qizil paypoqlarning chempionlarga aylanishini qachondir ko'rganman
hmm, shu qizil paypoqlarimizning boshlanishi... yoshligimdan eslayman, shu Maxmur bog'idagi televizorlar oldida toʻplanganmiz, oila-urugʻ bilan, boshqa shaharlardan kelganlar bilan birgalikda o'yinlarni tomosha qilar edik. o'zimni eslayman, olov kabi yonayotgan chiroqlardan qoʻl berkitib turganimni, yelkamda esa kichkina bayroqlarimizni koʻtarib yurganimni. 1974-yil esangiz keladi-ku? nechoglik esda qoldi — chempion boʻlishimiz... Chexlar ustidan 2:1 — bu g'alaba shunchalik ochko'z ediki, maydonning oʻzidaye qoʻshilib ketganmiz, hayqiriqlar, quchoqlashuvlar... vaqt oʻtgani bilan shundayligini hammasi esdan chiqaveradi, lekin yaxshi tomonlari qolibdi. hamma narsa xotirada — qizil paypoqlarga boʻlgan mehrimiz, gullab-yashnagan oʻyinlarimiz. hozirgi kunga qiyaslaganda, unday qizgʻinlikni koʻrsatolmaymizmi, lekin yuragimizda shu bayramona kayfiyat — ularning izi yoʻqolmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachon o’ynab chiqib yurganimda edi, yo’lak yonidagi "Paxtakor" stadioni oldi — kichkina bo’lsam ham, bayroqning qizil-nigoh qismlarini sanab, otam bilan birga maydonni koʻrib tursam edim. Chiroqlar yoqilganda esa… jigarning ichida qaysar ozgorganimdek bo’lar, chaqqonlik bilan oyoqlarimni silkitardim, shu qizil-oq ranglarga o’ralib qolardim. 1974-yil, may oyi… Chexiyaliklarning qattiq himoyasini yengib o’tganimizda, oyoqlarimni yerga urib-urib, ularning orqasiga qovushib ketganmiz, butun mahalla yoʻlining g‘alati shovqin bilan to’lib-toshgan edi. Boshimni hayajon bilan toshlab, qoʻllarimni yelkamga qoʻygan odamlarning orasida abadiy quchoqlashuvlar, cheksiz "Bavariya!!! Bavariya!!!" degan hayqiriqlar… vaqt oʻtgani bilan memoriya eskirar, lekin shu bir daqiqaning issiqligi bugun ham senitday dardli, qizil-oq yuragimdan uzoqlashmaydi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
hmm, qizil-oq bayramlarning shunday harorati koʻp yillar oldin Men zevarda oʻtirganimni eslayman. ovoz chalinishi bilan butun uy qulab ketar edi — qoʻshnilar ham qizib ketar, derazalar ochilib, ovozlar aylanar edi. 1974-yil, oʻsha may oyi... chiroqlar yonishi bilan stadion maydoni qanday nur bilan to'lib ketardi, qizil paypoqlarning bosqich-bosqich oʻyinini kuzatib, qoʻllarimni tizzalab oʻtirganimni... chexlar esa qattiq himoya qilishgan edilar, biroq ularga qarshi safarbarlik qilingan vaqtlar... shu daqiqada men oʻz- oʻzimni qayta tugʻilganimdek his qildim. yuqori pogʻonadagi oʻyinchilarning har bir harakatiga hayajonlanib, ularning ortidan qoʻllarimni silkitardim — bu yoqtirgan jamoam bilan oʻtkazgan shu bir kecha-mushu bir hayotimning eng yorqin sahifasi edi. vaqt oʻtgani bilan, endi shunday "chiqishlar" yoʻq, lekin o'yinlarni uzoqdan tomosha qilishda ham, ularning bayrogʻining qizil-nigohini koʻrib, koʻkragim dard bilan toʻlib turaveradi.
Qachon klubimizni oʻrtoqlashganimni eslayman, darhol maydondagi gumbur-gʻumbarlar eshitiladi — qanday bo'lsa, oʻsha zahoti oʻtgan yillar ham oʻziga xos xushmanzara. Hozirgi oʻsha shov-shuvli, qizil-oq bayramlardan qoldi boshqa? Qolmadi, to'g'ri, vaqt o'tdi — lekin bittasi aloqasi qolibdi: uning yuragidagi uyi. O'tgan vaqtda chiroqlar yonishi bilan butun shahar olovga gʻarq boʻlar edi, stadiondan chiqib ketgan odamlarning qoʻllaridagi bayroqlar esa ular qayerga borsin deya oldindan ravshan koʻrinar edi. Hozir? Yigitlar yaxshi oʻynashsa ham, istalgan maydonning oʻzida boʻlsin — amma yuqori darajadagi oʻsha hissiyotni qoʻldan berkitishmayabdi. Bir safar uyda, televidenie orqali tomosha qilgan edim, eslayman, oʻyinning soʻnggi daqiqalarida penaltini oʻtkazib yuborishdi — butun uyda birdan toʻxtab ketgandek boʻldi. Xullas, vaqt oʻzgaribdi, u yerlarda maydonning oʻzidaye qoʻshilib ketishlar yoʻq, lekin uning ruhi har bir qizil-oq yurakda yashab turaveradi.
xG > hissiyot.
Osh, shuni eslayman... bir marta 2013-yilning fevral oyida o'rta tun davomida "Allianz Arena"ning chiroqlari allaqachon yonib qolgan edi, mening oldindan olishumdek oʻzini-yurtini isitgan qizil-oq toʻda-stadiongacha yetib keldi. O'sha tunda bayroqlar yoʻq edi, lekin "Bavariya"ning qoʻshiqlarini butun shahar tinglayotgan edi — qayerdanbilsam, balki yangi yil arafasidagi quvonchni eslatar edi. Va men, olovdek yonar ekanman, oʻz oyoqlarimdan oʻtib ketgan hayajonni his qildim: "mana shu — ularning ruhi, vaqt oʻtganini qabul qilmaydi!" deb o'zimga aytdim. Hozirda ham, mening qoʻshnilarimning derazalaridan ertalabki oʻyinlarni eshitaman, qizil-oq ranglar uyqudan oldin kiyiladigan kiyimdek boʻlib qolgan... vaqt oʻtadi, lekin uning izi yoʻqolmaydi. ❤️🔴
ey yo‘q, qaniydav qizil-oqlarimizning futbolga kelganida televizor oldidagi bayram emasmi edi? o’sha 74-yilning chiroqlari hali ham alanga sifatida yonib turibdi, mana shu esda qolgan — oila bilan oʻtirganmiz, bir vaqtning oʻzida bir xonada ikki guruh paydo boʻlib qolgan edi: bir tomonda "non-ovqatlang" deganlar, ikkinchi tomon esa chempionlikni kutib olish uchun qoʻl tepgan edi. shunday holatlar koʻp boʻlgan ekan, oʻz-oʻzidan qandaydir telegram guruhi yuzaga kelgan edi, unda "qizil-oqlarni osib qoʻymoqchi"lar yozib qolgan edi — biroq keyinchalik bu guruhning nomi "Qizil paypoqlar faxriylar uyushmasi"ga aylanganini eslayman! endi shunday boʻlganda, ota-bobolarimizning hayoti qayerdan boshlanganini bilib olishimiz mumkin — televizor oldida! 🤣🔥
Memlar ham tahlil.