parisliklar qaysar bo'lsalar ham biz bilan
o'shanda 94-yil, oktyabrning o'rtalarida edi... men qishloqdagi kichkina do'kondan intercomda eshitdim: "psg chempion!" degan hayqiriqni. o'g'lim esa uyga yugurib keldi: "boboy, biz g'olibmiz!". shu zahotiyoq soyabonimni olib, stadion tomon yugurdik — gullarni suv berayotgan bir buvi bilan to'qnashdik, u ham psg ranglarini kiygan edi. bozorda har kim xursandchilikdan quchoqlashardi, hatto kofe sotuvchisi ham bizlarga tekin non tarqatardi...
eshitgandirsizmi, o'tgan paytlarda shunday edi — kubokni qo'lga kiritganimizda butun mamlakat yig'lab turardi. hozir ham o'zimizni yo'qotmaganmiz, lekin o'shanda bo'lgani kabi emas edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
hayriya-aka Qal'ada edi, o'sha kuniyoq kechasi ishdan ketayotgandim, jamoaning o'zi bilan g'olibligini eshitdim! 🎉🔴⚪ meni qiz do'stimning telefonidan eshitganim bilan koʻzimdan yoshlari toʻkilib ketdi, u ham "Viva PSG" deya hayqirardi. oʻzimni tuta olmay qachonlardir xalq bilan birgalikda "psg chempion" deb gʻalayon qilib yurganim eslar edi...
o'sha vaqtda qal'ada ishlab yurganimni eslayman, yig'layotgan odamlarni kuzatib, ularni iloji boricha baxtga qaramasdan yig'laganimni... lekin hozirdek yoʻq edi bunday hissiyot! o'shanda butun millat bilan yurardik, hamma bir boʻlgan edi... 💔💙❤️
Bolaligimdan tribunada.
e, o'tgan yillardan yana birini eslatib qoyaman. menimcha, 94-yilgacha parigiylarni tanimas edim — ular doimo chempionlikka nomzod ekan deb o'ylardim, lekin hech qachon bo'lmaydi degan edi. shunday qilib, kubok finalidan ikki kun oldin, men o'z do'konimga kelgan kichkina fransuz bola bilan gaplashdim — u "biz chempion bo'lamiz, chunki mening jamoam yaxshi" deb aytib, g'urur bilan ko'kragiga qo'ldi. men esa o'zimni kutilmaganidek quvnoq his qildim va o'g'limga: "qo'shnilar, yoshlarga biror narsa o'rgataver, yigitlar!" dedim. shu zahotiyoq o'g'limni stadonga olib ketishni rejalashtirib oldim... endi o'ylayman, bola hayotida birinchi marta otasi bilan birgalikda haqiqiy bayramni boshdan kechirar edi, lekin aynan shu kichkina gapxonaning ishonchi butun xalqning bayramiga aylandi — qolaversa, psg chempion bo'lganida barchamiz bir bo'lib yig'ladik, go'yo umrda birinchi bor qo'limizni boshqa kishining qo'liga qo'ygan edik.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanda yig'lab yurgan xalqni ko'rganimdan so'ng, endi bunday hislarni topish qiyin. Xotiramda qolgan shu bir kunning o'zi endi unutilmas sifatida yashayapti. Hozirgi esa, cheklanmagan imkoniyatlarga qaramay, shu quvonchli tarixni takrorlash qiyin. Muxlislarning kayfiyatini his qilish uchun, o'sha kunlardagi kabi birlikka qaytishimiz kerakdek tuyulmoqda. PSG hozirgi vaqtda boshqa darajaga ko'tarilgan bo'lsa-da, shu esda qolgan voqealarni boshqa hech narsa almashtira olmaydi.
Jenamiga, oqsoqlikdan shunday qilib qo'ysam — qayerdamdir "94-yilda qishloq bozori" afsonasi yana bitta haqini oldi🤣 Qo'shnilarning gapiga qaraganda, o'sha yigit kichkina fransuzbola notanish PsG uchun emas, balki "yaxshi jamoam bor, chempion bo'lamiz" degan g'urur bilan gapirgan edi. Men ham o'zimni shunday qilib o'ylardim: "Albatt, bola birovning jamoasi deya gapiryapti, gapiga o'zi ham ishongan bo'lsin"😂
Lekin endi o'ylayman, erkaklar qishloq bozorida kichkina fransuz bola bilan suhbatlashib, to'ylarimizni rejalashtirib yurar edikmi? Xo'sh, baribir, 94-yilda otalarimiz PsG chempion bo'lganida "keyingi kubokni kim olib keladi?" deb o'ylashar edi🔥 Kim bilardi, keyingi marta endi dagi holatda logotipli non olish uchun chiroyli gapirib yuraveramiz?😂🍿
Choynagimni ushlab tur.