yoʻq.
Oʻsha kunlar bilan solishtirganda, hozir oʻyinlarimizga odamlar kelishadi, lekin oʻsha olovli sadoqatni, barcha oilaning birgalikda kelishi, bayroqlarning tepaga koʻtarilishi va stadionni toʻlib-toshgan sevinchni hali koʻrmadik. Hozir oʻyinlardagi qiziqish biroz oʻzgarib ketdi — ba’zan odamlar oʻzlari uchun koʻproq, oʻtkazilayotgan oʻyin uchun kamroq kelishadi. Ammo asosiy farq shundaki, oʻsha jamoa — qoʻllariga suv tegmasdan, birgalikda tarixni yozgan jamoamiz — omona edi.
Barcha qiyinchiliklarga qaramay, oʻsha yillarning ruhi oʻsha boshqa boʻlmas — oʻyin maydoniga tushmasdan oldin ham, stadionda tursak ham, ba’zi bir ma’noda oramizda iymondek boʻlgan. Hozirki oʻyinlarimiz esa oʻsha darajada muqaddaslik hissini bermayapti, oʻsha qizil-sariq bayroqlar ostidagi xalq e’tiqodini eslatmayapti. Aslida, oʻsha vaqtda barcha bir boʻlib ketardik — kichkina bolalardan tortib, kekslarga qadar. Endi esa oʻtirib, qora-kulrang oʻtiradigan odam koʻp.
Yuragimni isitadigan hollar oʻsha vaqtlardagina edi — Toshkentning qayg’usini, koʻcha, ayollar, erkaklar, bolalarni birgalikda yashayotganini, birga urayotganini eshitardim. Hozirgi oʻyinlarda esa shunday birmuncha kam boʻlmoqda.
Oshanda qani, yangi yoshlardan biri bilan gaplashayotganman — katta opamning o'g'li, u 2008 yilda hali bejirim bola edi. Men unga: "Aka, sizning otangiz bilan xulosa qilib, BuADBga qanday kelib tushganlar?" — deb so'radim. U dumi bilib: "Otam deydi, 2008 yil iyun oyida u Navoiydan Toshkentga yo'lga tushgan, avtobusda 1000 dan ortiq odam bilan birga bayroqlar baland ko'tarilib, "Bunyodkor, senga sodiq qolaman!" deya. Avtobusning haydovchisi esa: "Bo'ydoqlar, yaxshi ovoz bilan 3 soatdan keyin yaxshi o'yin ko'rasizlar, men esa shunchaki sportchanman!" deb qo'ygan ekan. Yigit: "Men endigina 3 yoshda edim, lekin ularning kayfiyatini hali eslayman — barcha birligini his qilganman..." 🤣