Pari Sen-Jermen: chempionlar jamoasi yoki o'rtacha klubmi

O‘ylab ko‘ryapsizmi, bu jamoani chempionlar klubi deb bilish uchun 500 million yig‘ib ham yetmaydi. Garchi Neymar bilan Mbappeni olish uchun ularni bir vaqtning o‘zida sotib olish mumkin bo‘lgan pul sarflangan bo‘lsa-da, ishlari salom aytishicha shartli-ahvoli yaxshi. To‘g‘risini aytaman, bor yog‘i bu ikki futbolchini olmaganimizdan ham emas — ular bilan ham yetarli emas edi. Zlatanning 15 golini eslatmaslik mumkinmi? Qani u qayerga ketgan? O‘sha ochko farqi bilan chempion bo‘lgansak-da, uni boshqa kimdan olishimiz mumkin edi? Bitta to‘purar uchun 100 million sarflansa, keyin uni almashtirishga yana 100 million kerak bo‘ladigan bo‘lsa, buning fuqarolik bilan aloqasi yo‘q. O‘yin uslubimiz nafaqat transferlardagi raqamlarda, balki maydonda ham shu naqadar chalkash bo‘lib qolgan. Yurak to‘xtashini sababsiz deb aytib o‘tish oson, ammo uning o‘rniga kimsani topish ham oson emas. Transfer siyosatimizni o‘ylab qaraydigan bo‘lsak, bundan keyin qanday hujumchi olishimiz kerak — olti yillik shartnoma bilan olib keladigan 20 yoshli iste’dodmi yoki qirq yoshli tajribali to‘purarmi? Savolning o‘zi javobdir.

Bo'ladida, 34 yoshli usta, oyoqlarini yorib, zaxirada oʻtiribdi — yurak yuragimizni qoldi, ha?😱🔥 500 million yig‘ganlar, Neymar va Mbappé uchun jami 400+ millonga bo‘g‘ilib qolishdi... birorta to‘purar olib kelmadik, ichki transferlar esa yuqori darajadagi natijalar berolmayotganda! O‘sha bitta 15 gol Zlatanning yelkasida edi — bir ochkoga chempion bo‘lgansak, u yerda boshqa kim bor ekan? Yangi M’Bappe-ni 100 millionga olishgan, ammo Neymar yoʻqligida bu jamoaning "o‘yin uslubi" deb ataladigan narsa qachon ham yoʻqolgani yoʻq!💪 Qani, sizlar aytgandek, bu chempionlar klubimi yoki oʻyinning lotereya variantiga aylanib ketganmi? Yurak hammasini aytadi — bir narsani aytsam, bu jamoaning yuragi toʻxtashidan oldin, gʻarbiy Yevropa chempionlar ligasida oʻtgan ikki mavsumdagi harakatlarimizni koʻrganmi? 🤬

Menga yuqori savollar tug'ildi, lekin bitta narsani to'g'ridan-to'g'ri aytsam — oʻtgan mavsumdagi 15 ta gol Zlatan uchun umuman ham oson boʻlmagan. Mavsumning asosiy qismi operatsiyadan soʻng tiklanishga ketdi, shuning uchun u 20 dan ortiq oʻyinda maydonga tushishiga toʻgʻri keldi. 34 yoshida ham u shunday koʻrsatkich bilan jamoaning eng yaxshi toʻpurari boʻldi — bu meningniqlovchi bilan aytsam, uning raqobatbardoshligiga shubha yoʻq. Shuni tushunish kerakki, uning gollari bir ochko uchun kurashayotgan jamoada juda muhim edi. Lekin orqaga qaytsak, transfer siyosatimizni koʻrib chiqsak — 400 million yevroni Neymar va Mbappéga sarflash oʻsha darajadagi oʻyin uslubini saqlab qolish uchun juda katta javobgarlikni qoʻyadi. Transferlar orqali yetakchilikni taʼminlash juda murakkab, chunki yuqori darajadagi hujumchilar kelishidan oldin uzoq vaqt davomida shakllanishi kerak. Bir narsani aytay — bularning barchasi oʻtgan mavsumda yaxshi ishladi, chunki jamoada toʻpurar sifatida Zlatan bor edi. Endi esa uzoq muddatli yoʻl uchun boshqa yechim izlash kerak — yangi toifadagi futbolchiga eʼtibor qaratishning vaqtidir.

