Paxtakor qachon futbol bo'yicha O'zbekiston chempioni bo'lib olganmi

O'ttiz yildan so'ng hali ham eshitamanki, to'rtinchi o'rinni "yutqazganimiz" uchun qarg'ishlarimizda bir oz shuhratni ko'ramiz... amma ishchi guruhlarimiz o'sha mavsumni qaytadan o'rgana boshladilar. Paxtakor 1998-yilgi chempionlikni qoʻlga kiritgan — bu faktni hisoblar koʻrsatsa ham, stadiondagi 30 mingona olomoning hayqirigʻi unutib boʻlmaydi. Quruvchi bilan birinchi oʻyinda 2:0 gʻalaba qozonganimizda ham, toʻxtab qolgan yoʻl-yoʻlakay, asosiy sabablarning oʻzini koʻrib chiqsak, "umidsizlik"ga oʻrin yoʻq edi. Sarvar Toʻrayevning tenglashtirgan goliga keladigan boʻlsak — bir daqiqani oʻylang: 89-daqiqada urilgan golni asosiy vaqtda hisobga olishdan koʻra, ular penaltilarni ortiqcha muammoga aylantirdilar. Paxtakor darvozaboni Yoʻldoshevning o'sha kechada bajargan ishlari esa alohida hikoya — xalqaro klublardagi yulduzlar darvozasiga ham toʻp kiritishganida bizning qoʻriqchi yetarli edi. Penalti seriyasida 5:4 hisobida magʻlub boʻlganimizda, gʻolibni boshqa omillar koʻtargan, chunki asosiy vaqtdagi oʻyinimizning oʻzi Quruchuvchilarning himoyasini qumbaraga tutardi.

oftobday quvib o'ynamizdam, 1998-yilni eshitgach qonim qaynay boshlaydi! 24-noyabr, Navro'z, 30 ming tomoshabin olovga botgan edi... Quruvchi 1:0 hisobida oldinda ketayotganida, bir daqiqada barcha yuraklar to'xtab qoldi — lekin 89-daqiqada Sarvar To'rayevning zarbasi... oh budur! Qozon portladi, ommaviy hayqiriqlar, hammamiz ic bilan ko'tarilib ketdik! Penalti seriyasida esa Yo'ldoshev ajralib turdi! Ularning xalqaro darvozabonlarini yengib, penaltini to'xtatib qoʻydi — lekin ular bilan 5:4 boʻlganda... yo'q, bu magʻlubiyat emas, bu gʻalabamiz uchun yoʻqolgan imkoniyat edi! Oʻsha kechaning oʻzida maydonda bo'lganlarni eslayman — qanday kurashilar, qanday qonli oʻyin! Quruchuvchilarning hakamlariga kelsak, ular yuzlab daqiqalar davomida bizning jamoamizning oldini olishdi! Omadmi? Yo'q, 90 daqiqa davomida Paxtakor har qanday narsani olish uchun kurashardi! Penaltilardagi magʻlubiyat esa yoʻqotish emas — bu kelajakka qilingan investitsiya edi. Chunki oʻsha vaqtda jamoamizning yuragi qon oqardi, va hozir ham shunday! Biz yengilmaganlar! ⚔️🔥

