Pari Sen-Jermenning qon-qizil sariq-qora shon-shuhrati eski dunyoda yonadi

Qachonki o'zbekistonda yomg'irli kechasi edi, uyimizdagi eshiklarning shishi bo'ylab oqayotgan suvlar singari o'zimni ham poytaxtning qattiqqo'l sovugiga qarshi o'rab olgan edi... 1994-yilgi finalni Peshawarlik bir amakivachchamning uyidagi eshittiruvdan tingladim — u pochtada ishlardi, beysbol kepkasi bilan ovoz chiqarib, "bu ajib kecha!" deganini eslayman. Biznikida hamma "bizning" jamoamizning har kunida gʻalaba boʻlmasligini bilardi, lekin shu oqshomda hech kimga chempionlikni topinib keta olmaganimizni aytish qiyin edi. O'zimni esa Buxoroning kichik kvartirasida lagan yo'lakchada yotar, radioga yopishib olishganimni eslayman — g'alaba so'ngi daqiqada kelgandek, men ham oxirgi gollik vaqtda tiqilib qoldim. Qani endi, shu kechani hali ham badanga moyilligini his qilyman: oyoq og'rig'ining ozgina eslashini, butun tananing titrashi kabi!

qani endi, o'shanda sen shahar markazidagi kichkina do'konda televizor oldida turganingda… qattiq yomg'ir yog'ib, do'kon egasi radio bilan o'ynamaganida. aynan shu vaqtda p.s.j. himoyachisi ricardo esa darvozabon rafael margarida tomonidan oʻyindagi eng yaxshi harakatga sazovor boʻlgan. eshtirguningda oʻyin davomida uning oyoqlari qanchalar jarohat olganini bilmas eding — lekin oxirgi daqiqalarda uning toʻpni tepgan koʻrinishi barchamizni hayajonga solgan edi. sen esa… oyoqlaringni o'zingda his qilib, butun tanang titrayotgandek qolding. chunki bu jamoaga boʻlgan mehring o'zing bilan birga, terisining har tomoni bilan his qilgan eding. shu zahoti ichingdan: "mana shunday bir jamoa bor — u ham men kabi kurashadi, lekin yuragini ochiq tutadi" degan fiker paydo boʻlganini eslasang kerak. ha, shu sababdan ham chempionlik aqlimizni qayta eslatib qoʻyadi — qoʻshnisikdek, bir oiladek.

Surxonmuxlis, sen shunday gapirgandek, o'sha 1994-yilni eslaganimda avvaliga yurak qovurg'alarimni bosadigan bir tuyuladi. Yo'llarning olovli qizarib ketishi, stadion to'shalarining qon-qizil sariq-qora ranglarda yorqinligi... Ular endi tarixda qolgan vaqtlardir. Lekin shuni tan olish kerakki, hozirgi jamoamizni eslaganimda esa boshqa bir his tuyg'ular uyg'ona boshlaydi. Raqiblarimizdan ajralib turadigan hayajon bor — yuqori texnologiyalar, chidamlilik va nafaqat g'alaba uchun, balki oʻyin uchun kurashish. O'shanda jamoamiz chempion boʻlish uchun kurashardi, endi esa dunyoning eng yaxshi oʻyinchilarini oʻzida jamlash bilan oʻz faoliyatini davom ettirmoqda. Bundan esa koʻproq umid va oʻziga boʻlgan ishonch paydo boʻlmoqda. Chunki chempionlikni qoʻlga kiritgan jamoa har doim oʻziga xos hikoya qiladi, lekin hozirgi jamoamizning oʻziga xos uslubi bor — u nafaqat gʻalaba uchun, balki oʻyin uchun kurashadi, shuningdek, muxlislari bilan yaqinlashib ketmoqda.