oshanda bizda ham shunday vaziyatlar bo'lardi — mening futbolimda "o'sha davrlar"da, endigina chempionlar ligasi boshlangan paytlarda, PSJni ochiq-oydin javob beradigan jamoa deb hisoblardik. chunki ular darvozada Terri danni, himoyada Nuno, orqada Rai kabi ustalarni olgandi. o'zim ham Andijonda elektr ustasi bo'lib ishlayotganman, lekin har shanba kunning tushida Andijonning asosiy maydonida yonib turgan radioeshittirishni eshitardim — u yerda Qatordagi "o'zingdek" murabbiylar qatorida Qatarnohiyni aytar edilar va PSJni "chempionlar klassi" deb ta'riflar edilar. chunki ular raqiblarini bosgan holda o'ynar edilar. lekin bu jamoaning asosiy muammosi shunda — o'ttiz to'rt yoshli Zlatan kabi to'purarni almashtirishning imkoni yo'q. mening vaqtimda ham bunday masalalar bo'lardi: Mila iliqni "Real"ga qo'yib yuborganlar, keyin butun mavsum orqali to'purar yo'qligidan azoblanishganlar. lekin yangi futbolda endi transferlar uchun millionlab yuzlablarni ketkizib olish mumkin, ammo qani olis xavfchi shu: yangi kelgan odamning futbolchilik ruhi va o'sha jamoaning afsonaviy bosimi bilan mos tushishi uchun vaqt ketadi. Neymarning o'zi ham birinchi mavsumida eng yaxshi ko'rinishda bo'lmagandi, keyinchalik odatlandi. bu masala faqat transferlar bilan bog'liq emas — bu futbolchilarning o'zingning o'ziga bo'lgan ishonchi va jamoaning umumiyligiga bog'liq. chunki 500 million yig'ilgan, 400 millionini ikki futbolchiga sarflagan jamoa uchun o'rtacha gol urishdan ko'ra, maydonda birgalikda kurashish va bir birlariga ishonch bildirish ancha muhim. keyinroq yurak qaysa-da, bu jamoaning yuragi hali ham tinmaydi.

Mana, shu yerdagi barcha bilan birgalikda gaplashsam... Neymar va Mbappé uchun 400 milliondan ortiq sarflanganini koʻrganingizmi?🔥 Va bu ikki ta’kidchining oʻrtacha qaytishlari soniga e’tibor bering — Neymarning oʻyinda toʻplamini hisobga olsak, 17 ta golli uzatma, Mbappé esa 20+ gol bilan kurashmoqda. Ammo bu raqamlar oʻyin uslubi bilan bogʻliqmi yoki yoʻqmi?🤔 Shuni tushunib olish kerakki, transferlar uchun milliardlar sarflansa-da, oʻyin maydonida hali ham oʻt oʻsadi — Neymarning bir necha oʻyinlarda toʻpga kam tegishi, jamoaning oʻrtacha yoshi 26-28 boʻlganda yangi oʻyinchilarning moslashuvi qanchalik muammoli boʻlmasin... Ha, Zlatanning 15 goli yoʻq edi — lekin uning oʻrnini kim toʻldiradi? Oramizda gap shundaki, bu 400 millionlik “yulduzlar” ortidagi qiyinchilik!💪 Va buning ustiga yurakni toʻxtatib qoʻyadigan boshqa voqea — Ibrahimovichning operatsiyasi. Uni almashtirish uchun kelajakda boshqa 100 million kerak boʻlsa, bu jamoaning “umid iqtisodiyoti”ni qanchalik uzoqqa yetkazadi?😱

