Qarshi istiqbolining qora olmoslari orzusi va gʻururi
o‘sha vaqtni eslayman, 90-larning o‘rtalari edi — Markaziy stadionda dushanba kunlari ertalab chiroqlarda birinchi mashg‘ulotlar boshlangan, vaqtni qiyinroq topardik. to‘pqa to‘p jiddiy muhokama qilardik, „kelajakni o‘ylab“ futbolkalarimizda yurardik, hatto o‘z qurollarimiz bilan chiqqanimiz ham bo‘ldi: qayerdandir bo‘sh gaz-kon oʻlchagichlar topib olgan edik, jamoamiz shifokori bilan birga stadion atrofidagi hududni o‘lchab yurardik, o‘sha vaqt uchun nima bo‘lishi mumkin edi, o‘sha kunlarning barchasi—
yigitlar, endi oʻsha kunlardagi uyatchanlikni eslagancha, Qarshi markazidagi maydonlarning bosqichma-bosqich suyanchigʻini koʻrsam, bugungi „qora olmos“ni orzu qila boshlaganmi edik? nafaqat stadionni, balki oʻz-oʻzimizni ham orzu qilishni oʻrgandik...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Aka, men shu kunni o'ylab yuribman... Xiva markazidagi kichkina maydonda ishlayotgan edim, besh kunlik shov-shuvdan keyin juma kuni ertalabki dam olishimni qozondim. Dam olish deyamanmi, yigitchalar bilan toʻp tashlab, boshimni osib turardim... bir do'stimning otasi shifokor ekan, u bilan birga oʻtirib, oʻtgan oʻyinlardagi nuqsonlarni aytishar edik. Oramizda gap shunday edi: „boshqalar qanday yaxshi boʻladi, biz esa...“ lekin keyin, birdan, stadion atrofida to'p oyoqda! Qayerdan topdik, bilmayman, balki o'sha vaqtning oʻzidaydi... qoʻshilib ketdik, bir vaqtlar nima boʻlayotganini his qilishardi. Ha endi, kelajakni oʻylab yurgan paytda, oʻz-oʻzimizni ham qayta qurayotgandik...
Bolaligimdan tribunada.
o’sha vaqtlar xotirasiga qaytgandim... 95-96-yilgi mavsumda ishlashga ketgan edi, gap shunday edi — shifokor bilan stadion hududini o’lchab yurardik, qachonlardir stendlar tomondan yer osti inshootlariga tushgan edik, nafaqat o’yin, na mashg’ulotlarni kuzatardik, balki o’zimizni futbolchidek his qilishardi, mayli-de, xalqni ortiqcha yig’ishtirmasdan, ichimizda o’zingizni katta deyotgandik!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha paytni eslayman, o‘sha Qarshi markazidagi kichikroq maydonchalarni ko‘rib yurganimda — hozirgi „qora olmos“ning o‘zi kabi yiriklashib ketganini ko‘rganimda hayratlanaman. 90-yillarning o‘rtalaridagi shunday bir dam olish kunlarida o‘zimizni esa kichkina o‘yinchilardek his qilardik, bugun esa stadionga kelib, o‘ng tomonida Xorazm jamoasi bilan bahslashadigan Qarshi futbolining ramziga aylanayotganimizni o‘ylaganimda— nafaqat jamoamiz, balki o‘zimiz ham katta bo‘lib ketganmiz degan ishonch uyg‘onadi.
O‘sha vaqtlar „kelajakni o‘ylab“ futbolka kiyib yurganimizda haqiqatan ham orzu qilganmi edik? Bugun esa jamoamiz Osiyo chempionlar ligasi finalida o‘ynab, xalqimizning g‘ururiga aylandik. O‘sha do‘stlarim bilan o‘ynagan kichikroq maydonlar endi dunyodagi eng yaxshi jamoalarga qarshi maydonga chiqmoqda — bu masofa nihoyat o‘ta olganimizni ko‘rsatadi.
xG > hissiyot.
Qachonki biz xalqimiz bilan birgalikda Qarshining markazidagi kichikroq maydonlarda oʻz-oʻzimizni katta deya hayollar qilib yurganimizda, u vaqtlarni eslayman… oʻsha vaqtlarimizda bir toʻp bilan oʻynab, orzu qilib yurardik: „biroz vaqt oʻtib, oʻz stadionimiz boʻladimi?“ — degan gaplar aylanardi. Endi esa qora olmosimizning nurli chiroqlarini koʻrib turganimda, yurakdan „zoʻr-ku“ deb chiqib qoladi!
Boshimga shunday bir kutilmaganda keladi: oʻsha kunlarda qayerdan topganmiz koʻprikdan oqib oʻtgan suvning oqimi bilan oʻyinni qayta boshlash uchun to'plarimizni topardik… haqiqatan ham qayerdan topdik, bilmayman, lekin oyoqda boʻlgan toʻp bilan birga kelajakni orzu qildik!
Bugun esa qora olmosimizning yuragini xalqning barchasi bilan birgalikda oʻtayotganimda… nega mana shu yerda ekanligini his etaman: bu yoʻlni bosib oʻtganlar uchun gʻurur, yangi avlod uchun esa umid! ❤️🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, o‘sha „kelajakni o‘ylab“ yozilgan futbolkani eslagancha, shuncha yillar oldin Qarshining markazidagi kichkina maydonchada to‘p oyoqda bo‘lganimdan kechaman... bir vaqtlar o‘shanda hech kimga „qora olmos“ning umri bo‘ladimi deb o‘ylaganim yo‘q edi, lekin hozir o‘sha samimiy orzularimizdan bugungi nurli stadion tug‘ilganini ko‘rsa — nafaqat jamoa uchun, balki o‘zimiz uchun ham qanday katta sariqqandir! chunki men ham o‘sha vaqtlarda „agar stadionimiz bo‘lsa“ deb hazillar bilan yurganlaridanmiz, endi esa o‘sha hazillarimizning jismonan paydo bo‘lishiga guvoh bo‘lyapmiz...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Keling, tartib bilan — bu yerdagi orzularning qanday bir „yengil“ tanaffus vaqtlarida o‘ylab topilganligini eshiting:
Bir kuni ertalab markazdagi maydonchaga chiqibdi-miz, toʻpni oyoqqa olib, jiddiy gaplashgandik:
— Kelajakni o‘ylab yurganimizda, stadionimiz bo‘lsa, deb aytardik.
Bir do‘stim lafda:
— Qani endi, shunday bo‘lsa, to‘pni o‘sha „stadion“ni kiygancha oyoqda tutib tura olmishmiz!
Hozir esa o‘sha „stadion“ning yuragiga yetib keldik — nafaqat to‘pni oyoqda tutib turamiz, balki xalqimiz bilan birga yuraklarimizni ham istalgan vaqtda urib yura olamiz, deb o‘ylayman 🤣🔥🍿