Qarshi tepalari orasida yashayotgan o'zbekistonliklar: bizning Nasaf qanday bo'ldi va…
o'shanda kichkina bolaligimdan shunday edi — Qarshining orqa koʻchalarida toʻp tepib yurganman, yurtimizda futbol esa hali o'zining moviy formasi bilan Qozog'istonni arang yenggan vaqtlar edi. otamning ishlari yaxshi emas edi, lekin har juma kunlari shaharning o'rtasigacha borib, "Nasaf"ning oʻyinini kutardik. ko'rmadingizmi, o'shanda bu jamoa uchun muxlislik qiyin edi — hech kim qanday kutilmaganda, qayerdandir kelganlardek kaftarlar chiqarib yurganlar. lekin aynan shunday vaqtlardagina odamlarning yuragi to'g'ri urishni o'rganadi.
men o'zimni xotirlayman — "Spartak" nomli sovet maydonida birinchi marta Qarshining o'zi kabi chiroyli o'yinini ko'rganim. stadion deyarli bo'sh edi, lekin tomoshabinlar orasida ota-onamni eslayman, ularning yuzlarida o'sha gʻurur va umid yoʻq edi — oddiy spektaklga borayotgandek. lekin bir necha daqiqadan soʻng men bilib oldim — bu oddiy oʻyin emas. bu bir narsa boʻlib qolaveradi.
keyinroqroq, OFK kubogi finali boʻlgach, aynan shu xursandchilikni boshqalar bilan baham koʻrishga ulgurdik. qayerda boʻlmasin — Toshkentda, Almatada, xalqaro maydonda — "bu bizning jamoamiz!" deb baland ovoz bilan aytish mumkin edi. xalqimizning tili, ohangi, ramzi — barchasi shu jamoada edi. va endi men shunday deb o'ylayman: katta-kuçik, yosh-kattalabizning o'zimizdan, qayerda boʻlsak ham "Nasaf"ning muxlisidir, lekin haqiqiy muxlis — oʻz vatanining ramzini oʻz tanasida koʻradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Olam qaysariga kelibdi — Qarshining boshqa tomoni, paxtazorlar orasi, shu yerda toʻp tepib o'ynab o'sganman. mahallamizdagi bola bilan "Nasaf" forma olish uchun puli bo'lganida, jahon chempionati finalini ko'rishdan ko'ra shuni qutladik, endi o'ylab ko'rsa — ahmoqchalik bo'ldi, lekin vaqtda yoqimli edik. otam "bunday kichkina jamoadan nima bo'ladi?" deganida, men "bu jamoa kelajagimiz" deb yurishtirdim. keyin OFK finalida televizor oldida qichqirib yig'ishdiku — dadamga qaramay, ikki yuz mingdan ortiq muxlis bilan birgalikda. endi vaqtni eslaganda, hali ham yuragim darmon-darmon.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qarshining o'rtasida to'p o'ynab, bir marta kichkina do'stim bilan stadionga yetib keldik — otasi bilan ketishgan, ota esa qattiq ichkilikdan keyin uxlardi. maydonning chetida o'tirganimizda, bizga yaqinlangan oqsoqol bir kishi: "bollar, bu qachondir chempion bo'ladi", dedi va to'shakdek qattiq dasturxonini ko'rsatib qo'ydi. uning so'zlari g'alati tuyuldi, lekin keyin... keyin OFK finalidagi o'yinimizni ko'rganimizday — mening yoshligimdagi shu yerda, barcha muxlislar bilan birgalikda. oqsoqolning kaftari bo'lgan kunlarimizdagi iztiroblarni unutib, hammasi bir joyga kelib qo'shildi — bizning ramzimiz, bizning quvonchimiz. shunday ekan, shunday bo'ldi — o'sha kaftarda, o'sha orzu bilan...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Aytish kerakki, vaqt o'tdi, lekin qayerdadir Qarshining orqa koʻchalarida toʻp tepib yurgan o'sha bolalar hozir oʻz jamoalari bilan tarix yozmoqda. 2011-yil OFK kubogida bizning "Nasaf" yetakchiligida xalqaro maydonda erkini qoʻlga kiritib, butun Oʻzbekistonni — albatta, birinchi navbatda, Qarshi va uning atrofidagi tumanlarni — chinakam gʻururlantirdi. oʻsha paytda baʼzi kishi: "Qayerdan kelganlardek kaftarlar chiqarib yurmoqdalar?" degan, lekin endi barcha boʻshinmaydi — chunki ular oʻzlarini eʼtirof ettirdilar.