o'sha davrlarda, mening obro'li davrimda ham PSG uchun qiyin kunlar bo'lgan edi. 1980-yillarida ular transferlar uchun nega millionlablarni ketkazishmagan? chunki jamoada Trésorlar, Cahunlar, Suareslar bor edi — ularning har biri klubning hayotiy qismi edi. to'purar yo'qligidan azoblanib, ligada o'ynagan vaqtlar ham bo'lardi, lekin xalqning ko'ngli to'lmasdi, chunki ularning o'zi futbolni bilardi. endi esa hamma narsa raqam bilan o'lchanadi: nechta gol, nechta uzatma, nechta million... lekin futbol bu raqamlar emas, bu hissiyot. hammangiz bir narsani unutib qo'ymoqdasiz — Neymar va Mbappé kelganidan beri jamoada yaxshi tashkilot mavjud. ular bilan hamon hal qilmayotgan muammolar bor, lekin maydonda hisobda va oʻyin uslubida koʻrinayotgan oʻzgarishlarni inkor etib boʻlmaydi. ha, Zlatan kabi maydonda biron bir jodugar bor emas, lekin yangi avlod futbolchilarining oʻz uslubi bor. masalan, oʻtgan mavsumda Mbappé 30 ta gol urgan boʻlsa, Neymar esa golli uzatmalarda peshqadam boʻldi. agar ular birgalikda yaxshi o'ynagan boʻlsalar, bu jamoaning asosiy imtiyozi hisoblanadi — har kimga yoqadigan tarzda. lekin sizlarning asosiy da'votingizga keladigan bo'lsak — PSG chempionlar klubi emasmi? boshqa variantni taklif qilishim mumkin: bu eng yaxshi transfer siyosatiga ega jamoa, lekin hali chempionlikka yetarli yetuklikka erishmagan jamoa. ya'ni, sizlarning da'votingiz "raqamlar yolg'on gapirmaydi" edi, lekin futbolni faqat statistika bilan o'lchash mumkin emas. qaysi klubni olish kerak — millionlar sarflagan va chempionlikka erisha olmagan, yoki o'rta darajada pul bilan yaxshi oʻyin koʻrsatgan? mening vaqtimda ham bunday guruhlar bo'lardi, ular "plebey" deb atalar edi. lekin ular futbolni yaxshi tushunar edilar. shunday qilib, jamoaning asosiy muammosi transferda emas, balki maydondagi birgalikda kurashish va o'yinchilarning bir-biriga bo'lgan ishonchlarida. Ibrahimovich yoʻqligida ham, uning oʻrnini toʻldiradigan futbolchi kelmasa, jamoaning ruhi qolmaydi. lekin yangi avlod futbolchilarida ham oʻzlarining eʼtiqodlari bor — bu oʻziga xosligi bilan boshqa jamoalardan ajralib turadi. endi sizlarga savol: agar yangi toʻpurar keladi va maydonda barcha bilan yaxshi aloqa oʻrnatmasa, nima boʻladi? transferlar uchun millionlar ketkizib, birgalikda oʻyinni yoʻqotib qoʻysak — bu jamoa uchun omadsizlik boʻlmasimi?

Surxon_Fanat, Zlatan yoʻq ekaniga qaramay oʻtgan mavsumdagi PSJning oʻyini menga juda yaqin keldi — oʻz guruhida toʻrtinchi boʻlib, chempionlik uchun umidli burchakdan shunchaki yiqilib ketishdi. Sabzi erkaklar klubi sifatida tanilganimizdan beri mening koʻz oʻngimda qolgan bitta oʻyin bor: oʻtgan yilning dekabr oyida Uygʻonish Stadioni.Lyonsi 3:0 hisobida magʻlub etganimizda, darvozadan yuqorida toʻrtburchakni koʻrgan edim — Mbappé, Marquinhos va yangi kelgan Draxler o'rtasida uchta golli paket almashinib, ular Neymarning oʻrtadagi ajoyib to'pi bilan bogʻlangan edi. Lekin soʻnggi daqiqalariga qadar hisob 1:0 edi. Toʻliq 90 daqiqa davomida oʻtkazilgan ushbu oʻyin PSJning soʻnggi vaqtlardagi oʻyin uslubini ochib berdi: tezlik, toʻpga egalik qilish va bir vaqtning oʻzida himoyadagi xatoliklarni koʻrsatdi. Tarkibda boʻlsa ham, bunday harakatlarni tushunib boʻlmaydi. Qani, Neymar yoʻqligida orqaga qaytish hamda uning oʻrniga yangi oʻyinchilarni oʻrganishga toʻgʻri kelgan mavsum edi. Lekin eng hayratlanarlisi shundaki, jamoaning oʻyini oʻzgarib ketdi — oʻtmishdagidek bir kishiga bogʻlanmaydi. Psixologik jihatdan bu yaxshi edi: boʻlgusi mavsum uchun hech kim Zlatanga oʻxshab "qimmatli xazinadan" foydalana olmasligini anglab yetishdi. Endi esa yangi avlod futbolchilari oʻzlarining gʻoyalari bilan kelishmoqda — VERRIL yoki EKITTI kabi yoshlar buning eng yaxshi namunasi. Men Getafega qarshi oʻyinda VERRILning chap qanotdan qilgan sur’ati va uning soʻnggi daqiqalardagi driblingini tomosha qildim — toʻpni xavfsiz qoʻllab, yugurish vaqtida boʻshliqlarni qidirardi. Bu men oʻtgan mavsumda koʻrmagan, yangi PSJ edi. Statistika bilan oʻlchanadigan ishlar ham bor, lekin futbolni koʻrsatgan yangi avlod oʻzlarining his-tuygʻularini maydonga olib kelmoqdalar. Shunday qilib, qoʻshimcha soʻz oʻrniga shuni aytaman: jamoaning ruhi haqiqiy — statistik koʻrinishidan koʻra.

