paxtakorning yuragidan qilingan qahramonlar tarixidan iborat qissa
hammasi o`sha 1988-yil edi, paxtakor jamoasi bilan birga nafas olishni o`rgangan vaqtdim. bu qizg`in mavsumlar orasida hech narsa o`z o`rnini topa olmaydi. o`shanda chempionlar ligasi deb atalgan turnirning saralash bosqichlari davom etardi, yuraklar esa yuqori o`rinlarni egallab olmoqchi edi. men hali elektrik bo`lib ishlayotgan edim, tungi smena tugagach, tong otgunga qadar radio eshitardim — baribir paxtakorning o`yinlarini qoldirmasdim.
esimda o`shandagi yurak urishlarini eslayman — butun shahar uyquga ketgan paytda, stadion chiroyli javonda ovozini eslatar edi. 1990-yilgi olimpiadani esla, o`sha turnirning eng go`zal gollaridan biri bizning jamoamiz tomonidan kiritilgan edi. yuraklarimizda shu daqiqalarni esla, o`shandagi kurashni. bugun ham o`sha o`yinlarning lavhalari ko`zlarimdan ketmaydi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshitim kelganday bo'ldi-ya, 1990-yilgi olimpiadaning o'zi qayerdan eshitilganini bilmadim ham... Kunduzgi smenamni paxtakorning ichki yig'inida o'tkazar edim, ochiq eshiklar oldida, zalg'ochlarning yigirma kishi bilan birga noma'lumdir-da nima uchun bizni kimdir eshitmasin! 😱 Qalbimning urishini esla, o'sha vaqtda men ham elektrik bo'lgan edim, lekin yuragim o'rindoshlarimnikidan ustun edi — stendlar ichida olovli paltolarimiz bilan o'tirardik, o'yindan keyin esa barcha bilan birga stadionning orqa darvozasiga to'planardik...
Tong otguncha...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
esla, aytish kerakki, o'sha o'yinning ertasi kuni ertalab ishlashga ketayotgan edim, hammasini ko'rdim — ofisga kelganman, lekin yuragim hali stadionda edi. do'konning oldidan oʻtayotgandim, o'yinni eshitib hayajonlanib yugurib ketgan bolakaylar guruhini koʻrardim, bittasi ota-onasiga qichqirardi: "otam gapirsa, men ham zalg'och kabi gapiraman!" — va men o'zimni yoshligimda ko'rdim, stendda paltoga o'ralib, qanday qilib bir zumda futbolning butun sehrini singdirib olganimni. paxmoqdek sovuq tongda qizg'in nutqlar, hayqiriqlar, oqsoqlanmagan yuraklar... qanaqa vaqtlar edi shu...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ey vaqtlar, qani u yerlar! 😂 Esla, mening amakimning doʻsti bor edi — „Zalgʻoch“ laqabli choʻri odam. U 1990-yilgi olimpiadani toʻgʻri eshitmas, radioda baland ovoz bilan „Paxtakor“ nomini aytib yuborganini eslayman — qoʻshnichilar uyqudan qoʻzgʻalib, „Uyqumizni buzmoqchi boʻlishding?!“ deb qichqirardilar. 🤣
Shunday ekan, u oyoqlariga paltolarni oʻrab, stendga chiqib, „Endi men ham zalgʻoch kabi gapiraman!“ degan yosh bolakayni koʻrib, oʻzini ushlab qolib: „Bolajon, senga bir necha soz aytaman — futbolchilikda narsaning oʻziga keladi, lekin zalgʻochlik bu boshqa narsa, bu — hayotiy role!“ — deb ogohlantirgan. Bola esa otasiga qichqirar edi: „Otam bilan butun Paxtakorni yuguraman!“. 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.