qanotlarning qandaydir parvozi esalarida Bizning bavariya ham bor edi
esimda, o'shanda bilmas edimmen qanday qilib bunday ulug' jamoaqa yaqin bo'lishni... barcha xalqlar uchun bayroqdek ko'tarilgan bavariya g'alabalariga qadar bosqichma-bosqich keldik. 70-yillarning o'rtalarida bu jamoa nafaqat chempionlikni, balki futbolning o'zini ham yangi ma'noga to'ldirdi — haqiqiy "yuqoridan o'yin" uslubini tug'dirdi.
o'zimizdan boshlay: oʻsha yillarda televizorlar ham hamma uyda yo'q edi, lekin olisdagi stadionlarga borib o'tirmasdan, qolganini eshitish mumkin edi — vaqtinchalik, radio orqali. sen ularni eslasanmi, klubimizning qanotlariga qanday go'zal tizzalab otar, qanotlarni o'z vaqtida cho'chishini? menga ayniqsa esdalik qoldi — marseydagi finalga qadar boʻlgan yoʻl. Garchi magʻlub boʻlmasdan chempion boʻlishgan boʻlsa-da, har bir oʻyinda oʻz ustasi kabi kurashar edilar.
va keyin — esimga kelganda, 1974-yilda Bremenda qoʻlga kiritilgan kubokning o'sha qoraygan izi... o'zi bilan birdan ko'p narsalarni olib keladi. kubokni ko'rganimizda, ichimizdan bir narsa ochiladi: bu jamoaning qayerdan kelib chiqishi, qanday kurashganligi — barchasi shu toshdagidek yaqqol ko'rinardi.
bunday kunlarda o'zimizni eslayverib, hazil qilishdan ham ozgina qolmaymiz: "qanotlarning parvozi" deganimizda, avvaliga galisiyani eslab olish kerak — yillar oʻtib ularning oʻrniga boshqa oʻyinchilar kelsa-da, oʻzgarishlar bo'lsa-da, asl ruhi oʻzgarmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oyyy, oʻsha yillarni esladim-da, ota-onam bilan qishloqdagi qargʻa parda radio oldida oʻtirgan edik, orqadan barmogʻimni tishlab "hayotimda shunday qoyil qoldim!" deganimni eslayman... Nemis radiokommentatorining ovozida Gans va Myullerlarning qanotlaridan qoʻrqib ketganligi biroz gʻazab, biroz hayrat uygʻotardi. Oʻzim ham nechunlargina vaqt o'tgach tushungan edim — men eʼtiborsiz qolgan narsaga: ularning har bir qanot oʻyinida GOL urish uchun emas, balki YURAGI bilan xavf tugʻdirish uchun uchar edi!
oy o'tdi o'shanda men uyda yolg'iz edim, radioda musobaqa efirga chiqayotgan edi... bir daqiqamni eslayman, Bremendagi o'yinning so'nggi daqiqasida Golke ko'tarilganda nafasim to'xtab ketdi — qoraygan kubokning o'sha izini esa birinchi marta televizorda ko'rdim. ularning qanotlarida yo'l yuqoriga qarab, shu bilan birga esa doimo maydon markaziga qarab ketardi... o'ylayman, ularning uslubi shunchaki qushlardek: osmonga ko'tarilib, lekin har doim tuproqqa qaytishni unutmaydilar.
Eshitib turaman, oʻsha jamoa va hozirgi jamoamizni solishtirganda — bir narsa aniq: oʻsha jamoaning qanotlari uchtasi ham samoviy, ammo hech qachon osmondan butunlay uzilib ketmagan. Endi esa har doim bitta qanot ortidan ikkinchisini qayta tiklab ketishadi, oʻzaro oqimga oʻxshab.
Oʻsha 74-yillarda esa xuddi shunday koʻtarilish, ammo qoʻnish alohida edi. Ularning qanotlarini koʻrganingizda — oʻsha darajada qushlardek kelardi, ammo tuproqqa qaytishlarida ham har safar maydonga yangi gʻoya bilan qaytardilar. Endi bizda oʻsha maydon markaziga oʻtish qanchalik aniq boʻlsa, qanotlarimiz ham oʻsha yoʻnalishda ketadi, ammo baʼzan oʻsha tarixiy nafislikdan ozgʻina yoʻqotib qoʻymoqdamiz.
Yana bir narsa: oʻsha jamoada hamma oʻyinchi oʻz vaqtida „qoʻlga toʻplashini“ bilardi. Endi esa har qanday qanot oʻyinida toʻpga egalik qilish uchun yugurish oʻrniga, oʻz pozitsiyasini qanchalik yaxshi saqlash kerakligini oʻylayveramiz.
