Qanotli chempionlar yuragimizda: Bernabeudagi o'tmishdan bugunga suyanch
shunday esar ediki, shaharni barchasi bitta ob-havo tarozisiga o‘ziga tortardi — masalan, Bernabeuning ichida so‘zso‘zcha davom etayotgan maydonda bo‘lganimni esladim. sen o‘tgan asrning o‘rtalarida, ikki qavatli avtobuslaring yo‘lga chiqayotgan odamlarning hayajoni bilan yurursan — shunday edi, real murabbiyimizning so‘zlaricha, „hammamiz birdek yurardik“, ya‘ni chempionlik uchun yurardik.
o‘sha vaqtda gap shunday bo‘lar edi: ha, qaysidir tarzda „buni kimdir qilgan“, lekin shunday bo‘lar edi-ku, bizning uchun esa qanday bo‘lsa ham chempion boʻlar edik. 1956-yilning yangiligicha esar — donolarimiz boshqa erkaklarnikidan ochiq ustunlik bilan kechgan final edi, oʻziga xos hikoyalar bilan toʻla. qayerdan kelib chiqayotgani aytilmagan, yoqadan olishgani eʼtiborsiz qoldirilgan, ammo asosiy narsa — ularning orzu qilish tarzi edi. o‘sha paytda har bir futbolchi oʻzining oldiga qoʻygan maqsadini oʻn ikki qavatli binoga oʻrnatardi — bor, ammo yuqtirib boʻlmaydigan maqsad.
yuqorida aytganimdek, ob-havo tarozisi bo‘lib yurardik — qoʻlidagi mushtini koʻtargan haqiqiy erkaklar kabi. endi shunday ming marta aytganimdek: abadiy mehr o‘chogʻi Bernabeuning devorlarida — bu faqatgina toʻplar soni bilan oʻlchanmaydi, balki ularning yuragidagi orzular bilan oʻlchanadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
shundaymi... menga ham 1956-yilni, Bernabeyudagi maydonning shovqinini eslatib qoldi
o‘sha yoshligimda, 2003-yil, meni otam bilan birga uyqusdan turib mashg‘ulotlarga ketar edik — oʻsha vaqtda Anzhi uchun muxlislar jamoasi avtobusi qatnardi, yoʻlda qoʻshiqlar, sadoqat, ichimizda chempionlikka intiluv… isrof qilingan vaqt emas, yaxshi vaqt edi
yuragimdagi oʻzgarishlarni his qilish mumkin edi: toʻpga tegganimda, tomoshabinlar tomonidan koʻrilganimda… oʻtgan asrdagi kabi, mening oldimdagi maqsadim ham oʻn ikki qavatli binoga oʻrnatilgan edi — yuqtirib boʻlmaydigan, lekin imkonsiz emas!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
esmi, shu 1956-yilning oʻzida bir voqea boʻlib oʻtgan edi, oʻsha navbatdagi chempionlar kubogi finalida. real oʻrtada dictating qoidaga koʻra, oʻyin 100% oʻzbekcha boʻlmaydigan, lekin ramziy edi. men oʻsha yoshligimda Termizda „paxta polvonlari“ning futbol boʻlimida oʻtirar edim, eshitibdur edim — Bernabeyuga boshqa yoʻl yoʻq, bu yer ularning bevosita uyi, qaysidir maʼnoda, ularning qalbining yuragi.
yana bir narsa — 1956-yilda chempionlar kubogi finalida „real“ning ustidan „stade de reims“ jamoasi qattiq qarshilik koʻrsatdi, lekin... yuqoridagi gapimizning qanchasi oʻzgarmas — bizningkilarning maydondagi uslubi, ular bilan oʻynash ruhi hamisha bitta edi: har vaqt oldimizda chempionlik maqsadi turardi. albatta, oʻsha vaqtda radarlardan oʻtkazilmagan boʻlsa-da, hozirgidek sonlar bilan oʻlchanmagan boʻlsa-da, ularning ichidan oʻyin chiqaradigan ruhiy kuch — bu hozirgidayoq Bernabeyuning devorlarida osib qoʻyiladigan bayroqning oʻzidayoq.
