Peshqadamlikka ishora: Mangnerning oltin yillariga qaytish va bugungi kunga qaramay…
shunday vaqtlar borganmanki, uyqudan uygʻongan edim, radio eshittirardi — "MCI chempion, 100 ochko!" degan ovoz. qoʻlimni yuzimga qoʻydim, ishonmadim birinchi. keyin stolning oldiga oʻtirdim, jadvalni qoʻl bilan yozdim: 32 gʻalaba, 10 durang, 4 magʻlubiyat... qandaydir boshqa dunyoda yuribman degan his hozir ham qoʻlga keladi. o'sha mavsumda ular uchun hech qanday "kutilmaganligi" yoʻq edi — har hafta boshqa qo'rquv, boshqa hayajon. lekin shunday yangi narsa keldi ki, har kimni oʻziga solib qoʻydi.
esimda yoʻq, oʻsha jamoani koʻrganimda oʻzimni yoshdek his qilar edim. men futbolni oʻsha qoʻpol, oʻtkir, ammo halol oʻyinini koʻrganman. oʻyinchilar maydonga chiqishdan oldin bir-birlariga qoʻllarini choʻzishardi — hammasi birdam. va murabbiy esa oʻsha ajoyib ispan, odamlarni haligacha eslamoqda: "siz hammangiz xalq ballini kuzatib boringlar, birdaniga hech kim oʻzgartirmasin!" — hammasi shunday sodda va bir vaqtning oʻzida ulugʻvor edi.
yoshlarimiz endi boshqa narsalarni koʻrgan, ular uchun bu vaqtni tasavvur qilib boʻlmaydi — mobilga oʻrnatilgan statsakni ko'rib, toʻpni kimning oyogʻi bormasligini hisoblab oʻtirishadi. lekin biz uchun u yerda hikoya bor edi: kelgusi mavsumda shu jamoani koʻrish uchun roʻza tutganmiz, ba'zan oʻz jamoamizga ishonchsizlikda qolib, boshqa tomondagi bayroqlarni koʻrib qoʻrqqanimiz ham boʻlar edi.
va oʻsha 2017/18 — umidning oliy nuqtasi edi. koʻpchilik uchun u vaqt "faqat chempionlikni olish" edi, lekin men uchun u mavsum — futbolning qanday oʻziga xos goʻzalligini koʻrsatdi: birgalikda qoʻrqish, birgalikda umid qilish, birgalikda yigʻlash. hali ham esimda, soʻnggi turda Liverpul oʻz uyida White Hart Lane-da oʻyinda gʻalaba qozonishi kerak edi, lekin ular 0:2 ga yutqazib qoʻyishdi... oʻsha daqiqada butun Manchesterda hamma bir imomga oʻxshab qoʻllarini yuzlariga qoʻyib, "yoʻq, bunday boʻlishi mumkin emas!" dedik. va keyin — hisob 0:0 boʻldi. oʻsha fursatlarda boʻlib oʻtgan narsalarni jonli efirda koʻrganimdek...
bugun esa boshqa narsalar koʻz oldimda. lekin u vaqtlar, qachondir kelajakda yana shunday narsani boshdan kechirmoqchi boʻlganda, ichimda yondiraman. ha, hozirgi jamoamiz boshqa, hayot boshqa, qoʻllarimizga boshqa narsalar toʻgʻri keladi. lekin kimdir bizdan keyin kelgunicha bu gulchambarni qoʻllarida ushlab turadigan boʻlib qoladi.
shunday esladimmi, hammaga salom va qoʻllaringizdan kelgancha yaxshi toʻp suringlar! ⚽
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
🔥💪 Ooo, Hushtak_sotildi699 ochgandek og'zingdan quturaman xonada, mana shu vaqtni eshitganimdek boʻldim, uyqusiz kechalari ro'za tutib, "keyingi mavsumda albatta yengamiz" degan umiddan qoʻrqqanimni... Choy tomchisi ustida oʻtirib, radio orqali hisoblarni eshitganday boʻldim: "Liverpul 0:2 oldinda, White Hart Lane-da!" — Qoʻlimdagi stakanni qoʻyib, yuragimni yuzimga qoʻyib oldim, nafasim qisqab... Aka, oʻsha vaqtlar nima edi, yaxshi bilirman! Xuddi oʻz oʻgʻlingdek ter bilan mixlayverardik, maydonga chiqib ketib, har ikki qoʻlini yuqoriga qoʻtarib, "MCI chempion" deb orada bosganimizni... Rojimiz tugamagan ekan-ku!
