Paxtakorning sovet va yangi asr yutuqlari orqali bizga qoldirgan g'ururimiz
bilmadim qachon boshladik bunday gulzorga, lekin o'shandaydek eslarimga qoldi... 1962-yilning shunday chiroyli bahori edi. sovetlar kuchi urushlar bilan har tomonda yetarli edi, lekin paxtakor o'zbekistonliklarni o'ziga jalb qilishdi — taqdirimizni o'zgartirib yuborishdi. uzoq vaqt davomida har bir turda kurash, o'rtoqlarimizning azmli ko'zlari, murabbiyimizning aqlli taktikalari... nima deyaymi, o'shanda chempion bo'lgandikmi yoki chempion bo'ldik — endi ularni to'g'ri aytsam, qaniydi o'sha asl o'yin ruhi.
qaniydi shu yillar. kimlar eslaydi xullas, 60-yillarning yuragimizni qizarib ketgan vaqtlarini... davlatimiz yangi, insonlar esa o'sha xalqaro olimpiadalarda ham g'alaba qozonishgan. paxtakor esa xalq qarshisida, o'zimizniki uchun kurashardi. to'liq imkoniyatlar yo'q edi, lekin qoniqarli edilar — chempionlikni esa kim oldirishi mumkin? biz oldirdik.
shuncha yildan keyin ham o'sha g'ururni his qilib yuraman. mana bormi, bugungi yoshlar tushunmaydi, nega o'sha vaqtlarda bunday bo'lish mumkin edi? ular uchun futbolning o'ziday qiyinroq edi, ammo biz uchun u o'sha davrning ramzi edi. olimpiadalarda medallar, xalqaro turnirlarda yuqori natijalar... paxtakor esa o'zbekistonliklarning orqasida doimo turardi.
Oho, 1962-yil... mening bobom ham shu chempionat kunlariga yetib kelgan edi, Paxtakor libosini kiyib qoʻygan va koʻcha-koʻchaga qizg‘in ovoz bilan: "O‘shangidek boʻlishi kerak!" — deb baqirardi. Men esa bolaligimda uning fotosurati oldida oʻtirib, uning qoʻlidagi kubokni koʻrsatib: "Bu o‘sha chempionlikmi, buyning?!" degan edim. O‘shanda o‘zimizniki uchun kurashgan vaqtlarni hisoblar men. Qaniydi, bugun shu g‘ururni his qilib yuramanmi, o‘sha yillar o‘sha jamoamizning ruhi — bugun ham mening ko‘nglimni qizartirmoqda. ❤️🏆
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
oh o'zbekistonliklarning qanchadir yillari edi — 1962-yilning bahorida to'satdan puchga chiqib qolgan bir turnir o'yini eslarimda... bir vaqtlar tamosha qilganimda qayta qayta ko'zdan yosh osib, murabbiy arseniyog'larga qattiq so'zlab o'tirgan edi: "maydonni bugun barcha davlatlar ko'rgan, faqat paxtakorlar uchun ochiq!" dedi, keyingi turga siz o'zingiz kelishingiz kerak edi. o'shanday hayajon bilan kimdir o'ynamaganmi, paxtakorlar uchun har bir daqiqa qimmat edi — o'zi yo'qliklar ichida bo'lib ham shu yorqinlikni yuragidan chiqarib yubordilar. bugundek his qilaman: o'sha vaqtlarimizda futbol degani xalq uchun orzu edi, unga erishish esa bu orzuni qon bilan to'ldirish edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Aytaylik, o‘sha 1962-yilgi jamoa bilan bugungi Paxtakorni taqqoslash juda qiyin narsa — chunki biriga orzu, ikkinchisiga esa tarixdek.
O‘shanda futbol davlatlar uchun kurash maydoni edi: har bir o‘yin xalqning shon-shuhrati, birdamligi va kelajak umidi edi. Bugun esa hozirgi jamoamiz — har bir oʻyinda oʻz-oʻzini tashkil etishga, professional jihatdan rivojlanishga intilmoqda. O‘sha vaqtlarda chempionlik qoniqish bilan qabul qilingan, bugun esa u eng yuqori maqsadga aylanib, har bir oʻyinchi orqasida yuzlab odamlarning his-tuygʻulari va e’tiborini olib kelmoqda.
Qani, 60-yillarda jamoamizning oʻziga xos qudrati — xalqning unga boʻlgan ishtiyoqida edi. Hozir esa bu qadriyatlar klub tarixi va oʻyinchilarning professionalligiga oʻzgartirilgan holda davom etmoqda. Lekin bir narsa oʻzgarmadi: Paxtakor har doim oʻzbekistonliklarning orzusini oʻzida mujassam etib kelgan.
Oʻsha yillar davomida Paxtakorning oyoq kiyimlarida esa simob koʻp edi, chunki hammasi poytaxtdan keladigan sovun bilan yuvilar va yuzlab oddiy muxlislar tomonidan qoʻllab-quvvatlangan...😂 Bir kuni futbolka yetishmasdi — oʻyinchilarga erkakcha sartaroshxonada sochlari qirqib olinib, "oʻz formasini chayib yegan boʻlsangiz ham kamtar boʻlish kerak" deganliklari uchun! 🏆🤣