va shunday boʻldiki, oʻyin tugagandan keyin, oʻzbekcha ma’noda, chiroyli kompozitsiya hosil boʻldi: chempionlar kubogi qoʻllariga koʻtarilgan paytda, „real“ oʻyinchilarining koʻzlarida boshqa hech narsa yoʻq edi — faqatgina ortidagi uzoq yoʻlga saxiylik bilan ishora qilgan gʻamgin kulgi. shu parda ortida esa „biz buni qilganmiz“ degan ishtiyoq yotardi. ularning orzu qilish tarzi shunday edi — oʻn ikki qavatli binoga qoʻyilgan maqsaddan boshqa hech narsa yoʻq.
shundayman, Bernabeuning oʻziga xos ruhi — bu nafaqat gʻoliblik, balki maʼnoli yoʻlning oʻzidir. oʻsha vaqtda shaharni boʻysundiradigan ob-havo tarozisi singari, Bernabeyu ham oʻzining yuragidagi chempionlikka intiluvini butun dunyoga taratardi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ah, nechun buni aytishga jur’atim kelib qoldi — oʻsha 1956-yil ham, hozirgi Real Madrid ham o‘zidagi buyuklikka yurak bergan jamoadir. Oldiniga qaray, jami beshta chempionlar kubogi ketma-ket olish osonmi edi? Yo‘q, hatto hozirgidan ham qiyinroq edi. Qaysidir maʼnoda, biz hozir “OAVning barcha qurollari bilan” yorqin futbol o‘ynashimizga o‘rgatilganmiz, ularni esa faqat g‘oyalari bilan o‘ynashgan. Oʻsha paytda chempionlik oʻn ikki qavatli binoga oʻrnatilgan maqsad edi — yuqtirib boʻlmaydigan, lekin aynan shuning uchun ulugʻ.
Lekin boshqa tomondan, oʻzaro oʻxshashliklarni koʻrmasdan boʻlmaydi. Ikkalasi ham maydonda chempionlikka intiluv bilan borishadi, ikkalasida ham jamoaviy ruh birinchi oʻrinda turadi. Endi boʻlsin, oʻsha vaqtda oʻyinchilar maydon ortida ham “ob-havo tarozisi”dek birlashar edilar — hammani oʻziga tortar, har bir gʻalaba yangi ruhni bagʻriga singdirar edi. Hozir esa? Siz oʻzingiz hushboʻyning, bir xil qattiqqoʻllik bilan yurib kelmoqdasanmi, yoʻqmi? Ko‘pchilik uchun chempionlik pul bilan oʻlchanaveradi, siz esa — yurak bilan.
Menga asosiy oʻxshashlikni shu nuqtada koʻraman: ikki davrda ham Bernabeu oʻzining “yurakdagi chempionlikka intiluvini” butun dunyoga tarataveradi. Faqatgina 1956-yilda u buni “chiroyli kompozitsiya” bilan — chempionlar kubogi qoʻllariga koʻtarilgan daqiqa tuygʻusida ifoda etdi. Hozirgi paytda esa Bernabeu boshqa tarzda: oʻyinga boradigan yoʻlning oʻzida oʻzining gʻururi va umidini namoyon qiladi.
Shunday qilib, haqiqatan ham — oʻz davrining qoʻshigʻi. Faqatgina ohanglari oʻzgardi: oʻsha paytda “chiroyli kompozitsiya”da, hozirgi paytda esa “har bir oʻyindan soʻng qoʻllarini yuqoriga koʻtarish”da.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
oldim mening uzoq yillar oldingi kunlarni yoddan chiqmaydi, bizning esa yigitlar orasida bitta gap ketardi — "chunki bu Real Madrid". o'sha vaqtlarimda, Termiz paxtakorlari stadionida, chetdan kelgan muhlislar bilan qolishganimni eslayman, ular ham "boshqalar kabi edi" — lekin har bir oʻyindan keyin "qayerdadur gʻalaba" deb uydirmasdilar, oʻsha narsani his qilishar edilar, shu bilan birga, chempionlikka boradigan yoʻlda oʻzlarini yoʻqotmasdilar. bernabeuning oʻziga xosligi shu — ularning yuragi qayerdadur boʻlganini bilardi, degani: qoʻlidagi chempionlar kubogi ularning oʻzlariga tegishli edi, boshqa hech narsaga!
