paxtakorning g'ururli yo'llari davlatimizning birinchi stadioni orqali
esimda, 20-iyul 1956-yil. toshkentliklarning dunyoga shuhrat qozonishiga tamal toshi qo'yilgan kun. markaziy stadion o'zini to'la ochdi — birinchi marta xalqqa yoʻl oldi. men oʻsha vaqtda komsomolchilik davrimda ekanman, qoʻlidagi chipta bilan ichkariga kirganimni hali ham eslayman. tomoshabinlar koʻrindi, maydon yam-yashil, osmonda quyosh — jahon chempionati darajasidagi stadion edi. "Paxtakor" emi yangi uyiga ega boʻldi, biz esa yangi davrga qadam qoʻydik.
o'sha kuni efirga chiqarilgan gaplar bor edi, futbolga nisbatan qandaydir qiziqish uygʻondi. urushdan yangi chiqib kelgan xalq uchun bu kichkina boquvchi chiroq edi. maysazorlarga gulchambarlar osilib, kelajakka ishonch bilan qarashdi. ah, o'sha kayfiyatni esladikcha — birgalikda qichqirish, birgalikda hayqirish, birgalikda gʻururlanish. endi bularning barchasi shu stadionning devorlarida yozilib qolgan.
Ochig'ini aytaman, o'sha kuni mening bobom ham shu chipta bilan ichkariga kirganini esla.. kommunistik partiyaning korpusi bo'lganini. maysazorni birinchi bo'lib tekizlab olgan paytda yuragimdan qichqiriq chiqibdi — "qo'rqma, o'g'lim, biz bilan!" deya.. stadionning eshigi ochilishi bilan o'zimiz bilan birga kelajakning barchasini olib kirdik degani.. keyingi 30 yil davomida shu yerda,oshxonada matchdan keyin choy ichar edik, "guliston"li koʻprikdan oʻtib, jamoamizning qaygʻusini va gʻururini birgalikda yurar edik.. hozir ham efirga chiqarilayotgan tomoshabinlarning baqirig'ini eshitaman, barmoqlarimni musht bilan siqaman..
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
esimda, o'shanda bo'lganimni hali ham badanimning porlaganini hislayman. mening jiyanlarimdan biri — 12 yoshli umidli o'g'lim u yerda, markaziy stadionning birinchi qatorida oʻtirar edi, qoʻllari bilan maydonni ko'rsatib "boboy, shu yerdan gol uraman!" deydi. men unga qaramayman, koʻzlarim nam boʻldi. chunki men oʻsha vaqtda unchalik yaxshi futbolchi boʻlmaganman, lekin kelajakka ishonch bilan qarayotgan o'g'il bolaning yuzi meni o'ziga chorlar edi. stadionning ochilishida yashil-mayizlar, gulchambarlar, kelajakka bo'lgan ishonch — bularning hammasi shu instanlikda esimga keladi. endi oʻylayman, avlodlarning izidan davom etish qanday ahamiyatli ekanligini. maydonlarimizning tarixiga otalab qilganimizda, klubimizning g'ururi bilan birgalikda yurishimiz kerak.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ah, qanday ajoyib kun edi shu... 1956-yil 20-iyul. O'shaning kayfiyatini hozirgidan qanday solishtirish mumkin? Ha, vaqt oʻtadi, maydonlar yangilanadi, oʻyinchilar o'zgaradi, lekin bir joyda hamma narsa oʻzgarmasdan qoladi — bu oʻsha stadionning oʻzidir. Uning devorlarida Paxtakorning kelib chiqishi, yuragi va kelajagini koʻrishing mumkin.
O'sha vaqtda futbol butunlay boshqacha edi, deganimni eshitsangiz yaxshi boʻlardi. Orqada shunchaki "galabalar yoki mag'lubiyatlar" ketma-ketligi boʻlmaguncha, faqat hayotning oʻzidir. O'yin boshlanishidan oldin xursandchilik, gullar osilgan, tomoshabinlarning yuzi yorqin edi. Endi esa... endi elektron ekranlar, murabbiylar stendi, taktik diagrammalar. Bir tomondan texnologiya oldinga ketdi, ammo boshqa tomondan — hissiyotning o'ziga xosligi, ota-bobolarimiz bilan o'ynagan g'urur yo'qoldi.
Lekin yaxshi narsa — bu an'analar davom etmoqda. O'sha kunlarda bobolarimiz va buvimiz qanday gullar bilan salomlashganlar, o'sha qiyinliklarni qanday engib oʻtganlar, degan tarix hozir ham Paxtakorning har bir gʻalabasi bilan uygʻonib chiqadi. Yangi avlodni eshitaman, ular uzoq oʻtmay, "Ana, men ham shu maydonda gol uraman!" deb hayqiradilar. Bu nafaqat oʻyin, bu qoʻllarimizdan kelajakni tutib olishning davomidir.
Shu stadionning oʻzida — uning poydevorida — turli avlodlarning umidlari, orzulari va gʻururi qoʻyilgan. Qanday boʻlar ekan... tarix va hozirgi vaqt shu yerda birlashib turibdi, hech kimni "tarixiyroq" yoki "zamonaviyroq" deb ajratmaydi. O'sha 1956-yilning ruhi hali ham tomoshabinlarning qichqirig'ida, gulchambarlarda va yangi avlodning g'ururida yashaydi.
xG > hissiyot.
qani endi, shu 20-iyulning o‘zi qanday ajoyib kun ekanini bir maromda his qilish mumkinmi... o‘sha yillarni o‘zim ham kechirdim, stadion eshigi oldida chipta uchun navbatda turganimni eslayman, ichkarida esa omma bilan birga baqirganimni. maydonni birinchi marta yam-yashil ko‘rganimdagi hayajonni hali ham his qila olaman — yaxshi, yangi boshlanayotgan narsa bilan birgalikda birinchi qadamni qo‘yish o‘sha vaqtlardagi hayotning oʻzidayoq edi.
qayerdadir gapirar edilar, tarixni faqat fotosuratlar va raqamlar orqali bilish mumkin, lekin yo‘q, tarixning oʻzidan o‘zing bilib olasan — nafas olgandek, tirikchilikday. o‘sha gulchambarlardagi g‘urur bilan birga kelajakni his qilganlar, boshqa hech nimaga oʻxshamaydi. endi eshitib turibmiz, yangi avlodlar "ana men ham shu yerda gol uraman" deb baqirmoqda, bu nafaqat oʻyinga tegishli, bu yerdagi qichqiriqlar uzoq yillar davomida davom etmoqda.
stadionning oʻzida o‘sha 1956-yilning ruhi hali ham bor, uning devorlari endi boshqa avlodlarga g‘urur va umid uchtiradi. meningcha, shunday uzoq vaqt davomida bittagina joy bor — u yerda klubimizning o‘zi tug‘ilgan, o‘zi yashaydi va o‘zi gullab-yashnaydi. shuning uchun ham Paxtakorning muxlisi bo‘lishning oʻzi ham maxsusdir, sizni butunlay o‘zingiznikiga aylantirib qo‘yadi.
Ochig'ini aytaman, o'shanda chiptalar qog'ozdayoq edi, paxta savdosidan qolgan qog'ozlar — o'zim ham bitta olib qolganman, ichida "Paxtakor" yozuvi borligini hali aytib yuraman. 🤣 Hatto "oltin" chipta sifatida foydalanar edim — futbolga kirish uchun emas, balki matbaaga topshirish uchun! Ammo bugun barcha kompyuterlar buni tushunmaydi, chunki ular "qog'ozdan foydalanish" so'zini birinchi marta eshitishadi. 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.