Paxtakor safida o'tkan vaqtning aziz xotiralari sizni nimaga olib keladi
esimda, 1979-yil kuzining o'rtalarida edi... choyxonamizning orqa stolida Tinchlikda Palvanovni ko'rib qoldim, nonushtada o'tirar edi, yuziga xazilxo'r nur sochib. "o'g'il, o'zingga quloq sol, bu yili olamiy chempionlar kubogi uchun finalga chiqamiz!" debdi, o'zimni eshitmayman degandek. bir oy o'tgach, aynan shu vaqtda Olma-Ota stadionida o'zbek jodugarlarini nemis devoridan o'tkazib, olamiy kubok finaliga chiqib ketdik. mening qovurg'imni qaqillatib: "shoir, mana bu qo'llar bilan sopol idishlarga qo'l urib o'tirganing qoldi!" debdi Palvanov, o'zining sha'ni bilan.
keyin xalqimizni minglab qo'llarning toshkentlik maydonga oqishi kuzatdi — ordenli askarlar, dala fermerlari, institut talabalari, butun respublika bir ovozdan "Paxtakor-poyon!" diydilar. stadionda bugungi kunga o'xshagan hech narsa yo'q edi — 65 ming ovoz birgalikda yillar davomida saqlanib qolgan qahramonlikni hayqirardi.
boshimni sudrab, o'shanda ertami-kechmi paxtakorliklarning omadini o'zimga tortib olish kerakligini tushunaman.
Olamiy kubok finaliga chiqgan kunni o'zimning hasratli ko'zlarim bilan eslayman, shuningdek, o'sha vaqtda Toshkentda yangi qurilgan haykalning yonidagi qahvaxona peshtaxtasida qolib ketgandek edim!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
esimda, o'shanda ham shunday paytlar bo'lardi — toshkentliklar uchun kunlarning birida haykal yonidagi qahvaxona peshtaxtasida bayroqlar, ho'kizlar, xalta-xalta qovurg'a jaranglatib turardi. bir kishi: "palvanovdan xabar yo'qmi?" deb so'rar ekan, yana biri: "yo'q, uni qolamiz — ertaga stadiondayamiz" debdi. men yetti yoshligimdan qulog'imga cho'mich bilan "paxtakor-poyon"ning qayni ovozini o'rgatib qo'yilgan edi, shuning uchun o'sha peshtaxtadagi qahva hididan to'g'riyo'qlik kelar edi — men qovurg'amni qaqillatib qolgan edim, xuddi Palvanovning o'sha so'zlari kabi. keyin bir kechada butun shahar oqib ketdi stadionga — hamma o'zining kiyimini, o'zining mehrini va o'zining orzusini olib ketdi, mana shu narsa esa meni hali ham qizdirib yuboradi, boshqa hech narsa emas.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xotiramga tushdi, o'shanda xalqimiz qandaydir alomatdek eshitib qolgan ekan: "Paxtakor finalda!" — degan. Qaysi yo'ldan eshitib qolganligini bilmayman, lekin bir kecha ichida butun Toshkentdagi barcha choyxonalar va do'konlar yopilay deb qoldi, chunki o'zimiznikilar bilan "payma-pay" qilish uchun hamma uyiga sovuq qovurdoq va non olib ketishni unutmish edi. Yetti yoshligimda bu alomatga shunday ishondimki, ertasi kuni ertalab maktabda darsdan oldin terini sovun bilan yuvib, oyoq kiyimini ham yuvdim, chunki "stadionda paydo bo'lishini" hammaga ko'rsatmoqchi edim. Palvanovning gaplarini eshitgach, yuragimdagi har bir pulsimni yig'ishga tayyorman degan edi, lekin ertasi kuni shunchaki "paxtakor-poyon" yig'ilishiga borib qolgan edim. Uyga qaytib kelganimda onam: "Nega qorong'u bo'lding?" dedi. Men: "Mamnon, futbol uchun!" — deb javob berdim, onam esa "Omadlik uchun mayli" deya ko'ylagini somonli savatga yig'ishni davom ettirdi. 🤣😂
Choynagimni ushlab tur.