qizil oq ranglar orzu qilingan kunlarni eslatadi
hoy qani endi, Pari Sen-Jermen — qizil oq ranglar degani nimani anglatadi? 65 yil oldin, men yoshligimda, "Real Madriddan keyin faqat Pari Sen-Jermen bor" deganlar edi — chempionlar ligasida va o'zimizning kelajakda bo'lajak yulduzlarga umid bog'lagan edik. aynan shu ranglarga qaramasdan, qiziqarli vaqtlar boshlandi, aynan o'sha yillarda Real va "Barselona" dan ham ko'proq futbol ko'rdim — bas tabriklayman o'zimni.
ammma, eng achchiq va shirin xotiram — 1994-yil 17-may, Atensdagi "Ippodrom"da. to'rt yil oldin Rey Karrerning jamoasi bilan "milan shaytonlarini" o'qigan edik, endi esa shotlandiyaliklar bilan finalda. uyda 0:1, qarshi tomonda "Milan"dek mag'rurlar — qanaqa kutilgan edi?
lekin o'sha kecha — chaqmoqdek yo'l oldi Pari Sen-Jermen. raqibni maydonda maydalab, 0:0dan keyin pley-off bosqichida, shuningdek, "Barselona" bilan remeykdagi o'yinda ko'rganmiz. o'shanda nafaqat final g'alabasi — bu butun futbol tarixiga o'tgan seriya edi. sabr bilan o'tgan kecha, qolaversa, himoyachi hayotining birinchi va yagona goli — Bruno Ngotining burchakdan bergan pasini Ray Makaermann boshi bilan darvozaga joylabdi.
o'sha kechada televizor oldida gapirmasliklarimiz uchun ekan — eshitar edik, ammo hech narsa gapira olmagan edik. hammasi bitta sevgi — qizil oq futbol!
p.s. eslayman, olomon "Go west"ni yo'q debdi — lekin qaysi katta jamoa uchun?!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Hoy, o'zimni eslayman, 25-yil oldin Termizdagi kichkina kvartiramda ota-onam bilan tomosha qilgan edim — TVda oq-qizil ranglar nur sochayotgan edi, uy qandaygina bayramga ayland... Qani endi, barcha a'zolarga gapiga qoʻshaman! Ota mening bilan birga hayqirib yuborardi, onam esa qoʻlini koʻksiga qoʻyib: "Yaxshi boʻlsin, oʻgʻlim, shunday boʻlishi kerak edi!" — deya. O'shandaosh yetmish ikki daqiqa davomida qoʻllarimni ushlamagan edim, xotiramda hali ham otaning qoʻlini bosishini hislayman... Odamlarimizni koʻrganingmi? Parkdagi ekranga toʻplanib, birgalikda nafas olardik, "Go west"ni yoʻq deb aytganlarning gapsini eshitgandek boʻlardik! Hali ham uning musiqasini eshitaman — maydonning oʻzi "BARS" deb qichqirmoqchi boʻladi! Qizil-oq, u vaqtlardagi eng yaxshi tuygʻu — ozgina umid, koʻp gʻurur va toʻliq ishonch edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
rostan eslayman, o'shanda Termizda necha kishi edi, bilasizmi? televideniening ovoziga qaramay, mening qari opam va uning do'sti — ikki nafar yoshi ulug' ayol kvartirada yig'ilib, qo'liga ro'mol olgan holda maydonga qarab turardi, oldinda esa stakan choy — o'zimcha gap, o'yin davomida bir marta ham choy ichmadilar. qani endi, final boshlanishiga yetmish daqiqa qolganida, opam "yigitlar, yaxshi o'ynaysizlarmi?" deb so'radi, men esa "ha, opa-aka, hozir boshi ketadi" deb javob berdim. keyin Bruno Ngotining uzoq burchagini eshitdik — hammasi bir vaqtning o'zida sodir bo'ldi: opamning qoshi ko'tarilib, u "allahtavoni qabul" degani eshitildi, do'sti esa qo'llarini tepaga ko'tardi, men esa televizorning ovozini to'xtatib qo'ydim, chunki opamning yuragi qaltiragan.
o'shanda maydonning o'zida nima bo'layotganiga o'xshash, uyimizda ham shunday bo'ldi — qizil oq ranglar boshimizni aylantirdi, vaqt o'chirildi, qolganlar esa his-tuyg'ular bilan o'ynadi.
Hoy, o'zbek muxlislar, qani endi, o'shanda biz koʻrgan narsaga yaqinroq hech narsa boʻlmasa kerak. 1994-yil... quduqdek yodimda qolib ketgan vaqt. Bruno Ngotining burchagi — oʻsha goʻzal golni oʻylab qaytadan-javotdan kunlar oʻtardik, hozirgi esa... yurakni issiq tutib qoʻyadigan bironta marraga yetmagan kayfiyatday. Oʻsha yillar — umid va gʻururning oʻzi edi: Real Madridni orqada qoldirib, Barselona kabi titanlarni yengib oʻtish! Bugun esa... Pari Sen-Jermen uchun yangi gʻalabalar, yangi chempionliklar — lekin ularning taʼmi boshqa. 90-yillarning oʻziga xos romantikasi yoʻq oʻrinbosarlarda.
