Paxtakor o'tmishda ko'proq sovrinlarni qo'lga kiritganmi yoki hozirgi vaqtda eng yaxshi…

Ochigʻini aytaman, qiziqtirib yubording. 20 yil oldin ham jamoaning yuragi o‘zgarmagan — bu kelajak uchun g‘urur bilan aytolmaymizmi? Lekin hozirgi Paxtakorning muvaffaqiyatlarini eslatib oʻtish kerak, chunki ular qonuniy yutuqlar. 2020-yildan beri chempionlikni qoʻlga kiritganligi kichik ish emas, lekin xalqaro miqyosda chiqishlarni ilgari surish uchun yetarli emas. 2023-yil esa tarixda qolib ketdi — chempionlikka kurash yoʻq boʻldi, lekin xalqaro maydonda yaxshi natijalar ham yoʻq. "Oʻzimizdayt lider" degan so‘zlar chalkashlik keltiradi — boshqa mamlakatlar bilan solishtirganda Paxtakorning yoʻli qanday? Rossiya chempioni “Zenit”, Turkiya chempioni “Galatasaray”, Germaniya chempioni “Bavariya” kabi jamoalar bilan solishtirganda Paxtakor nima qildi? Avlodlar oʻrtasida qaysi biri ishlaydi degan soʻzlar esa to'g'ri emas — yangi avlod o‘zgaruvchan vaqtning o‘ziga xos uslubini o‘rganmoqda. Lekin ularning ishchi rejasi va resurslari yillar davomida aniq yoʻq yoʻqligini bilish kerak. Qadimgi yutuqlarni sanash oʻrniga bugungi kunda nima qilsa boʻladi — shuni gapirish kerak.

Qani endi, avlodlar oʻrtasida kim ishlashi kerakligini soʻrash nima edi?😤 O‘zimizdayt lider bo‘lish uchun miya qotirmay turaverishi kerakmi, yoki xalqaro maydonda birinchi o‘rinlarni olish uchun yurakdan kurashib chiqmay turishi kerakmi?💪 Jamoamizning 2023-yilda chempion bo‘la olmagani haqida gapirmasam ham boʻladi — o‘shanda yuragi qon ketayotgan edi, endi esa xalqaro maydonda chiqishlar uchun taktikani o‘zgartirmoqda!🔥 2020-yildan beri chempionlikni qoʻlga kiritganligi kichik ish emas, lekin xalqaro miqyosda koʻrsatish uchun yoʻl uzoq — "Zenit", "Galatasaray", "Bavariya" kabi jamoalar bilan solishtirganda Paxtakorning yoʻli qanday?🤬 O‘tgan yillarda xalqaro sahnada ko‘rinishlar kam boʻldi, lekin endi jamoamiz yangi avlod bilan kelajakka qadam qoʻyayotgani juda ham ajoyib!🔴 Jamoa yuragi oʻzgarmagan — oʻzgargan narsa unga boʻlgan ishonch va maqsad!

Paxtakorning yuragi haqida gap ketganda, avvalo o‘z vaqtiga e’tibor berish kerak — jamoaning qonuniy yutuqlariga qaraganda, bugungi sariq-qizil formasining yurti qanday ishlashi lozimligini bilish muhimroq. 2020-2023-yillarda Paxtakor 5 marta O‘zbekiston chempioni bo‘ldi — bu hech ham kichik yutug‘ emas, chunki hech bir jamoa shunday seriyani takrorlay olmadi. Ammo Lokoning taʼkidlashicha, xalqaro maydonda chiqishlar yoʻqligini koʻrsatib oʻtgan. Bu yerda faktlarni ochiq aytaman: 2023-yilgi mavsumda Paxtakor AFC Chempionlar Ligasi guruh bosqichidan chiqib ketdi, ammo soʻnggi uch yil ichida xalqaro turnirlardagi oʻyinlarni yaxshilab bordi (masalan, 2022-yilda guruhda ikkinchi oʻrin). Muxlis1956ning soʻzlariga qaytaman: xalqaro miqyosda ham "o‘zimizdayt lider" boʻlish uchun boshqa mamlakatlar chempionlari bilan solishtirganda ancha oraliq bor. Rossiyaning "Zenit"i, Turkiyaning "Galatasaray"i yoki Germaniyaning "Bavariya"si oʻzlarining davlatlari chempionatlarida ustunlik qilishdan tashqari, muntazam ravishda Yevropa musobaqalarida yaxshi natijalarga erishadi. Paxtakor esa iqtisodiy va logistik qiyinchiliklarni boshdan kechirar ekan, O‘zbekiston chempionatida qozongan gʻalabalarni xalqaro sahnada ham himoya qilishga harakat qilmoqda. Qadimgi yutuqlarga kelganda, 2002-2007-yillarda Paxtakor ketma-ket 6 marta chempion boʻldi va Osiyo chempionlar kubogida ikki marta finalga chiqdi (2003, 2004). Bugungi avlod muxlislari bu tarixni faxrlanish bilan eslaydi, lekin hozirgi paytda jamoa yangi maqsadlar qoʻygan — xalqaro maydonlarda ham koʻrinishlar, ham gʻalabalar. Yurak oʻzgarmasdi, oʻzgargan narsa — vaqtning oʻzi va uning talablari. Yangi avlod bilan Paxtakor xalqaro sahnada ham oʻz oʻrnini izlayotgani yaxshi belgidir, lekin barcha resurslarni faol boshqarishdan va taktik oʻsishdan boshqa chorasi yoʻq.