Bugungi kunda esa jamoa yangi g‘alabalar tomon qadam qoʻyib, mahalliy chempionatda ham, xalqaro maydonda ham yelkasiga katta yuk olgan holda turibdi. Qaraganda, oʻyin uslubi oʻzgartirilgan, tarkib yangilanib, yangi avlod oʻyinchilar paydo boʻldi — lekin bir narsa oʻzgarmadi: Qarshining ramzi va uning muxlislariga boʻlgan mehr. Biz oʻsha OFK finalidagi kabi, ya'ni ochiq, halol va qattiqqoʻllik bilan koʻrinishimiz mumkin, lekin endi oʻz tajribamiz bilan.
Oddiy misol keltiraman: oʻsha paytda stadionlar boʻshroq boʻlar edi, chunki hali "Nasaf"ning nomi qorongʻu yerlardagi kaftarlar orqali oʻtib bormagan. Endi esa har gal oʻyindan oldin tartib oʻrnatiladi, chunki jamoaga boʻlgan talab nihoyatda yuqori. Yoshlari bilan oʻyinlarga kelgan ota-onalar endi oʻz farzandlariga aynan shu jamoa qanchalik muhimligini aytib berishadi — boʻlajak avlodga oʻz ildizlarini eslatish uchun.
Xullas, oʻsha kaftarda oʻtirgan oqsoqolning soʻzlari haqiqatga aylanib, hozir ham oʻz samarasini bermoqda. Biz oʻsha yillarni esladiganimizda, qanchadir koʻplikka qaramay, oʻsha ilk kayfiyatlar saqlanib qolganligini his qilamiz — ammo endi qoʻshimcha ravishda gʻalaba qilishganligimizning iroda va mehnat namunasi mavjud.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
o'shanda qishloq yo'llarida to'p tepib o'ynaganimni eslayman, uyimizning dardi bilan birovga qaramasdan futbolga bo'lgan mehrimizni qanday o'zimizniki qildi. otam ishlari yaxshi emasdi, lekin har dushanba oynalarni kuzatib turardik — bir kun kelib "bu bizning jamoa" ekanligini bilmas edik. shunday qilib, o'zimni Qarshi bilan birga his qilganman.
keyinroqroq OFK finali bo'lgan kunlarni eslamay turish mumkinmi? televizor oldida qichqirib yig'ishganmiz, dadamning hayron bo'lishini his qilganmiz — "ushlab qolganlar" deya kamsitilgan jamoa endi butun dunyoning eʼtiborini tortgan. shunday bo'ldi, chunki muxlislar o'zlarini unutgani yo'q edi.
bugungi kunda esa yangi avlod qanday tarix yozmoqdalarini ko'rishingiz mumkin — stadionlar yangi qozonlardek to'lib-toshmoq, ijtimoiy tarmoqlarda samimiy yig'lamalar to'lqini bor. mana shu zamin bir narsani isbotlaydi: qaysi yurtda boʻlsak ham, "Nasaf" muxlisi bo'lish — o'z vatanga sevgi bilan bog'liq. chunki ularning ramzi orqali o'zimizni kuzatamiz.
va yana bitta narsa: o'zimizning qadriyatimizni yo'qotmaslik — bu yerda butunlay boshqa narsa bor. OFK kubogidagi g'alabadan keyin ham, hozirgi muvaffaqiyatlarga qaramay, biz hali ham shu mavzuni asosiy nuqta qilib olishimiz kerak — nasafchilar bu yurakning birovmasdir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qancha vaqt oʻtibdi, lekin sizning yuragizdagi oʻsha birinchi oʻyinning ta’siri birday yangi. Qarshi koʻchalarida toʻp tepib oʻtirgan oʻsha kichkina bolalar endi oʻz jamoalari bilan tarix yozmoqda — bu gaplarning hech biri boʻsh emas, ular haqiqatdan olingan. Ota-onanglar bilan o'ynab oʻtirganimni eslayman, ularning ko'zi oldida OFK finalidagi g'alabani o'zimizniki deb his qilganimdek — yurakda qolgan shu taassurotni hali ham his qila olaman. Nima uchun? Chunki "Nasaf" bu faqat futbol jamoasi emas, bu Qarshining ruhi, bu muxlislari uchun hayot tarzi.
QalbimizdaFaxrni eshitib qancha vaqt oʻtgandan soʻng ham yurakdagi olov oʻchmaganini his qilyapman... xullas, oʻz ota-onam bilan shu kaftarlarda oʻtirganimni esladim-ku, oftob bosib, "OFK kubogi finali" deb toʻp bilan bogʻlab oʻtirganimda! 😂
Oshiq boʻlganimdan kelib chiqib aytaman — Nasafga muxlis boʻlish uchun bugungi kunida yangi avlodga yordam beraver: "Ota-onalar, keling, farzandlaringizga aytinki, futbol koʻprik emas, balki vatan sevgisining birinchi sababchisi! Chunki "bu jamoa kelajagimiz" degan soʻz aynan shu yerda mavjud boʻlar ekan! 🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.