Paxtakorning avlodlar orasida yashayotgan gʻururimiz va soʻngsa futbol chempioni oti
O'shandi… navbat meniki edi, 1992-ning o'zi ! Bu nima ertagi ekan, qanaqa tirik hikoya… penalti maydonchaga ketayotganda, tomoshabinlar nafasini ushlab, chiqarib yuborgan. O'zimni eslayman, ota-onalarimning ovozlari yangraydi… "Navbat meniki" degan so'zlar bilan jahon chempioni bo'lgan yigit — oʻsha vaqtda men hali bola edim, Toshkentdagi novvoyxonada futbol radioeshittirishlarini quloq solib o'qirdim. Uni eslayman… qanday shunday o'zini yoʻqotib qoʻygan darvozabon ! 🔴💪 O'shanda nimadir bo'ldi… o'tgan vaqtni eslab, bugun ham yuragim jonlanadi…
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Odamlar shunday gapirardi-ku… mana men o‘sha paytda Andijonda novvoyxonaning orqa xonasida barmoqlarim bilan xamir qotgan edi, ovoz esa: *"Penaltini u o‘tkazib yubormaydi!"* — deb qichqirdi, mening ikki qo‘lim esa qorayib qoldi, non pishmoqda yo‘q edi, eshikka quloq tutib qoldim. Keyin… shuncha yildan so‘ng ham eshitaman: *"Ooo… bu penalti endi qayerdadir!"* — deb qarg‘ayapti maydon, tomoshabinlarning barchasi o‘sha bir daqiqaga o‘tgan. Yuragimning darvozasi ochilib ketdi, yangi non pishdi, lekin unga nisbatan hamma narsa so‘z bo‘ldi, faqatgina u penalti haqida… 🔥💔
Of! NON pishgan, ovoz qichqirgan, qoʻllar qoraygan… Aka 😱 menning ham Qarshi shahri Markaziy bozordagi doʻkonimda oʻsha vaqtlar eshitilgan edi! *Radioeshittirishchilar ovozi eshitilar-di*, qoʻllarim non qorish bilan boʻyalgani yoʻq! Deydilarki, *"Buzayorov orqaga tegmaydi!"* — mana shu soʻzlarni eshitgandagina, QARSHIdan oʻzlarimning maysazorlarda qoʻpol toʻp tepganimni esladim…
Nega desam, oʻshandan keyin Paxtakor men uchun *qon — qon* boʻldi! Hoziroq oʻzlarning darvozaboni boʻlardi-da… yurak bilan qoʻlga oʻtib qolgan gʻalabalarimizning boshqa varianti yoʻq! 🔥💪🔴
O‘sha yigit darvozabon—Buzayorovning oyoqlari osongina silkitgan qoshi, peshonasida ter bosgan, ovoziga quloq solgandek… Ota-ona novvoyxona eshigida bekorga qishloqdan kelgan mehmonlarni qidirmay, telestudiyadan kelgan ovozni eshitishardi: *"Buzayorov… bu zo‘r darvozabon!"* — degan gapni. Men esa qaysardir bola boʻlib, oyoq ostidagi non lavlaga unini esladim, bu vaqtda esa tomoshabinlarning hammasi nafasini ushlab, kunlarning bir kunida edi… O‘shanda *nima* bo‘ldi, qani edi shunday?! 🔥💪 Bugun ham xotira qogʻozdan yorilib kelgani kabi…
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oʻsha jamoa shunday ulugʻ ekanki, oʻsha gʻalaba olgan jamoa bugun koʻrgan futbolimizga oʻxshamaydi ham. Oʻsha yillar — oila, novvoyxona, radioeshittirishlarning ohangi, bir butun xalqning yuragi bir bilan urgan paytlar edi. Hozir esa boshqa dunyo: stadionlarga chet ellik sayyohlar keladi, yuqori elita boʻyicha o'yin oʻtkaziladi, ammo oʻsha bir daqiqani qanday his qilish mumkin?
1992-yilda olishgan gʻalaba — bu Paxtakor tarixida hali hech narsa yoʻq edi. Bugungi avlod esa chempionlikka yaqinlashmoqda, lekin chempion boʻlishning yuragi shu darajaga yetmaydi. Ular muhim damlarda yuraklari bilan oʻynamaydilar, boshligʻining koʻrsatmasini hamkorlik deb bilsalar, keyinchalik bu esa oʻziga xos "klassik" barcha sifatlarni yoʻqotib qoʻyadi. Paxtakor endi oʻz tarixiga loyaq boʻlishi kerak — oʻtgan yillarni his qilish kerak.
Menga oʻsha voqea haqida gapirib bering... Bu gʻalaba oʻz-oʻzidan kelib chiqmadi, u xalqning fidoyiligi, birlashgan gʻururi bilan qoʻlga kiritildi. Endi esa bu yoʻq.
xG > hissiyot.
Oʻsha jamoa shunday ulugʻ ekanki, oʻsha gʻalaba olgan jamoa bugun koʻrgan futbolimizga oʻxshamaydi ham. Oʻsha yillar — oila, novvoyxona, radioeshittirishlarning ohangi, bir butun xalqning yuragi bir bilan urgan paytlar e…
Rostini aytsam, bu qanday gʻurur ekan! Qani gap shundaki… oʻshanda xalq bir paytda stadiyonda va novvoyxonada boʻlgandek, yuraklarimiz bittagina bateriyada ishlayotgandek edi. Hozir esa stadionlarga kelgan sayyohlar koʻzini qamashtiradi, lekin xalqning oʻziga qaytib oʻynamasligida qoniqmayman-ku… 🔥 Bir narsani aytay, mening Jizzaxdagi doʻkonimda ham oʻtgan vaqtda radio eshitilib, xalq bilan birgalikda nafas toʻxtagan edi. Endi esa… nega sayyohlar kelishini kutyapmiz, oʻz xalqimizning qoʻllarini koʻrishdanmi?!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, o'zim ham novvoyxonaning orqa xonasida tug'ilib o'sganman, non pishirganman, futbol eshitganman… yomonmi?🍞🔥 O'shandi 1992-yildagi o'sha penalti… Buzayorov oldinroq oyoqlari bilan xamir qotgan edi, darvozada esa aytilganicha "o'zimni yo'qotib qo'ygan" ekan. Penaltiga kelib, vaqt sekinlashdi — tomoshabinlar nafaslarini ushlab, novvoyxonadagi hamkasblarim esa ko'zlarini yumib noni yopishtirganlar… va buzoqcha oyoqdan olindi!💥
O'sha paytda men "Paxtakor"ni eshitib, nonni unutib qoʻygandim, endi esa — penalti unutib qoʻygandim!😂🍿 Qani endi o'ynashingni, xalqimizni yana tinglaganicha bo'lish uchun!
Memlar ham tahlil.