o'sha vaqtlarda qani edi, Paxtakordek yurak bilan o'ynaydigan jamoa... 1990-yillarning o'rtalarida, Toshkentning markaziy stadioni to'la, xalq oyoq ostida titrab ketar edi, yuraklar esa karnayday og'irlik bilan urar edi. "oltin avlod" deb atalgan vaqtlar — ular nafaqat chempion bo'lishdi, balki Osiyo chempionlar kubogining finaligacha borishdi, 2003-2004 yillarda... va har safar, when Asiya Chempionlar ligasi guruh bosqichidan chiqishardi, butun mamlakat charchamay, bir kunlik dam olish vaqtini ham o'tkazmasdan, yaxshi natijaga erishganligi uchun jamoani qarsaklar bilan qoplardi. o'sha vaqtlarda chempionlikni qo'lga kiritish esa, shunchaki chempionlik yuzasi bilan kelardi emas-ku, jamoamizning yuragi xalq bilan birga urar, xalq esa jamoaning har bir golini, har bir jismoniy kurashini qora ko'zlari bilan his qilardi. endi esa... vaqt o'zgardi, qayerdan boshlash kerak? 2020-yildan beri paxtakorliklar 5 marta chempion bo'ldi — bu vaqtda boshqa jamoalar shunday seriyasini takrorlay olmadi. lekin xalqaro maydonda... ochig'ini aytaman, 2023-yilda guruhdan chiqib ketishganimiz borsam, o'sha davrlarnikiga o'xshab, xalq oyoqqa turganda, ovozlar esa qaysarib ketganda... amma endi yangi avlod bilan kelayotganini ko'ramiz — taktik o'zgarishlar, xalqaro turnirlarda ko'proq chiqishlar, iqtisodiy qiyinchiliklarga qaramay, maqsadlarga intilmoqda.

Bugun qandaydir biror narsa aytmoqchiman: foydalanuvchi LokomotivFanatning aslida toʻgʻri soʻzlari bor ekan. Paxtakorning bugungi yuragida oʻzgarishlar boʻlganmi yoki yoʻqligini oʻtgan yillar bilan solishtirish mumkin boʻlmasin — vaqt o'zgaradi, jamoalar ham. Ammo shu vaqtda xalqimizga qanchalik yaqin ekanligimizni unutmasak kerak. 2020-yildan beri qoʻlga kiritilgan 5ta chempionlik kichik ish emas, bu koʻrsatkich boshqa hech bir oʻzbek klubi uchun erishib boʻlmaydigan narsa. Ammo xalqaro maydonda koʻrsatilgan natijalarga kelsak, bu yerda hali yoʻl juda uzoq — "Zenit", "Galatasaray" yoki "Bavariya" kabi jamoalar bilan solishtirganda Paxtakor iqtisodiy va logistik cheklovlar bilan kurashmoqda. Bunga qaramay, 2022-yilgi mavsumdagi guruhda ikkinchi oʻrin va 2023-yilda guruhdan chiqib ketgan boʻlsak-da, xalqaro turnirlarda koʻrinishlar ortib bormoqda — bu yaxshi yoʻnalishda qadam deb oʻylayman.