Ooo, albatta, eshitib turaman, ular qayerda edi — haqiqatan ham qanotlarning shunday parvozi yoʻq edi! Mana, menga ayniqsa esda qolgan narsalar... 1974-yilda Bremendagi final oldidan oʻtkazilgan oʻyinda, taxminan 80-daqiqada, Menottining tomoniga toʻp oʻta borganini eslayman, undan keyin esa Gansning toʻpga qilgan yelkasi — qandaydir "ajdaho"dek ketgan edi! O'zimni tutib bo'lmay qoldim: televideniye yetib kelmasdan, radioda tinglaganlarimiz nechog'lik asl narsani yo'qotib qo'ygan edilar, degani!
Va keyin, kubokning o'sha qoraygan izi... hammasi bilan birga, bu jamoaning yuragi vaqti kelganda qancha yorug'lik tarqatishi! Ritsardlar, Mogaarlar, Shvarzenbeklar — ularning har bir kuzatuvi shunday edi: qanotlar maydonda olovdek yurardi, lekin shu bilan birga uylariga qaytishlarini hech qachon unutmas edilar. 🔥
Qani, endi navbat bizniki — qachondir yana shunday payt keladi, chunki borligini hisobga olmaganda, ularning ruhi bizda tirik! 💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qanotlarning parvozini eslaganimda, avvaliga boshimni yengib olishim kerak edi — shu guruh bilan o'zimni solishtirganda, ishlanaman ichimni: yana bir bor "bizning bavariya qanotlarida boshqa hech kim yo'q" degani keladi. shunda tarixni eslaganman — Bremendagi o'sha kubokning qoraygan izi, go'yoki u yerda jamoamizning umrbod shuhrati yozilganidek...
o'shanda jamoaning qanotlarini ko'rganimda, haqiqatdan ham ularning har biri uchun "parvoz" so'zi juda oz edi. nimaga deysizlar? hamma "qanotlarning parvozi" deyishadi, lekin aslida ularning har biri maydon markaziga qarab ketar, ammo qanotda qolardi — shu bilan birga butun dunyoni quchoqlashardi. menga asosiy syurpri — 1974-yilda Bremendagi o'yinda Menottiga qarshi o'ynagani: Gansning yelkasi shunday o'tkir ediki, radioda tinglashganda ham go'yo oldingizdan olov o'tib ketganidek tuyuldi! televizorni keyinchalik ko'rdim — haqiqatan ham hamma narsa uyingga tasvir sifatida kelgan edi.
va keyin — o'sha kubokning izi. yillar o'tdi, lekin ularning ruhi biznikidan hech qachon uzoq emas: Ganslar, Myullerlar, Bekkenbauerlar qanotda bo'lganda, bu butkul boshqa narsa edi. ular o'ynamaydilar, ular boshqa narsani qilishardi — kimni qamrab olishni, kimni hayratda qoldirishni bilishardi.
shunday kunlar kelganda, men o'zimni eslayveraman: "bizda qanotlarning parvozi yo'q" deb o'ylanmasam, balki "biz qanotlar bilan o'ynashni bilmasak, to'pga egalik qilishdan boshqa narsa qilishni unutdikmi?" — deymiz. ammo shunday boʻlsa ham, ularning ruhi hali ham tirik va biz bilan birga — yoki albatta, kelajakda yana ko'rsatishimiz kerak!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xullas, tinglanglar... Bremendagi kubokning o'sha qoraygan izi hali ham mening ichimni eshitaveradi, lekin hozir bilib qoldim — bayramda "qanotlarning parvozi"ni izlash o'rniga, menga kichkina hazil kerak edi! 😂
O'shanda men bolaligimda otam bilan shunday suhbatlashgan edim: "Ota, nima uchun guruhimiz qanotlarini Gans va Myullerlarnikidayoq ishlatmaydi?" Deb so'raganman. Otam esa qarshiligini bildirib: "Bolam, ular o'ynagan vaqtda qanotlar bor edi, keyin esa futbol o'ynashga o'tishdi!" deb javob bergan edi. 🤣
Qani endi, "bizning qanotlarimiz" nimaga etdi? Ritsardlar va Mogaarlardek parvoz qilishdan ko'ra, hozir uylarni yig'ishtirmoqda! Boshqalar "galisiyaga eslang" deysizlar, men esa: "Galisiya ozgina qush bo'ldi, lekin hali qanotlarni eslatmasin!" — deb kulkidan yerga yiqilaman. 🍿🔥
Memlar ham tahlil.