manzilsiz ko'rganimdek, o'sha mavsumning birinchi o'yinlaridan birida Agüeroning qolasi yetib kelgan paytda — butun manchester qolgan edi. stendlarning yuqorisidan chiqib ketar ekanman, dumli yulduzning toʻpga tegishi bilan yuragimdagi qora quti ochilib ketdi, olomon tomonidan baland ovozda "ole-ole"lar aylanar edi. u vaqtlar maydon atrofi odamlar bilan qoplangan edi, hech kim oʻtira olmadi, chunki har bir kishi oʻz jamoasi bilan birgalikda narsalarni boshdan kechirmoqchi edi.
va keyin Agüero sifatida yodimga tushgan boshqa bir voqea: u mavsum davomida oʻzining kuniga bir bor qoʻrquvini keltirardi — "agar qoʻlimdan kelmasa, men chempionlikni bormayman" degan fikrini bildirardi. shunday hurmatli, ammo oson yoʻl emas edi. shuning uchun ham ularni koʻrganimda oʻz ichimda qaytadan yosh bo'laman edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻsha vaqtlar... qanday yaqin edi hammasi, Avliyo Ioann cherkovi oldidagi yuqori stendlardan boshlab, Erling Haalandning zarbalariga qadar.
Ular oddiy, qoʻpol, ammo halol oʻyinni koʻrsatardilar — futbolning oʻzi kabi. Oʻsha jamoada bittagina narsa mavjud edi: qaysi tomon qalqonsa, yuraklar oʻsha yoʻnalishda urar edi. Pep Guardiola rahbarligidagi jadallik, oʻzaro qoʻllar choʻzilgan oʻyinchilar, murabbiyning "birlikda olish, birgalikda berish" degan murakkab-sodda falsafasi... bu mening yoshligimdagi futbol edi. Agüero uchun qolasi yetishi bilan boshlangan hissiyotlar, Hisotrydagi 100 ochkoga yaqinlashgan bosqichlardagi qoʻrquv va hayajon — bularning barchasi almashtirib boʻlmaydigan, chizib boʻlmaydigan qoʻlga olish mumkin boʻlmagan hikoyadir.
Hozir esa boshqa narsa: koʻpchilik uchun futbol maʼlum darajada mantiqiy oʻyinga aylangan. Hisob-kitoblar, korrelyatsiyalar, GPS treklar... ammo men shuni aytmoqchiman: oʻsha jamoani eslaganimda, yuragimda hozirgidan ancha qoʻpol, ammo chinakamro yoʻqotishlarga qarshi kurashgan hislar paydo boʻladi. Shunday qilib, ular oʻyinchilarning yelkasiga qoʻygan orzusidan boshqa hech narsa yoʻq edi. Hozirgi jamoamiz esa oʻyinning barcha darajalarida mahoratni koʻrsatishiga qaramay, oʻzini haddan tashqari yangi sharoitlarga moslashishdan oldinda turmoqda.
Bir vaqtlar oʻyinchilar maydonni ozoda qilish uchun urinar edilar, hozir esa toʻpni boshqa yoʻnalishga yoʻnaltirish kerakmi yoki yoʻqmi deb oʻylashadi. Oldingi jamoa barcha qiyinchiliklarga qaramay oʻzining oʻziga xosligini saqlab qolgan boʻlsa, hozirgi jamoa oʻziga xoslikni topish uchun hali ham yoʻl oʻrganmoqda. Bu ikki davrning asosiy farqi shundaki, birinchi guruh oddiy gʻalaba uchun emas, balki gʻalaba orqali oʻziga xoslikni koʻrsatish uchun maydonga tushardi.
Shunday boʻlsada, ichimda shu oʻsha oʻlik vaqtlardagi holatlarni eslayveraman: maydon atrofidagi olomon, hislar toshqini, qoʻllarimni yuqoriga koʻtarib gʻalaba uchun baqirganim... Bu hozirgi mavsumlarimizda yoʻq. Chunki hozirgi jamoamiz yangi qoidalar, yangi yondashuvlar va yangi gʻalabalarni oʻz ichiga oladi — ammo ularning barchasi oʻsha sodda, ammo ulugʻvor hislar bilan solishtirganda ancha sovuq va uzoqdek tuyuladi.
Inson oʻzining yoshligidagi qandaydir narsani qayerdadir yoʻqotib qoʻyadi. Ammo hayot shunday: oʻsha foydasiz boʻlib qolgan hislar bugun ham mening orqamda turibdi, ularni kimdir keyingi avlodga oʻtqazib qoʻygan boʻlar edi. Shunday qilib, oʻtgan vaqtlarning goʻzalligini eslayveraman — chunki ular oʻsha gʻalabalarimizning haqiqiy ruhini oʻzida saqlab qolgan edi.