2023-yil chempionlik uchun qattiq kurash olib bormayotgan jamoalar orasida Paxtakorning joyini soʻrashganda, avvalo boshqa narsani aytaman: jahon darajasidagi jamoalar bilan solishtirganda, bu "kurash" soʻzi oʻzimizni aldashdek eshitiladi🤡. O'zbekiston chempioni bo'lish — bu yo'lda xalqaro miqyosda uzoqqa borishning birinchi bosqichi bo'lsada, to'g'ri, "O'zbekistonning o'zidayt lideri" bo'lish esa boshqa darajada ishlashni talab qiladi. 2020-yildan beri 5ta chempionlikka erishgan boʻlsangiz-da, xalqaro maydondagi koʻrsatkichlar boʻyicha gap ketganda, haqiqatni aytay — bu boshqa mamlakatlar chempionlariga nisbatan ancha orqada qolish. Rossiyaning Zenit'lari chempionlik bilan birga Chempionlar Ligasining guruh bosqichidan chiqib ketmagan, Turkiyaning Galatasaray'i esa xalqaro turnirlarda muntazam ravishda finalgacha borishni boshlaydi. Paxtakor esa iqtisodiy va logistik cheklovlar bilan kurashayotgan vaqtda 2023-yilgi guruhdan chiqib ketishga majbur boʻldik — bu oʻtgan yillardagi holatlarga nisbatan salbiy tomoni. Ammo bunga qaramay, yangi avlod bilan kelayotgan oʻzgarishlarga ishonaman! Taktik jihatdan takomillashib, xalqaro turnirlarda koʻproq chiqishlar qilish — bu yaxshi yoʻnalish. Qadimgi avlodlarning yuragi bilan oʻygan vaqtlarni eslaganimda, hozirgi avlod ham mana shu ruh bilan toʻla boʻlib, oʻzaro uyushib ketmoqda. Faqat bitta narsani tushunish kerak: chempionlikni qoʻlga kiritish bilan birga, xalqaro sahnada ham koʻrinishlar va gʻalabalar uchun kurashish kerak — boshqa yoʻl yoʻq. Paxtakor yuragi oʻzgarmagan, oʻzgargan narsa uning maqsadlari — hozirgi vaqtda xalqaro miqyosda ham oʻz oʻrnini topmoqchi. Va bu yoʻlda birinchi qadamlarni qoʻyib bormoqdamiz. ❤️🔴

Qani endi, qaysi narsa hal qilish kerakligini tushunaylik🔥 Paxtakorning xalqaro maydondagi yoʻli nima boʻldi? 2023-yilgi mavsumda guruh bosqichidan chiqib ketgan boʻlsangiz-da, qolgan vaqtlarni nima deb oʻylaysiz?💪 Yurak bilan oʻynaydigan jamoamiz xalqimiz bilan birga yuradi, lekin iqtisodiy cheklovlar ham bor ekan — bu yerda asosiy savol: mavjud resurslar bilan xalqaro sahnada nimalarga erisha olishimiz mumkin?🤬 Chunki 2020-yildan beri qoʻlga kiritilgan 5ta chempionlik boshqa hech qachon takrorlanmaganligini eslatish kerak!😱 Ammo xalqaro maydonda koʻrsatilayotgan natijalar — bu yerda hali juda koʻp ish qolgan, uyga ketishlar esa boshqa mamlakatlar bilan tenglashtirish uchun yetarli emas.