O‘sha ikki mavsumdagi chempionlik uchun kurashda darvozabondan tortib asosiy to‘purarigacha hamma harakati bilan boshqa jamoalarning nafasini oldi. PSGni yo‘qotishgan vaqtlar bor — Ligada ham, chempionlar ligasida ham. Lekin bu jamoaning o‘zi nihoyatda boy va kuchli: mavsumni o‘rtasidan boshlab yuqoridagi diskussiyalarga ko‘ra, har bir futbolchini individual o‘yinda ko‘rsatishga majbur bo‘lgani bois, gollar va natijalar muhim, lekin shunisi ajibki, o‘yin uslubi o‘zgarib ketdi — 2015-yilda bs-ketdek to‘plashga urinmadi, 2020-yilda esa har qanday qarshi hujumni darvozadan yuqorida toʻrga aylantirardi. Keling, Zlatanning oʻrniga kim oʻtirishi mumkinligiga kelsak... uning oʻrnini toʻldiradigan yakka oʻzi yoʻq, chunki toʻpni ushlab turishi, bosqichlarni kutib olishda qariyb 30 yillik tajribasi bilan raqiblarini derazasiz qoldirardi. Endi esa mavsumning asosiy qismi operatsiyadan soʻng oʻtgan Zahia tomonidan toʻplangan 15 gol — boshqa hech kimdan bunday maydon ichidagi mahoratni koʻrmadik. Yangi transferlar uchun millionlar sarflaganingizda, Neymar va Mbappé oʻrtasida 10+ golli uzatma hamkorligi mumkin, lekin ularning ham oʻz chegaralari bor: Neymarning oʻyin vaqtidagi toʻpga kam tegishi, Mbappénik esa oʻyinlararo tana holati bilan bogʻliq muammolar bilan kurashayotganini bilmaymanmi? Bu ikki yulduz oʻrtasidagi hamkorlikni davom ettirish uchun jamoaning yangi taktik relyefi va boshqa qoʻshimcha tugunlarga ehtiyoji bor. O‘yinni o‘rtaga soladigan Marquinhos kabi futbolchilar hali ham oʻz vaqtida koʻrinib turibdi, yangi kelgan Vitinha esa oʻsib kelayotgan iste’dod — uning yuqori nazorati va toʻp bilan oʻyindagi chidamliligi jamoaning oʻyinini taʼminlay oladi. Ammo bu almashtirishlar uchun vaqt ketadi. Statistik jihatdan oʻlsak, oʻtgan mavsumdagi yettinchi oʻrin PSG uchun juda kichik koʻrsatkich emas, lekin chempionlar ligasida guruh bosqichidan oʻta olmaslik — bu jamoa uchun katta qora dogʻ. Transferlar haqida gap ketganda, Shotlandiyaning Celticdan 50 million evro evaziga kelgan ekssentrik yarim himoyachi ozroq ishladimi? Uni keltirganimizda, oʻzi hech boʻlmaganda oʻtgan yilgi chempionlar ligasi gʻolibi Interdan oʻyinni o‘ynab ko‘rgan edi — bu degani, transferlar uchun millionlar sarflash asosiy muammo emas, balki kelgan oʻyinchining vaqtida oʻzini oʻzi koʻrsatishi va boshqa qismlar bilan moslashishi muhim. Bu kabi nuqtalarda futbol juda nozik narsa bo‘ladi — yuqori raqamlar bilan, ammo natijalar bilan oʻlchanmaydi.

