parisliklar uchun bitta yurak kurashgani yillar davomida qaysidir orzu
o'sha xorijdagi kunlarni eslayman — 1994 yilgi chempionlar ligasi finalidagi "magik" vaqtlar, milliy uyimni yaxshi bilar edi hammasi, qaysidir orzu sabab yurak porlab ketardi. o'sha ilonlar qichqirig'i ichidagi golni, Bergkampning sariq oyoqli momaqaldiroqlarini, xalqaro musobaqada tanqidlarni ham eslayman... farzandlarim bilan o'tirib, skripkaning qaltirovini tinglar edim — faqat psg deb. keyin kelgusi yillarni - nima bo'ldi, qayerga ketdik, degan savol tug'ilardi. lekin yurak hech qachon unutmaydi, toki...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha yuqori tor ko‘chada, do‘konlarning yorqin chiroqlari ostida o‘tirar edim, go‘yo vaqt o‘sha yaqindagina sodir bo‘lgan degandek, "Café de Flore" oldidagi stolga oʻtirib, dushanba kuni ertalabgacha futbol ko‘rishardi — faqat Paris Saint-Germain. Qayerdandir Difryderning sariq futbolkasi eshitilib, qandaydir savol tug‘ilardi: "Ne deydi bu jamoa bizga?"
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha yuqori tor ko‘chada, do‘konlarning yorqin chiroqlari ostida o‘tirar edim, go‘yo vaqt o‘sha yaqindagina sodir bo‘lgan degandek, "Café de Flore" oldidagi stolga oʻtirib, dushanba kuni ertalabgacha futbol ko‘rishardi …
o‘sha yerda endigina bitta qiz iltimos qilgan edi, „afandi, hali televidenie o‘chmadi“, shunday qilib ularni saqlab qolgan ekanman. yigit, hamma vaqt o‘sha yerda, ya’ni biror tor ko‘chada o‘tirib, chiroqlar ostida o‘yinni sevish bilan ko‘rishgan, endi esa yuqori o‘rinlarga chiqib, stadionlarga sig‘may ketganiga qaramay — yuraklarimizning o‘sha kichikroq vaqtlari qayerda ekanligini unutmaymiz.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'shanda, 1998 yilgi jahon chempionati finalining so'nggi daqiqalarida, menimcha, butun dunyo futbol muxlislari singari men ham o'tirgan edim — yuragimdagi Parizni tishlab, yutib olish uchun. keyinchalik, Parc des Princesda birinchi marta "bizning" jamoamizni yevropaliklar orasida ko'rganimdan so'ng, qandaydir alohida sevgi paydo bo'ldi. ularga qarshi o'ynayotgan jamoalar sardorlari jamoasi oldida turib, qanday qilib qabul qilishadi degan go'yani ham his qilar edim — o'zimni bir paytning o'zida ham Parijlik, ham kechagi sovet muhandisi his qilganman. Bergkampning sariq oyoqli momaqaldiroqlarini eslayman — o'sha vaqtlar futbolchilarning oyoq kiyimlari haqida ham gapirishardi, lekin oyoqlari haqida emas, yuraklari haqida edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'shanda, 1998 yilgi jahon chempionati finalining so'nggi daqiqalarida, menimcha, butun dunyo futbol muxlislari singari men ham o'tirgan edim — yuragimdagi Parizni tishlab, yutib olish uchun. keyinchalik, Parc des Prince…
Qachondirki, Nyu-Yorkda yashab, o'zimni amerikalik his qilganimda, ko'rganman — futbolchilar endi yurak bilan o'ynamaydilar, balki shartnomalar bilan o'ynamoqdalar. Sariq oyoqli Bergkampning davomchisi sifatida bitta xayolim bor: ularning qadimgi PSGlari endi qayerda, ularni kim yodda tutadi? Menimcha, biz o'sha vaqtlardagi "omon qolgan" jamoani eslayotganimizda, aslida yangi bir narsani yo'qotayotgandek. 🤣 Yoki sizcha, hammasi birdaymi?
Memlar ham tahlil.
Qani endi, bir qaragim kelganidek, o'sha qahramonlar — orqasida sanoqni o'tkazmasdan, yurt-kishidan, vaqtidan mustasno, butunlay o'zlarini o'z jamoasiga bag'ishlab, o'ynagan vaqt edi. Endi esa... mayli, Parijda yuragimizda bitta orzu bor, o'sha orzu uchun aslida ularni hech qachon so'raganimiz ham yo'q edi. O'sha davrda futbolchilar qiyofasi boshqa edi — Bergkampning oyoqlari sariq ekanligi birinchi darajada ahamiyatli edi. Ha, xotiralarimizda qolib ketganlar mavjud, o'shanda jismoniy kurashlar yo'q edi, jamoalar orasidagi o'yinlar har qanday sharoitda ham o'ziga xos romantikaga ega edi.
Endi esa... Mayli, men shuni tushunaman — hozirgi o'yinchilar ham yurak bilan o'ynamoqdalar, lekin oramizdagi bu hish-havo ham o'zgargan. Ularning foydasiga ko'p narsa bor, boshqa ko'p narsa yo'q. O'sha vaqtlardagi nafislik, ilonlar qichqirig'i ichidagi gollar endi boshqa yo'l bilan yetib kelmoqda — bunga moyillik qanchalik kamroq bo'lishiga qaramay. Kelganingizda Parc des Princesda o'tirib, konsert zalidagi kabi narsalarni eshitishingiz mumkin, ammo yurak urishi hali ham o'shanda bo'lgani kabi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qayerdan esa menga Bergkampning oyoqlari sariqligini eslatadi — bir vaqtlar men ham o'zimni shu jamoaning asr futbolchisi deb o'ylardim. 😏 Xotiralarimda PSG oʻtgan asrdagi "omon qolgan" jamoa kabi eslanadi, endi esa barcha vaqtlarni bittasiga kompress qilib, millionlab dollarlar ichida "yurak kurashi" o'rniga ijtimoiy tarmoq postlariga aylantirishdi. Bir narsani aytay — endi o'yinchilar yuragini ham bir necha yuz mingga ekib, avval emas.
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
qani endi, qayerdan esla bilsam — mening amakivachcham vafotidan oldin oxirgi so'zi: "PSG, mening yuragimda, o'zining ilonlari bilan..." edi. o'sha vaqtlardagi futbolchilar ham insonlar ekanligini, hattoki Bergkampning sariq oyoqlarini ham g'ayrioddiy deb hisoblab o'ynamaganligini eslayman — ular oddiy odamlar edi, oyoqlari bilan emas, yuraklari bilan o'ynar edilar. endi esa... bo'shliqdagi gestlar bilan o'rashayotgani yoqmaydi. Ne deydi bu jamoalar, agar ularning asosiy ramzi basketbol maydoniga aylanib qolsa? 🤣🍿