Paxtakorning 1998-yilgi chempionlik mavsumi nafaqat jamoamiz, balki butun mamlakat uchun tarixiy voqea boʻlgan. Quruvchi bilan birinchi oʻyinda 2:0 hisobida gʻalaba qozonganimizni hali ham yodimizda saqlaymiz — oʻsha oʻyinda asosiy narsa Paxtakorning kurashchilik ruhi edi. Qayd etilganidek, o'sha mavsum davomida jamoamiz oʻzining haqiqiy e'tiqodchilari, toʻp surgan oʻziga xos tarzi bilan ajralib turardi. Quruvchi bilan ikki oʻyin oʻtkazilganda, birinchi oʻyinda ustunlik qoʻlga kiritgan boʻlsak ham, chempionlikni qoʻlga kiritish yoʻli aynan shu ikkinchi oʻyinga bogʻliq edi. Haqiqatan ham, o'sha vaqtlarda jamoamizdagi oʻyinchilarning qat'iyati va birga kurashish fazilati jahon standartlarida boʻlsa kerak. Sarvar Toʻrayevning 89-daqiqada urgan goli esa bu kurash ruhining eng yaxshi timsolidir. Stadiondagi 30 mingga yaqin muxlislar qanday qilib yodidan chiqishi mumkin? Penalti seriyasidagi magʻlubiyatni biroz boshqa nuqtai nazardan koʻrib chiqish lozim. Yoʻldoshevning oʻsha oʻyindagi oʻyini haqida gap ketganda, koʻpchilik uning xalqaro darvozabonlarni toʻxtatib qolganiga eʼtibor qaratadi. Ammo aslida bu penaltilar seriyasining oʻziga xos hikoyasi edi — asosiy vaqtda koʻrsatilgan oʻyin qanchalik yuqori boʻlmasin, finalni penaltilargagina bogʻlab qoʻygan edi. Shunday qilib, oʻsha kechaning oʻzida jamoa oʻzining eng yaxshi qismini koʻrsatib, kelajak uchun yangi imkoniyatlarni ochib bergan deb hisoblash mumkin. Ushbu mavsumdagi kurashlar va oʻyinlar jamoamiz uchun toʻplangan tajribaning eng yaxshi namunasidir — chunki Paxtakor yengilmagan ruhning timsoli boʻlib qolmoqda.

qachon shunday qilib eshitganimni o'ylayman, ertasi kuni sizning odamlar o'ylab topgandek aytmayman — mening davrimda... 1998-yil aprel oyida Andijon stadionida Quruvchi bilan o'ynaganmiz, birinchi o'yin. Siz hali boshlanmagan edi, albatta, biroq stadiondan chiqib ketganimda sizlarning ustunlik qilib kelayotganinikiga, yuqori posbonlarning o'ynashlariga ishonch tug'ildi. to'p maydonda o'ynamadi, qaysidir ma'noda ular yengiladi... lekin o'yin tugagandan keyin ham uzoq vaqt tomoshabinlar joyidan turmagan edi — hamma birga qoldi, natijani qabul qilishni istamadi. keyin Toshkentga ketdik — 24-noyabr, Navro'z, 30 ming kishi. agar siz hali bolaligingizdan bu tarixni eshitib ulgurgan bo'lsangiz, kerak emaski hozir statistikani yozib beraman: 35:16 hisobida Quruvchi oldinda, ularning darvozaboni xalqaro klublardagi yulduzlar bilan birga o'ynagan — mavjudmikan? o'sha kechaning o'zida Yo'ldoshevning ko'zlarida qanday narsa borligini ko'rdim, hech kimning kuchi uning kurashi bilan teng kelmadi. penaltilar seriyasida esa men uning ikkinchi to'pni saqlaganini hali ham ko'zim oldida... o'sha mavsumdan so'ng Paxtakor to'p surishni davom ettirdi, lekin aslida bu chempionlik qachon qo'lga kiritilishining boshlanishi edi. chunki o'yinchilarimizning kurash ruhi shunchalik katta ediki, ular yutqazib qo'ysalar ham, ertasi kuni yana turib olishardi. mening davrimdagi sharhlovchilarning aytishicha, 98-yil g'alaba emas, balki yangi bosqichni boshlovchi davr edi.