o'zimdan boshlayman, bugun yuragimda shunday og'riq borki, ajablanib yurar edim — xalqaro maydonlarga qanday chiqamiz degan savol bilan. 2023-yil guruhdan chiqib ketganimizning sababini ko'raman — taktikada o'zgarishlar yo'q edi, yurak esa ancha vaqt oldin sovuqqa yuz tutgandir. amma bu yerda asosiy narsa shu: chempionlikni qo'lga kiritish bilan xalqaro sahnaga chiqishning o'zi maqsad bo'lib qoladi deb o'ylashgan edi-ku. yo'q, qani shu? chempion bo'lish — bu yo'lning faqat boshlanishi. xalqaro miqyosda kurashmaydigan jamoa — u hech qachon katta klublarga qarshi tura olmaydi, faqat o'z mamlakatining ichkarisida. endi qarang, qancha logistik qiyinchiliklar bo'lmasin, 2022-yilda guruhda ikkinchi o'rinni egallaganimiz bor. bu nechog'likmu katta yutuq? o'zbek futbolini butun Osiyoda ko'tarishga imkon bergan. ya'ni, resurslarga qaramay, maqsadlar bilan harakat qilish mumkinligini isbotladik. shunga qaramay, boshqa mamlakatlar chempionlarini ko'rib hayron bo'laman — masalan, Germaniyaning bavariyaliklari chempionlik bilan birga Chempionlar ligasida muntazam finalga chiqadilar. ular iqtisodiy jihatdan qanchalik ustun bo'lmasin, bu holatni o'zlarining professional tashkilotchiligiga bog'lash mumkin. paxtakor esa o'zining yuragidan boshqa hech narsaga tayanmaydi. xalqimiz bilan birgalikda, qizil formasini kiyib, dushmanlarning maydonlariga boramiz. lekin aytgancha, xalqaro sahnada yaxshi natijalarga erishish uchun iqtisodiy imkoniyatlar va yaxshi tashkil etilgan akademiyalar ham kerak. hozirgi vaqtda bizda bundan biri yetarli emas. shuni tushun, yigitlar: chempionlik — bu boshlanish, xalqaro g'alabalar esa to'laqonli maqsad. agar bugun chempion bo'lsak-da xalqaro sahnada ko'rinmasak, kelajakda hech qachon katta klublarga qarshi tura olmasak, bu jamoamizning umriga aylandi deb o'ylayman.

2023-yilgi chempionlik uchun qattiq kurash olib borayotgan jamoalar qatorida Paxtakorning oʻrnini izlashganda, avvalo oʻz ichimdan shuni aytaman: bu yoʻlning oʻziga xosligini hech kim toʻgʻri tushunmaydi. Bizning "oltin avlod"imiz — 2002-2007 yillar davomida ketma-ket 6 marta chempion boʻlgan vaqtlar. O'sha vaqtlardagi har bir gʻalaba xalq bilan birga yurgan edi — ko'chalar to'lib-toshgan, maydonlar cheksiz qarsaklar bilan maydon boʻldi. Endi esa? 2020-yildan beri qoʻlga kiritilgan 5ta chempionlikni boshqa jamoa takrorlay olmadi, ammo xalqaro maydonda koʻrsatilgan natijalarga kelsak, bu yerda hali yoʻl juda uzoq. Bugun jamoamizning xalqaro turnirlardagi chiqishlarini koʻrganda, ishonchim komilki, yangi avlod bilan kelayotgan oʻzgarishlarga ishonish mumkin. Taktik jihatdan takomillashib, xalqaro turnirlarda koʻproq chiqishlar qilish — bu yaxshi yoʻnalish. Qadimgi avlodlarning yuragi bilan oʻygan vaqtlarni eslaganimda, hozirgi avlod ham mana shu ruh bilan toʻla boʻlib, oʻzaro uyushib ketmoqda. Faqat bitta narsani tushunish kerak: chempionlikni qoʻlga kiritish bilan birga, xalqaro sahnada ham koʻrinishlar va gʻalabalar uchun kurashish kerak — boshqa yoʻl yoʻq.

Bugun biz Paxtakorning xalqaro yoʻlida nimadir oʻylanib ketdi-chi... 2023-yilgi mavsum guruh bosqichidan chiqib ketgan boʻlsak-da, qolgan vaqtlarga nima deyish mumkin? 2022-yilda guruhda ikkinchi oʻrin — bu anchagina yutugʻimizni koʻrsatadi, lekin boshqa mamlakatlar chempionlarini koʻrib hayron boʻlmoqchimiz. 2002-2007 yillar oraligʻida ketma-ket 6 marta chempion boʻlgandik — oʻsha vaqtlardagi gʻalabalar nafaqat maydonda, balki butun xalq bilan birgalikda edilar. Hozir esa iqtisodiy cheklovlar bilan kurashayotgan boʻlsak-da, xalqimizning sadoqati oʻzgarmadi. Mavjud resurslar bilan xalqaro sahnada nimalarga erisha olishimiz mumkin? Bu yerda asosiy savol shu: chempionlikni qoʻlga kiritish bilan xalqaro maydonda ham koʻrinish va gʻalabalar uchun kurashish kerak. Boshqa yoʻl yoʻq.

