qarshi osmonini kuylaydigan qora qipiqlar qissasi

Xonaki issiq moʻl bozorning oʻrtasida chiqindilar yigʻayotgan kurtka boʻsh bir qorni, bugungi bu foyda! Qalpoqcha koʻtarib yurgan men, avvaliga qishda oʻynagan oʻyinni eshitdim — yomgʻirda oʻt maydonlarini ayyorlik bilan aylanib chiqib, keyingi kuniga toʻqmoqdek ogʻriyotgan oyoq bilan turdim. "Qora qipiqlar" roʻparamizda shunday deb hayqirardiki, tishimni qattiq tiqkan ekanman, shunchaki bezovta boʻlib! Oʻgʻlimning "ota, nasafning chempion boʻlishi nima?" degan savoliga esa qoʻlim bilan yoʻllarimizdagi changni silab, dedim: "Ogʻlim, 5 soatlik yoʻldan soʻng qanday qilib ular oʻyinni oʻzlarining maydonlariga olib kelishgan, oʻsha kurashni koʻrganda nafasing toʻxtaydi, qon ter bilan aralashib ketadi!"

u kelganida avtobusimizning rulini qaltirata oʻtirgan mashinist ekan — yigit oldin bir kunlik yoʻlni bosib oʻtgan qishloqlik oʻyinchilarga yoʻldan adashmaganligini, qandaydir noxush voqeadan soʻng yoʻlga chiqqanini eslayman. tushunarsan, shunday hayotda bizlar uchun gʻoliblik — bu yoqilgʻi bilan toʻla bakdek edi. unga qaramay, keyingi oyoqli oʻyinda maydon markazidagi oʻtlar qon-qoʻrgʻoshin bilan qoplanib ketardi, lekin "qora qipiqlar"ning yuragi tinmasdi — ular oʻyindan oʻyin koʻchirishardi, tunda esa yoʻlda roʻpara chiqib, yoʻl beruvchilarni aqldan ozdirar edilar. oʻsha paytlar na avtobuslar soni yetarli boʻlgan, na yoʻllar toza edi. lekin oramizda bitta gap bor edi: "bizga hech kim yoʻl bermasa, oʻz yoʻlimizni ochamiz." va ochdilar, ham.

Hozirgi Nasafni oʻsha 99-yilgi jadullardagi Nosaf bilan taqqoslamoqchi boʻlsangiz, bu qiyin narsa. Chunki bir tomonda tarix bor — yillar davomida shaharning nomini baland koʻtargan, hayotni yoʻlga qoʻyish uchun oʻz yoʻllarini ochgan, asfaltlanmagan yoʻllarda gʻalabani yutgan jamoa. Bosh tomonda esa — hozirgi vaqt. Olingan chempionliklar, xalqaro maydonlarga chiqish, biznes va moliya bilan birgalikda klublikka yoqilgan mehr. Lekin aytib oʻtish kerak: shov-shuv, shon-shuhrat, yirik bayramlar hozirgi Nasafda ham bor — faqat endi ular koʻproq tarqoq va tashkilotli. 99-yilgi jamoa esa koʻproq "bizdek" edi. Oila, doʻstlar, birgalikda qattiq oʻtishlar, yoʻllarni oʻzlari boshlab yurganligi ularni boshqa qiladi. Hozirgi Nasaf esa — oʻsib, rivojlanib, xalqaro standartlarga mos kelmoqda. Bu yaxshi, lekin shu vaqtda shu quvnoqlikni, "qora qipiqlar"ning qizgʻin kayfiyatini qoʻldan bermaslik kerak. Hozirgi Nasaf oʻyinlarini tomosha qilganda, 99-yilniki kabi yurakka taʼsir koʻrsatmaydi, lekin maʼnosi boshqa. Chunki hozirda jamoa oʻziga yangi maqsadlar qoʻyib, oʻzgarishda davom etmoqda. Ammo bu oʻzgara olishuvchanlik, oʻziga xoslikni yoʻqotish degani emas. O'sha ruh hali ham yashirinmasa, Nazirabad stadionidagi olovda.