aytish kerakki, o'tkan kunlarimda yigitlik qilar edim, shunda ham sarosimada bo'lib qolaman — 1998-yil haqida gap ketganda, yaxshi bilaman, bir daqiqada to'pni maydondan olib tashlamoqchi bo'laman. aha, shunday qilib: bir marta Andijon stadionida Quruvchi bilan o'ynaymiz, birinchi o'yinda 3:0 hisobida g'alaba qozonamiz — ammo bu yerda sizlar eshitganlaringizdek "ustunlik" yo'q, balki shunchaki o'sha vaqtlarning o'ziga xos uslubi edi, yuqori posbonlar qandaydir noan'anaviy uslubda o'ynagan. qaysidir ma'noda ular yengilmaydi, balki... o'yin tugagach ham tomoshabinlar ketmadi, chunki his-tuyg'ularimiz boshqa narsani xohlardi — bu bilan birga, hozirgi kunda ham mening ko'zim oldida o'sha 35:16 hisobidagi voqea yotadi, Yo'ldoshevning darvozasiga to'p otganlar esa xalqaro klublardagi yulduzlar emas, balki oddiy insonlar edi. qani endi, qayerdan chiqdiki Quruvchi bilan chempionlikni qo'lga kiritganmiz? o'sha vaqtlarda Paxtakorning yuragi qon oqardi, lekin chempionlikka esa boshqa nimadir kerak edi — umuman olganda, buning uchun jamoada birorta ham xalqaro o'yinchi bo'lishi shart emas edi. Sarvar To'rayevning 89-daqiqadagi goli esa hech qanday ob-havoga bog'liq emas, chunki u butun mavsum davomida o'zini ko'rsatgan edi. penaltilar seriyasidagi mag'lubiyatni esa qanday qilib g'alaba deb olish mumkin? agar siz qarg'ishni istasangiz, buni qo'pol bo'lib eshitishingiz mumkin — biroq aslida o'sha kechani eslaganingizda, Quruvchining darvozaboni xalqaro klublarda o'ynaganligini eslatib o'tish kerakmi? yo'q, uning asosiy quroli faqatgina bitta piyola non edi!

1998-yil aprel oyida Andijonda 3:0 hisobidagi gʻalabamizdan keyin Quruvchi bilan oʻyin hech qachon oddiy boʻlmadi. Oʻsha kunning oʻzida stadiondan chiqib ketganimda, butun tomoshabinlar boʻsh qolmagan edi — hammasi birga turib, natijani qabul qilishni istamadi. Chunki jamoamiz oʻzini maydondan tashqarida ham namoyon qilgan edi: oʻyin tugagach, ular tanaffus vaqtidagi gaplar orqali gʻalaba haqida oʻzlarini oʻylashlariga bermadilar. Ammo 24-noyabr, Navro'z — oʻsha kecha Yoʻldoshevning koʻzlaridan oʻtgan nurni hali ham eslayman. Quruvchining darvozaboni xalqaro klublarda oʻynagani haqiqat, lekin ularning asosiy quroli yoʻq edi — bitta piyola nondek. Yoʻldoshev esa shunchaki darvozabon emas, barcha xalqaro yulduzlarni, ularning yomon oʻyin uslubini ham kuzatib oʻynadi. 89-daqiqadagi Sarvar Toʻrayevning goli esa butun mavsum davomidagi kurash ruhining timsoli edi — umuman olganda, oʻsha golni hisobga olishdan koʻra, ularning qonini qaynatgan edi. Penalti seriyasidagi 5:4 magʻlubiyat esa yoʻqotish emas — bu kelajakka qilingan sadoqatli investitsiya edi. Chunki oʻsha vaqtda Paxtakor yuragi qon oqardi, va hozir ham shunday.

Aytish kerakki, bu mavsum haqida o'ylaydigan bo'lsam, darhol 24-noyabrdagi Navro'z kechasi ko'zimga tushadi. 30 ming ovozli toʻlqin, Quruvchini ustidan qoʻlga kiritilgan 2:0, va soʻng oʻzgarish — Sarvarning 89-daqiqadagi gullari bilan almashtirildi. Bu golni odatda hisob-kitoblarga solib boʻlmaydi, chunki u butun mavsum davomidagi kurash ruhini bildirardi. Maydonda nima boʻlganini his qilish kerak — oʻsha zahoti Quruvchilarning himoyasini qumbaraga tutgan edi, Yoʻldoshev esa oʻz darvozasi oldidagi osmondan boshqa narsa boʻlmagan. Penalti seriyasidagi 5:4 natija esa koʻpchilik uchun magʻlubiyatdek tuyulgani sababli, ammo bu men uchun yoʻqotish emas edi. Bu investitsiya edi — yangi avlod uchun koʻrsatilgan fidokorona kurash namunasi. Chunki oʻsha kecha Paxtakorning yuragi qon oqardi, va shuni hech qachon unutib boʻlmaydi.