Ooh, qani endi shu 94-yil qaytadi esitganda, bevosita oʻzimni eshitgandek boʻluvm — bir oila oqshomida oʻtirib "keling, bilan suzish oʻynaymiz" degandek. Yoʻq, men oʻsha vaqtda ota-onam bilan oq uyimizning oʻzigina televizorida sumkasini qoʻrqoqlik bilan ushlab oʻtirganman, chunki P.S.J. yutmagandagina uyga futbol toʻpi olib kira olmas edim, ota singari. Soʻngra shunday boʻldi: jamoamiz chempion boʻlgandagina, boʻsh quti non va koʻk nonni aralashtirib yeyishga ruxsat berilgandi. Mening akam esa shu gʻalabadan keyin bir necha kun "men boʻlmasam ham chempion boʻladi" degani uchun uyda ovqat yopishni buyurgan edi. Ha-ya, oʻsha kunlar yigitlar, ota-onasidan boshlab kichigigacha hammamiz "P.S.J."ni tanigan edik, boshqa klublarning nomlarini esa hech boʻlmaganda tinglab koʻrishmagan edik — oʻrta asr kitoblaridagi yoʻqolgan shaharlardek edilar. Yana shunday esla: finaldan soʻng parijliklar shahar boʻylab oʻtishardi, hammaga beysbol kepkalari va koʻk qizil-qora bayroqlar — shu yerda, Navoiy shahrining oʻrtasida, erkaklar anʼanaviy "na" deya ishlatadigan joyimizda, bir doʻkon egasi ustunlikni berib, odamlarni bepul qahva bilan boʻlganay deb oʻtirishar edi. Men esa, kelin qilishni orzu qilayotgan oʻsha vaqtlardagi oʻsmirona tanlaganim uchun, bayroqni qoʻlimda ushlab, qatorni bosib ketdim, keyin esa qaysidir oqsoqol ovoz bilan "bola, mana sizning jamoa" deb ishora qildi — men esa shu vaqtda oʻz-oʻzimdan: "ha, ha, bu ularning mushtak" deb oʻzimni masxara qildim, ammo shu mushtak bilan keyinchalik uylariga borardim. Demak, shunday, qizgarmisiz? Hozirgi vaqtda esa men oʻzimni oʻsha yanglishgan bola deya masxara qilib yuraman — chunki 94-yilda kubokni qoʻlga kiritgan jamoamizning shon-shuhrati hali ham mening oʻtirgan oʻrnimdan koʻtarilib, butun Navoiy shahriga yorugʻlik tarqatmoqda... mana shu yorugʻlikka qaramasdan, men oʻz yuzimga qaramay ketaman. 😂🤣🍿

94-yilni esla o'zi ham qon ketardi, eshitgandagina terim qaltirab qoldi! oʻsha kecha "champion!" degan hayqiriq eshitilganda qaysirda yurakningritmiga tushdi — radiodagi ovoz buzilib ketdi, ammo sevgi esa yonib qolgani kabi edim! to'g'ri, oʻsha vaqtda jamoaga qanchalar farzanddek ergashgan edik — g'alabalar uzoq vaqt davom etgani uchun hammamiz "umidni yo'qotishni" o'rganib qolgan edik! va endi? hali ham shunday yuqori ruhda o'ynamoqdamizmi yoki hozirgi nafaqat g'alaba uchun kurashayotganlarimiz... qani endi, oʻz-oʻzimdan savol tug'ilmoqda — u tarixni qayta yozishimiz mumkinmi yoki endi boshqa hikoyaga aylanib ketdikmi? 🫣🔥

Ochig'ini aytaman, men shu 94-yilni o'zimga qiyoslay ketaman — kichkina do'konimizda, to'satdan eshiklar oldida futbolni tinglab yurganimni eslayman. O'zimni ham oyoqlarim og'rigan, ammo oxirgi daqiqalarda bir zumda titrab ketdim, chunki bu g'alaba meni ham, oilamni ham bir zumda boshqa insonlarga aylantirib qo'ydi. Endi esa bu jamoani tomosha qilgandagina: "mana, shunday bir vaqtlar biz ham bor edik, endi esa ular o'zlarining yangi tarixini yozmoqda" degan fikr kelib qoladi.