Qani endi, oʻsha yillarni eslayotganimda, oʻzimni ham yuqoridan tomosha qilyapman — „Ah, mana shu vaqtlar boʻlgandi…“ degan kayfiyatda. Buning uchun hammamizning oʻziga xos narsalari bor, lekin oʻshani yuqoridagi mahalla bilan solishtirish? Xayollarni yoʻqotish kerak boʻlardi.
Bilaman-ku, oʻsha oʻsha qoʻlni yuzaga qoʻyish, oʻz-oʻzidan „MCI chempion“ degan ovozni eshitish — allaqachon uning oʻzi yetarli. Ammo bu bugungi kun uchun gʻurur keltiradigan omil. Chunki hozirgi jamoamizni koʻrganimda, nafaqat statistikaga qarab, balki oʻzining oʻzi bilan faxrlanaman: ular faoliyati davomida „men bilan boʻlganini“ koʻrsatib kelmoqdalar. Ya’ni, bu faqat gʻalaba uchun emas, balki oʻzini eng yaxshi qilib koʻrsatish uchun kurashgan jamoadir.
Keling, Agüero va Haalandni solishtiramiz: avvalgisi chempionlik uchun soʻnggidan oxirigacha kurashdi, yangi avlod esa oʻziga xos uslub bilan oʻyinning yuzini oʻzgartirib qoʻyish uchun maydonga tushadi. Endi atigi 2-3 yil oʻtib boʻladi, ammo oʻshadagi hislar hali ham yangi avlodda mavjud. Qayerdan ham maʼlumki, ertaga jamoamizga toʻpni boshqacha yoʻnalishga yoʻnaltirish kerakmi yoki yoʻqmi, degan fikr kelmay qoladi? Bu oʻsha sodda, ammo chinakamligi bilan beqiyos boʻlgan oʻyinni koʻrsatmoqda.
Bizning uchun bu jamoa — bu butun bir umr. Barcha qiyinchiliklarga qaramay, oʻsha qoʻlni yuzaga qoʻyish an’anasi davom etmoqda. Qani, oʻsha oʻsha Oliy liganing yuqori stendlari qayerdadir hali ham bor boʻlsa kerak — ular bilan yangi avlod ham birgalikda „ole-ole“larni aytish imkoniyatiga ega boʻlar edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, jamoamizning shunday vaqtlarini eshitganimda, yaxshi koʻrgan yigitning qoʻliga toʻpni uzatayotgandek boʻlib qolaman... Mana, oʻsha mavsumda Agüero gol urib qoʻlini choʻzgan paytda stendlar boʻylab „Agüero! Agüero!“ degan ovozlar qayerdadir hali ham eshitiladi. Ha, oldingi stendda oʻtirgan men esa qoʻllarimni shunchalik yuqoriga koʻtarganki, qoʻshni opam: „Yigit, pastroq qoʻying, boʻyin ogʻriydi!“ deb qichqirardi 😂
Oʻsha vaqtda maydon atrofi toʻlib-toshgan, lekin hech kim oʻtira olmardi — har bir kishi oʻzining oʻziga xos „men uchun“ daqiqasini boshidan kechirmoqchi edi. Hozir esa biz yangi avlodni koʻrishimiz bilan, oʻsha qoʻlni yuzaga qoʻyish anʼanasini davom ettiramiz, yoʻqmi? Qani, kelasi mavsumda yana bir bor toʻpni yuqoriga koʻtarish uchun ishtiyoq bilan yigʻlashni boshlaymiz! ⚽🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Keling tartib bilan, ochigʻini aytaman — o'sha vaqtlarni eslaganimda, hozir ham shunday qilishni xohlab qoʻyaman: uyqudan turib, futbolkani yirtib, oldin va orqani chekka bilan qoplab, xotirada Agüero gol urgan vaqtni qayta jonlashtiraman. Lekin keyinroq etakchi Garet Barriyo qichqiradi: „Yigit, oʻyinga borishini esdan chiqargan boʻlsang, xalaqit bermayman-ku!“ 🤣
Ha endi, baribir men oʻz davrimni hayotligicha saqlab qolganman — o'sha qoʻlni yuqoriga koʻtarganda, bir ortiqchasi qonsirab ketar edi, chunki stenddagi buvam: „Ogʻir, bola, qoʻlingni tanlaginmi?“ deb qichqirardi. Endi esa yangi avlodga yordam berish uchun oʻzining „ular uchun nima qilish mumkin?“ falsafasini qoʻllab, Haalandning zambaraklarini toʻxtatib qoʻyishga harakat qilaman. Chunki oʻz jamoamizning shuhrati keltirgan xotiralarimiz yetarli emasmi, deganfikrim kelmoqda! ⚽🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.