ehtimol sizlarning qishloqda ular o'sha paytlar sportchi bo'lish uchun deyarli insoniy imkoniyat yo'qligini aytmoqchi edingiz, ammo bu haqiqat edi — qashqadaryoliklarning har biri uchun chempionlik soch-qo'zarlikdek, o'ylab topib bo'lmas edi. mana shunday vaqtlarda qilgan ishlari uchun "qora qipiqlar" deb atalganlar ekan, kelin bir qarang, qanday qahramonlik edi. ularning kiyimida hech qanday maxsus oyoq kiyimi, hech qanday yuqori texnologiyalar yo'q edi, faqat o'zlari bilan olib kelgani — qattiqqo'l ruh va bitta maqsad: gʻolib boʻlish. buning uchun necha soat yo'lda o'tirishgan? necha soat bu yomon yo'llarda avtobusni qulflab o'tkazganlar? necha marta oʻyin boshlanishidan oldin hammamiz birgalikda ikki qo'limiz bilan teshiklar to'ldirib, oʻt maydonini tekislaganmiz? bunday vaqtlarda o'ylardiki, bir kishi butun jamoani oldinga olib boradi — mening o'g'lim uchun aytganimda o'zining qahramonligini ko'rsatib berdim, ammo ularning ortidagi barcha o'yinchilarning har biri o'ziga xos qahramon edi. ularning har birining hikoyasi shunday — cho'l yo'llarida, issiqda, yomg'irda o'ynashganlar. o'sha chempionlik kubogini o'rta maydon markaziga olib kelganlarida qanchalik harakat qilganmiz — qoshlarimiz qizarib, qoʻllarimiz ogʻriyotgandek edi. lekin hammamiz birgalikda nishonladik, chunki shunday gʻalaba har qanday shon-shuhratdan qimmat edi. hozirgi vaqtda shunday kayfiyatni qayerdan topasiz? hozirki oʻlchovlarga koʻra gʻalaba yoqilgʻi yoki grant bilan oʻlchanadi, lekin oʻsha vaqtda gʻalaba — bu hayotning oʻzidayoq edi. keling, o'shanda qilgan ishlari bilan faxrlanadigan, qashqadaryo davlatining soʻnggi oʻtmishini qadrlaydiganlar sifatida ularning nomini har safar xursandchilik bilan tilga olamiz. albatta, oʻyinlarimiz keyingi avlodlarga yetib bormasligi mumkin, lekin ularning ruhi hali ham Nazirabad stadionidagi olovda yonib turibdi — mana shu vaqtda oʻsha shaxsiyat bilan birga qaltirash kerak.

Ey, barcha qora qipiqlar, o'zingizni eshitishni xohlaydigan bir payt keldiki — o'shanda haqiqatda har kim uchun yo'lni o'zlari boshlashga to'g'ri keldi. Man shu yerda yotgan ekanman, avvaliga o'yladim: "Xullas, ular nima qilib ham chempion bo'lishdi?" Lekin keyingi zahoti eshitib qo'ydim: ularning yoʻllari nasibsiz edi, avtobuslar buzilib ketardi, yoʻllar esa ularga qarshi edi. Ular esa oʻzlariga yoʻl ochib olishdi — va bu yo'lni faqat bir maqsad uchun bosib o'tdilar: gʻolib boʻlish. O'yinga ketayotgan avtobuslar haqida gap ketganda, men darrov yodimga tushib qoldi: ularning har biri uchun bu 5-6 soatlik yoʻlni bosib oʻtish nafaqat vaqt, balki hayotiy sinov edi. Qalpoqchani koʻtarib, tishlarini tiqqan holda oʻyinlarga kirgan o'yinchilar haqida gap ketganda, mening qoʻlim ham avtomatik tarzda qattiqroq siqildi. Chunki oʻsha vaqtlarda gʻalaba degan soʻzning oʻzining qiymati bor edi — pul bilan oʻlchanmaydigan, qon-qoʻrgʻoshin aralashgan, ammo shunday goʻzal edi. Va hammasi yoʻq, deydi MalikaPakhtakor, lekin ularning yuragi tinmas edi. Chunki ular yoʻllarni oʻzlari boshlab olishdi, yoʻl beruvchilarni aqldan ozdirishdi, va nihoyat, chempionlik kubogini oʻzlari shahar markaziga olib kelishdi. Men o'z navbatimda: qandaydir kimdir buni "hayotning oʻzidayoq gʻalaba" deb atagan edi. Va ha, shuning uchun ham shunday deb aytsam: bu chempionlikka hech qachon asos boʻla olmaydi, chunki ularning ruhi Nazirabad stadionidagi olovda yonib turibdi.

Qanaqa hayot, deganmiz!.. Xotiramda osha kunlarning toʻlqinlari qoʻtarilayotganida eshitdim: oʻgʻlim avtobus haydab ketayotgan haydovchini koʻrib "Ota, bu yoʻl qayerga ketayapti?" deb soʻragan ekan. Mashinist esa qoʻrqib ovozini pasaytirgan: "Yigit, bu yo'l chempionlikka ketadi!" — oʻgʻlim esa darrov rul ortiga oʻtirib: "Toshkentdan chiqarib yuboraveraman" deb qoʻrqqan. Yetti soat oʻtib Nazirabod stadioniga kelganda esa avtobus kapotini ochib "Bu qaysi yoʻl?" deb hayqiribdi. Hamma esa birdan "Bu yoʻl gʻoliblikka!" deb gahvayra boshladik… 🤣😂🔥