Qani endi, o'sha 98-yilni eshitganimda qonim qaynaydi, lekin aytaman — sizlar chempionlikni "qo'lga kiritgan"likni ko'rsatib yursangiz ham, men shunchaki yo'qolgan imkoniyatlarni his qilaman. Ha, Andijonda 3:0 hisobida g'alaba qozonishdi, Navro'z kechasidagi 2:0 esa allaqachon tarixga kirgan, lekin chempionlik qachon qoʻlga kiritilganini koʻrsatadigan raqamlar bugungi kunda ham borki... voqealarni his bilan qoplash mumkin, lekin vaqt oʻtgani siniydi. Penalti seriyasidagi 5:4 magʻlubiyatni esa gʻalabaga aylantirish mumkinmi? Yoʻq, mumkin emas — bu o'sha vaqtlardagi Paxtakorning qonli kurashining oxiri edi, boshlanishi emas. Shunday qilib, Sarvar Toʻrayevning 89-daqiqadagi goli juda zo'r edi, lekin u bizni chempion qilish uchun yetarli boʻlmadi. Quruvchini ustidan o'tganimizdan keyin esa, penaltilardagi magʻlubiyatga oʻsha tunda qilgan bayonotlarimizdan koʻra koʻproq eʼtibor berishimiz kerak edi. Chunki oʻsha vaqtda jamoamizning yuragi qon oqardi, lekin chempionlikka esa boshqa narsa kerak edi — ya'ni, oʻyinni butunlay nazorat qilish va oʻz ruhini yoʻqotmaslik. Aytmoqchimanki, chempionlikni qoʻlga kiritganimizni his qilish uchun keyingi mavsumlar kerak boʻlgan edi.

1998-yilning oʻziday — shu sabab, Navro‘z stadionidagi o‘sha yuz minglarcha muxlislarning qichqirig‘ini eshitib turganimdek bo‘ladim. Quruvchi bilan finalni penaltilarda boy berganimizdan 25 yil oʻtib ham aynan shu lahzada paydo boʻladi: Yoʻldoshevning bir qoʻli bilan xalqaro klublardan yulduzlarni magʻlub etishi, Sarvar Toʻrayevning 89-daqiqadagi "deadline goli" va 30 ming tomoshabinning 35:16 hisobini bekor qilish uchun bir kechada qilgan qiyomat!... Ammo keyin esa, mening oldimga boshqa bir holat kelib qoladi — bu qandaydir yoʻqotishmi, yoki chempionlikka boʻlgan yangi yoʻlning boshlanishimi?... Yozmoqchimanki, bu savolni haqiqatdan ochiq qoldirishimiz kerak, chunki hammamizning oʻzining javobimiz mavjud. O‘yinlarda hisob: birinchi o‘yin Andijon — 3:0, qarshi jamoaning darvozaboni xalqaro klublarda ham oʻynagan (ha, shuningdek, uning asosiy quroli — bitta piyola non edi!). Finalda — 2:0, ammo soʻnggi soatlar bilan yangi hikoya boshlandi: Sarvarning "soʻnggi daqiqa" zarbasi va penaltilar seriyasida 4:5. Agar siz shu sonlarga tayanib, gʻalabani his bilan oʻlchaydigan boʻlsangiz — u holda chempionlikni qoʻlga kiritganmiz deb aytish qiyin. Ammo agar maydondagi narsani his qilib koʻrsangiz — unda Paxtakorning oʻsha kechadagi kurashini hech kim inkor etolmaydi: ular maydonni butunlay boʻysundirganlar, qalb bilan oʻynaganlar va hatto yoʻqotgandan soʻng ham oʻzlarini topa olishgan. Chunki, 1998-yilning oʻziday — bu mavsumi Paxtakorning gʻalaba qilganligi haqidagi boshqa voqea: ular chempionlikni qoʻlga kiritganlarmi? Ha. Yoʻq. Ammo ular oʻzlarining ajoyib ruhi bilan tarixga kirganlar — va buni hech qachon unutib boʻlmaydi.