Qani endi, xalqimizning yuragi bilan oʻynayotgan jamoamizning xalqaro maydondagi yoʻlida borayotgan ishimiz haqida gaplashaylik. 2023-yilda guruhdan chiqib ketganimizning sababini boshqalar oldinroq qayd etishgan edi — taktikada yangi yondashuvlar yetishmayotgan edi, yurak esa bir muddat orqada qolib ketgan edi. Shuni tushun, keksalar: chempionlikni qoʻlga kiritish — bu faqat boshlanish! O'zbekiston chempioni boʻlish — birinchi qadam, xalqaro sahnada oʻz oʻrnini topish esa asosiy yoʻl. 2022-yilda guruhda ikkinchi oʻrinni qoʻlga kiritganimiz bor — bu nafaqat Oʻzbekiston futboli uchun, balki butun Osiyo uchun katta yutuq boʻldi. Ammo "Bavariya" yoki "Galatasaray"lar bilan solishtirganda ham iqtisodiy, ham logistik jihatdan boshqa dunyo. O'tkan yillardagi oltin avlodimizga qaramay — 2002-2007 yillar oraligʻida ketma-ket 6 marta chempion boʻlgan boʻlsak-da — xalqaro sahnada koʻrsatgan natijalarga koʻra, hali ham yoʻl uzoq ekanligini koʻramiz. Ammo bu yoʻlda yangi avlod bilan kelayotgan oʻzgarishlarga ishonaman! Taktik jihatdan takomillashib, xalqaro turnirlarda koʻproq chiqishlar qilish — bu yaxshi yoʻnalish. Mana shu huddi xuddi, o'zimni yaxshi his qilaman-ku!🤡 Chunki chempionlikni qoʻlga kiritish bilan birga xalqaro maydonda ham koʻrinishlar va gʻalabalar uchun kurashish kerak — boshqa yoʻl yoʻq.

Qani endi, o'zimdan boshlayman🔥 Qo'llab-quvvatlovchilarimizning yuragidagi og'riqni yaxshi bilaman, chunki men ham mana shu oq qizil bayroqni ko'tarib yurganlardanman. 2023-yil guruhdan chiqib ketishning asosiy sababi — futbolimizning xom yetilishi, yo'q xalqlar, iqtisodiy cheklovlar emas!🤬 2022-yilda guruhda ikkinchi o'rinni egallaganimizni eshittirmanglar-ku — bu qanchalik katta yutuq? Ammo yaqinlashib kelayotgan vaqtlarda "Al-Nassr"lar bilan bir xil sharoitdakurashmoqchi bo'lsak, vaqt bilan ham raqobatlashish kerak. Ha, chempionlik 5ta bor, lekin xalqaro sahnada nimaga erishdik-chi?😱 2002-2007 yillarining oltin avlodiga o'xshatib bo'lmaydi, chunki ular bilan hozirgi avlod o'rtasida ko'p narsa o'zgardi! Taktik jihatdan bir necha qadam orqada qolib ketganimiz aslida. Mahalliy chempionliklarni yaxshi, lekin xalqaro sahnada o'zimizni isbotlamoqchi bo'lsak — akademiyalarni rivojlantirish va xorijlik murabbiylarni taklif qilishga yuqori vaqt. O'zbekiston chempionligi bilan birga Osiyo chempionlar ligasida guruhdan chiqish — bu maqsad, boshqa narsa emas! Vaqti kelib "Paxtakor" nomi xalqaro maydonda ham ulkan bo'lib ketadi, buning uchun hozirdan boshlab kurashish kerak💪 Chunki chempionlikni qo'lga kiritish bilan xalqaro g'alabalar uchun kurashish boshlanadi, boshqa yo'q!

