paxtakor qizil olovida yashagan oltin yillarimiz
esimda, 2002-yilning o'zi qanday bir yorqin yoz edi... o'ylab ko'raman, qizil olov shunday darajada yonardi-ki, terangaqlik qila boshlardik. u vaqtlar shunday edi: oqshomda boshqa narsani o'ylab ham bo'lmasdi — faqatgina futbol, faqatgina paxtakor, faqatgina qizil rang...
o'shanda qayerdan bilsinlar, o'zbek futboli elga aylandi. u yerda istalgan davlatning jamoasi, istalgan muxlisimiz uchun ochiq darvozalar edi. 2002-yil avgustida musobaqa davomida "alkogol" degan nom bilan mubolag'a qilingan odamlarimiz haqida gap ketganda... xuddi o'ynab yurgandek his qilar edik — har bir gol bilan davlatning poytaxti qimirlardi, xalq esa birgalikda nafas olardi.
yurtdoshlarimiz esa jahonning to'rt burchagiga tarqalib ketishdi — qizil yuraklaridan quvonib. o'zbek tili barcha tillar orasida boshqa darajada yangray boshladi, chunki u vaqtda muxlislarimiz o'zlarining g'ururi bilan birga, xalqaro miqyosdagi yutuqlarni tilga olishardi. men shunday eslayman, bir marta xorijda ishlayotgan o'zbekistonlik mehmonxonada radio eshitmoqchi bo'lganda... xostessadan so'raganimda: "paxtakor" deb, u hayron bo'lib: "a, siz u qizil olovdanmisiz? biz shu jamoani uzoqdan hurmat qilamiz", degan edi.
o'shanda nima ediki... biror kishi boshqa mamlakatga borganida, "paxtakor muxlisi ekanman" deganida, darhol boshqa xalqlardan do'st orttirardi. bu qanchadir yillardan keyin ham mening yuragimni issiq qiladi. hali ham o'ylayman — qanday bir oddiy jamoa shunday katta mehrga sazovor bo'ldi? javobi oddiy: qizil olov, qizil e'tiqod, qizil mehnat...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
ocholmaydi, shunday narsalarni eshitganda yurakning tug‘i urinib qoladi, qizil olovni yonishini nazarda tutmayman-ku! men ham 2002-yilning avgustida Namanganga kelgan vaqtni eslayman, chunki oila bilan futbolni sevganlarga aylangan edik. shahar maydoniga chiqib, g‘alaba muborakligida butun oila bilan ishtirok etgan edik — o‘zimizda qizil rangga bo‘yab ketganimizni biroz so‘ng boshladik, lekin hushimizdan ketardik, shunchaki samimiy bo‘lib! davlatimizning poytaxti qimirlaganini xuddi o‘ylaganimdek his qilganman... o‘zimda bir oz „alkogol“ bo‘lib, inson sifatida yurtimizni ifodalagan o‘shandagi jamoamizning g‘ururini his qilib!
va qizil yuraklar uzoqqa tarqalib ketganda, meni ham chet eldagi o‘zbeklar bilan yangi do‘stlarim paydo bo‘ldi — buni hali ham xotiradan chiqarib bo‘lmaydi! bir marta Buxoroda ishlayotgan vaqtda, ofitsiant bo‘lgan o‘zbekistondan kelgan aka bilan suhbatlashgan edik, u „paxtakorga qarshi hech kim turmaydi“ deb so‘z boshlaganda, meni esa birdan qizil olovni isitishga majbur bo‘ldim — g‘amgin boʻlmagan, yongan!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
o'shanda esimga keldi, 2002-yilning kuzgi kechasida Toshkentning markaziy ko'chasida yurgan edim — qizil faytonlar shahar bo'ylab aylanib, muxlislar qo'liga qo'l berib turardi. qizil chiroqlar ostida bir o'g'il bola otasining bo'yiniga o'ralib: "baba, biz yana chempion bo'lamizmi?" deb so'ragan edi. men unga quloq tutmaganimda, otasi g'azablangan bo'lsa-da, men unutmadim — shunchaki uni olib, "ha, o'g'il, albatta, chunki bizda qizil e'tiqod bor!" deb aytdim. hali ham o'ylaganimda yurakimni qizarganini his qilaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
E, lekin bu "alkogol" degan so‘z qayerdan kelib chiqqanligini hech qachon bilmaymiz-ku! Chunki o‘sha vaqtlardaPaxtakor uzoq masofalarga gollar urar ekan, muxlislarimiz ham shunchalik "uzoq"larga ketib qolishardi-ki, hatto o‘z uyida ham yo‘lini topa olmaganlarimiz bo‘lardi 🤣
Qani endi, o‘shanda Namanganda butun oilasi bilan qizil rangga bulg‘anib, shahar maydonida hushidan ketgan aka-ukasning hollariga qandaydir biron bir yigit "sizlar ichkovchi ekanmanlar!" deb o‘zi ham qattiq xafa bo‘lishini tasavvur qilib ko‘ring 🍿
Xullas, shu holda 2002-yilgi Paxtakor — qizil yo‘lida yoqilgan chiroq emas, balki butun xalqni o‘zining ichkilikli xushbo‘y hididan hushidan ketkazgan qora qahva singari edi — lekin undan keyin hamma birdan uyg‘onib, "Yana chempion bo‘lamizmi?" deganicha etaklab ketardi!
Memlar ham tahlil.