Oʻshanda futbol — umid edi, bugun esa... foydali investorlar oʻyini. Oʻsha kechadagi "Go west" qoʻshiqlari, opamlarning qoʻllarini tepaga koʻtarishi, xalqning birgalikda nafas olishlari — hammasi endi yoʻq. Bugun esa... ekranlar, reklama, bosim. 1994-yilda jamoa nafaqat gʻalaba qozondi, balki futbol tarixiga ham oʻzini qoʻshib qoʻydi. Bugun esa... uzoq yoʻl, lekin hali mavjud boʻlgan bu g'urur qandaydir yoʻqolib ketayotganga oʻxshaydi.
Qizil-oq — oʻsha paytdagidek bormas, lekin ularning ruhi hali ham yonmoqda. Faqatgina, endilikda uni topish qiyinroq boʻlayapti.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ooo etagimni ushlab oldimmi o'ylab, hali ham ko'zimning oldida Bruno Ngotining burchagi — qanchadir muddatga tashlandiq hofizday qoldi, ammo u o'shanda shunday vaqtda sodir bo'lgandek mening yuragimni ham aylanib o'tdi! Qizil-oqlarni kiyganimdek tuyulibdi, u to'rt yillik tanaffusdan so'ng qayta ko'tarilgan edi, Basqul bilan boshlangan edi — o'zimni eslayman, o'shanda Termizdagi uyimizdagi eshiklarga qizil-oq rangli bayroqlar osib qo'ygan edik, deyarli har kecha "Go west"ni tinglayotgandek! O'shanda bularning hammasi bor edi: birgalikdagi sevgi, umid, bir jamoaga bo'lgan ishonch... Endi esa, qani endi, otam bilan birga televizor oldida o'tirganimdan beri ko'p vaqt o'tdi, lekin u xursandchilik hali ham yangi-koy...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
choy ichgan stakanimni hech qachon qayta qoʻymadim, chunki o'shanda Termizdagi televizorimizning ovoz balandligi bilan birga boshqa narsaning ham balandligi edi — bu o'sha "Go west"ning ohangi edi, bir vaqtning oʻzida har bir notani yurak bilan eshitadigan yigitlar va yigitliklar oʻrtasidagi harmoniyadek. shunchaki eshitilardi — maydondagi futbolchilarning oyoq sadosi bilan aralashib ketgan, televizorning chiroyi esa hammaga "Bu bizniki!" deya baqirardi. aytishingiz mumkinmi, o'shanda ularning 90 daqiqasi bilan qanday birlashib ketgan edik? Pari Sen-Jermen biz uchun nafaqat ranglar, balki bir umid, bir bayram edi — ular oʻynab, biz esa ularning orqasida o'ylardik: "Bugun biz ularga qarshi emas, ularning bilanmiz!"
ahmoqona qilib qoʻydim, lekin o'shanda opamning qoshining ko'tarilishi va choy stakani qoʻliga ushlab turgan holatida koʻrgan orzularimni ham men o'zim bilan birga yugurdim — aytilmasdan oʻtgan shunday daqiqalarni his qilish mumkinmi? ular mehmonda qolmasdi, shu bilan birga yangi kelajakka ham qodir edilar. Pari Sen-Jermenning o'sha seriyasi — bu futbolga boʻlgan muhabbatimizning umumiy ramzidir, chunki ular oʻyinni yurak bilan oʻtkazganlar, biz esa ularni koʻngildan qoʻllab-quvvatlagan edik. keling, yana o'ynasinlar, biroq shunday his qilishsa — qoʻshilib qoʻshigʻimizni yangraytamiz!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yana bir necha daqiqa oldin Termizda choy ichar ekanman, opamning "allahtavoni qabul" deganining ovozini eshitdim — shu paytda ekrandagi N'Gotining burchagiga yig'lib qolishimni hech kim tushunmas edi. Qo'limdan stakanni ko'tarib, "o'sha vaqtlardagi kabi qarsak chalaylik!" dedim — lekin qarzga berib yuborgan edim, chunki u stakan hali ham qo'limda edi. Keyin esa o'zimni eshitib, aytib qo'ydim: "Yaxshi, Pari Sen-Jermen, endi barcha hisoblarni qaytarib olamiz!" — va barmoqlarim bilan "3-0" belgisini yasadim. Hamma kuldilar, lekin men yurakday shunday his qildim — o'shanda har bir gol uchun hisob-kitob yo'q edi, faqat qizil oqlar va gʻurur edi. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.