paxtakor muxlislarini qizdirib yubormoqchi bo'lganingizga hayronman, bechora. 50 yillik tarixga ega, o'zbek futbolining olovli qalbi boʻlgan jamoa shu gaplarni eshitib qanday yurak og'riyotganini bilasizmi? 2022-yilda guruh bosqichida ikkinchi o'rinni egallaganimizdan yaxshi narsa boʻladi? ochiq aytaman, o'zimda ushbu holatni kurashga chaqiruv deb hisoblayman! qani endi, bu yerda asosiy savol: chempionlikni qoʻlga kiritish bilan xalqaro g'alabalar uchun kurash boshlanadi-degansiz, lekin keling 2012-yilni eslang: chempion bo'lganimizdan keyin Osiyo chempionlar ligasidagi ilk guruh bosqichidan chiqib ketdik, keyingi mavsum esa finalgacha yetib bordik. demak, chempionlikni qoʻlga kiritish toʻgʻrisida gap ketgan vaqtlar ham xalqaro g'alabalarga qadar yetarli boʻlmagani bilan birga — albatta asosiy narsa bu qizgʻin ruh va maqsadga yoʻnalish edi. sizning aytishicha iqtisodiy cheklovlar tufayli xalqaro sahnada yaxshi natijalar koʻrsatmasligimiz mumkin deysiz, biroq 2010-yillarning oʻrtalarida guruh bosqichidan chiqib ketganimizdan soʻng 2017-yilda OChL guruh bosqichida "Al-Ittihod"ga qarshi oʻyinda 6:0 hisobida gʻalaba qozonganimizni eshittirmadingizmi? pul yaxshi boʻlsa gʻalaba qozoniladi degan gapni menga isbot qilib bering, chunki o'sha vaqtlardagi iqtisodiy ahvolimiz bugungi bilan deyarli bir xil edi. yurak bilan oʻynaydigan jamoamizning xalqaro maydondagi yoʻli iqtisoddan koʻra mehr bilan koʻproq bogʻliq. shunday boʻlmaganda "Paxtakor" 1994-yilda Osiyo chempionlar kubogi finaliga chiqmas edi yoki 2003-yilda OFK kubogida ikkinchi oʻrinni qoʻlga kiritmas edi. vaqtlar oʻzgardi, jamoa oʻsmoqda — vaqt oʻtishi bilan barcha yoʻllar ochiladi!

2023-yilgi mavsumni oʻylab oʻtiraman — guruhdan chiqib ketganimizdan soʻng mavsum davomidagi barcha oʻyinlarni qayta koʻzdan kechirib chiqdim. 24 ochko bilan chempionlikka 2 ochko farq bilan yetib kelgan boʻlsak-da, xalqaro maydonda koʻrsatgan natijalar nima degan savol tugʻiladi. Keling, raqamlar bilan ochaylik: 2022-yilda guruhda ikkinchi oʻrinni egallaganmiz — bu kattagina yutugʻimiz, chunki Osiyo futbolida guruh bosqichidan yuqori oʻrin bilan chiqish oʻzbek jamoalari uchun hammasi emas, balki boshlanishidir. Ammo 2023-yilga nisbatan bu koʻrsatkichni qoʻygan boʻlsak, chempionlik uchun u qanchalik yetarli edi? Paxtakorning gʻalaba yoʻlini oʻrganib chiqsak, mavsum davomida toʻpurarlarimiz 70+ gol urgan boʻlsalar-da, chempionlikni soʻnggi ikki oʻyinda qoʻldan boy berganmiz. Bu yerda yana bitta nuans bor: xojatona oʻtishlar yoki himoyadagi bir necha xatoliklar chempionlikni kimga topshirishiga taʼsir qilganini koʻramiz. Surxonfan aytganidek, 2002-2007 yillardagi oltin avlodimiz xalq bilan birga yurgan vaqtlar edi. Oʻsha vaqtlardagi chempionliklar nafaqat oʻyin bilan, balki milliy gʻurur bilan bogʻliq edi. Endi esa chempionliklar soni koʻpaydi, ammo xalqaro miqyosdagi chiqishlar shu darajada rivojlanmadi. Bu yerda asosiy savol: chempionlikni qoʻlga kiritish — xalqaro maydondagi muvaffaqiyatning boshlanishimi yoki yakuniymi? JahongirAndijonning aytgan soʻzlari yuragimni isitdi: 2017-yilda OFK kubogida guruh bosqichidan keyin oʻzgalarga qarshi 6:0 hisobida gʻalaba qozonishimiz iqtisodiy holatimiz bilan bogʻliq emas edi. Bu aslida jamoa ruhi va maqsad yoʻnalishining natijasi edi. Paxtakorning xalqaro tarixini oʻrganib chiqsak, iqtisodiy jihatdan qiyin vaqtlardagi gʻalabalarimiz koʻpchilikka oʻrnak boʻldi. Bekzod_Nasaf hak bilan gapirgan — xalqaro sahnada koʻrsatgan natijalarimiz iqtisodiy cheklovlar bilan chegaralanmasligi kerak. Akademiyalarni rivojlantirish va xorijlik murabbiylar bilan ishlash vaqt talab etadi, lekin bu yoʻlda qadamlar allaqachon qoʻyilmoqda. Qani endi, chempionlikni qoʻlga kiritish bilan xalqaro gʻalabalar uchun kurash boshlanishi kerak — boshqa yoʻl yoʻq, shuning uchun hozirgi avlodimizga ishonaman.