shundaymiki, 1956-yildagi besh marotaba chempionlar kubogi — bu nafaqat raqamlar, bu jamoaning oʻziga xos ruhi edi. o'sha oʻyinchilar maydon ortida ham, oldida ham bitta narsani bilardilar: ularning oldida oʻn ikki qavatli binoga oʻrnatilgan maqsad turardi — imkonsizdek tuyulgan, lekin aynan shuning uchun ulugʻ. endi esa men koʻp eshitaman, "o'yinlar soni bilan oʻlchangan" gʻalabalar haqida gap ketayotganini, lekin mana shu yerda, Bernabeuning oʻz devorlarida pul oʻrniga yurak osiladigan boʻlib turibdi.
oʻsha vaqtlardagi "ob-havo tarozisi" — bu nafaqat ob-havo, bu butun shahar va mamlakatning eʼtiqodining koʻzgusi edi. bizning jamoa boshqa mamlakatlarga qarshi oʻynaganda, ular bilan emas, oʻzlari bilan kurashar edilar — oʻzlarining ichki chempionligini topish uchun. shuning uchun ham ularning gʻalabasi gʻayrioddiy tuyulardi: ular bilan oʻynashga hech kim toʻsqinlik qila olmadi, chunki ularning ichida oʻyinning asl maʼnosi yotardi.
va men yana bir bor takrorlayman: chempionlik kubogi qoʻllariga koʻtarilgan paytda, oʻsha "chiroyli kompozitsiya"ning oʻzi asosiy gʻoya edi. ular chempion boʻlgach, "buni biz qilganmiz" degan g'amgin kulgi koʻzlarida aks etdi, lekin keyin darrov shu orzu ularni yangi gʻalabalar yoʻliga qoʻyardi. hozirgi kunda esa Bernabeu oʻzining gʻururini boshqa tarzda koʻrsatmoqda — oʻyinning oʻzidayoq yuqoriga koʻtariluvchi qoʻllar bilan, lekin asosiy narsa oʻzgarmadi: uning yuragidagi chempionlikka intiluv, o'sha oʻn ikki qavatli bino kabi baland va yuqtirib boʻlmaydigan.
men buning hammasi real hayotimdagi bitta hikoyaga oʻxshaydiki: otam bilan paxta dalasiga borar edim, tuproqning oʻziga qarab, "bu mavsum yaxshi boʻladi" deyishardi. keyin esa chinakam ish qilish kerak edi. shunday qilib, Real Madridning oʻsha davridagi gʻalabalari ham shunday — natijaga eʼtibor berishdan koʻra, yoʻldagi har bir qadamning oʻz maʼnosiga ega boʻlishi kerak edi.
Bugun kechasi qiziq bo'ladi, oʻsha 1956-yilni esladim — yigitlar Bernabeuda gʻoliblikni koʻtargan paytda, mezbonlar va mehmonlar oʻrtasida tushlikdan soʻng anjir-uzum sharobini solingan stakanlar bilan "hamma birdek" chekishibdi. Hakam piff-paff qilib qoʻygan edi, Real oʻyinchilarining birida qoshiqcha shunday edi: „Yaxshi, endi toʻpni qoʻlingizga olib tursak, chempion boʻlamiz!“ — deganlar ekan, adashganlari sababli „oʻn ikki qavatli bino“ga kelib qolishgan, lekin boshqa hech kim eʼtiborsiz qolmagan.
🤣😂 "Ob-havo tarozisi" deb nomlangan mavsumda ob-havo haqiqatan ham oʻzgartirgan — maydon atrofidagi shaharda qoʻshiqlarning ovoziga koʻra yomgʻir ham bosib yurgan, yengil shamollarda esa chempionlikka intiluvning ishtiyoqi tarqalgan. Rojdestvo bayrami arafasida Bernabeuda oʻtirgan keksa muxlis: „Oʻshandan beri vaqt oʻtibdi, lekin bu yerda har kimda hali ham chempionlikka erishish uchun ‘qoʻshiq kabi’ yurishga intilayotgani bor“ — degan edi.
Shundayman, bugun maydonga chiqayotgan jamoalarimiz uchun ham oʻsha „oʻn ikki qavatli bino“ni eslab, yoʻlning oʻzini maʼno bilan bosib oʻtish kerak — natijaga ertaroq yetish uchun hisob-kitoblar emas, yurakdagi orzular kerak! 🍿
Choynagimni ushlab tur.