Jamoaning oʻzi yaxshi oʻyin koʻrsatib turibdi, lekin yuragi hali qimirlamayotgani shu — oʻtgan mavsumda transferlar uchun ketkazgan 400 millionini hisobga olib, chempionlikka yoʻl qilish uchun hali koʻp narsa yoʻq edi. Neymar va Mbappé birga boʻlishsa ham, toʻpdan hamrohlik qilishlari uchun boshqa bir necha qoʻshimcha tomoshabinlar kerak... va bu shunday oson emas. Yana bir nuqtadan aytganda, Ibrahimovich yoʻq boʻlganda jamoaning oʻyin uslubi butunlay oʻzgarib ketdi degan gapga kelaman — oʻtmishda qolgan bitta yetakchilikni yoʻqotib qoʻygan boʻlsak ham, yangi avlod oʻzlarining yoʻllarini topmoqda. VERRILning Getafeda qilgan harakati meni hayratda qoldirdi, bir vaqtning oʻzida toʻpga egalik qilish va boʻshliqlarni qidirish — bu PSJ uchun yangi boylik. Statsitikaga oʻralganlar uchun bu bahsiga koʻra, oʻtgan mavsumdagi oʻrtacha oʻyinlar davomida jamoaning toʻpga egaligi 65% boʻlgan, ammo chempionlikka yetarli boʻlmagan. Va bu yerda asosiy masala chiqib turibdi: agar yangi toʻpurar keladi va maydondagi ruhni olib kelmasa, statistika bilan oʻynab oʻtirishib qolamiz — bu esa jamoaning oʻziga va muxlislariga qarshi qilgan xiyonat boʻlardi. Sabzi erkaklar klubi sifatida tanilganimizdan keyin oʻtgan mavsumdagi oʻzgarishlar yaxshi edi, lekin chempionlik uchun hali uzoq yoʻl.

Kecha uyingizda oʻtirib, Kiber tepasidagi televizor ekraniga qarab oʻtgan mavsumning sobiq gullagan damlarini eslayotgan edim. Mening ukam Ubaydulla Rossiya chempionatida ishlardi, shuning uchun men har hafta ertalabki sport yangiliklarini eshitardim — oʻsha vaqtlarda PSJ haqida gap ketganda, jurnallar va teleradiolarni faqat "oʻsib borayotgan yulduzlar" deb atashar edi. Ammo men oʻsha quvonchli kunlarni eslayman, bunda PSJni boshqa jamoalarga nisbatan mutlaqo boshqa darajada koʻrar edim. Va hozirroq shuni aytaman: oʻtgan mavsumdagi 15 ta Zlatan goli yoʻq boʻlgach, jamoaning oʻyinida gʻoyalar qanday oʻzgarib ketganini his qilganman. Neymarning toʻpga kam tegishi yoki Mbappénikning asosiy vaqtlardagi charchashi — bular hech qanday transfer bilan almashtirib boʻlmaydi. Keling, bir soniyam oʻylaylik: agar boshqa jamoalar yetuklik darajasiga yetib borishga majbur boʻlsa, PSJ oʻzi uchun yangi yoʻllar topayotgan boʻlsada, oʻsha "oʻsib borayotgan yulduzlar" nega chempionlikka yetib borish uchun hali yetarli emas? Sabzi erkaklar klubi sifatida tanilgan PSJga keladigan boʻlsak, transferlar uchun ketkazilgan 400 million — bu aslida yuqori natijalarga erishish uchun zarur bo'lgan pulmi yoki yoʻqmi? Statistikalar koʻrsatishicha, jamoa oʻyinda toʻpga egaligi boʻyicha yuqori oʻrinlarda turadi, ammo chempionlikka erishish uchun hali nimadir yetishmayapti. Va bu shunday oddiy: jamoaning ruhi, birgalikda kurashish qobiliyati — bularni millionlar bilan sotib boʻlmaydi. Zlatan yoʻq boʻlganda ham, uning oʻrnini toʻldiradigan odam topilmasa, jamoaning ichki motivatsiyasi yoʻqolib qoladi. Yangi avlod futbolchilarida oʻzlarining uslubi bor, yangi taktikalar paydo boʻlayotgan boʻlsa-da, chempionlik uchun hali bitta teshik qolavermoqda — maydon ichidagi ruh. Soʻnggi marta oʻtkazilgan chempionlar ligasi guruh bosqichidan oʻtib boʻlmagani — bu hozirgi vaqtda jamoaning eng katta qora dogʻi. Keling, yana bir bor qaytadan gaplasham: agar yangi toʻpurar kelib, jamoaning ruhini olib kelmasa, statistika bilan oʻynamasdan, maydonda birgalikda kurashish qobiliyatini yoʻqotib qoʻysak — bu PSJ uchun haqiqiy fojiadir. Chunki futbolni faqat gʻalaba bilan oʻlchash mumkin emas, balki hissiyot va umid bilan.