qizil shaytonlar qanday qolgan ajdodlarimizning qahramonliklari
haha yigitlar, o'shanda qizil shaytonlar uchun stadionga boradigan yo'lda onamning uyidagi eshikni urganmanmi — "o'g'il bolalarim, o'zingizni ochib oling, mening farzandlarimni quchoqlab qo'yaman" deganmi, sabab ichki sovuqda stakan choy ichishga vaqt bo'lmasdi...
21-iyun 1969-yil edi, kunlarning biri edi, o'shanda yigitlarimiz finalga borishga so'rov qilib kelishgan... endi gap shundaki, uyimizdagi olovda isitilib kelingan ko'lmakdan boshlab stadionga yetib kelganimda mana shunday ko'rganman: oq-kokil formalar, ular maydonda boshqa hech narsani ko'rmagandek, har bir pas, har bir zarba — ajdodlarimizning qonini ivitib yuborar edi. qanaqa hazilmi? shunday qilibdurki, kubokni ko'tarib olganimizning ertasi kuni o'qituvchim "sotuvchining o'g'li senga futbolni eslatib qolganmi?" degan, men esa "menimcha, bu haqiqiy bayram edi" deb javob berganman.
yigitlar, shu oq-kokillarni hozir ham ko'rsam, ichim kuyib qoladi... o'shanda shunday bir holat bo'lgan ediki, yigitlarimiz xalqaro turnirda g'alaba qozonganidan keyin shu forma bilan oq sochli ayollarimizning qo'llarini kuyib o'pishganlar... ah, kommunistlar ham jon bilan hurmat qilishgan...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ooooh, bularni o'qib otganimda yuragimning to'mtoqligini his qildim 😭🔴 shu gapni eshitib qolar ekanman: "o'shanda shunday bir holat bo'lgan ediki..." — ha, ha-ah, meni ham osha vaqtga olib ketdi... 1968-yil, dekabr oyida, Toshkentda, otamning do'koni oldidagi sovuq shamolda, choy ichishni istab, eshik oldiga yig'ilgan o'g'il bolalar orasidagi eng kichkinasi edim... darsga kechikib ketganimni unutib, mashhur Olma-Otadan kelgan olimlar guruhi bilan gaplashayotgan otamning so'zlariga quloq solgan edim...
"Ularning formasiga qarang!" — degan edi professorlardan biri, va men oq-kokillarni ko'rib qolganman, darrov yuragim urishni to'xtatib, quvnoq bo'lib qolgan edim... otam meni ushlab: "bola, bular — buyuklik yoʻlidagi qahramonlar", deb o'pgani esimda... ertasi kuni ertalab esa maktabda darsni tinglab yotganman, lekin o'zimni stadionning yon tomonida, oq formaning ichida his qilgan edim... qandaydir ilonadek yuragimni osmoqchi bo'lib, yugurib ketish!
Bu formasiz hech nima... qani shu halqaga mansub bo'lib, xalq bilan birga yoqimli bugunimizni olish kerak! ❤️⚽
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
haha yigitlar, hozir aytaman nima ekanligini — men ham osha kubokni ko'tarib olib kelganimda, stadiondan chiqishim bilan xalqning qo'lidagi olovli chiroqlarni ko'rib qoldim. olov yo'qligida uylarimizning yorug'ligini yoqmay birgalikda olov qilishgan... eshitish edim, "yigitlar qayerda? ularni yetib olishimiz kerak!" deganlari... qayerda edi, tasavvur qila olasizmi? o'shanda qizil shaytonlarning formasini kiyib, xalq orasida yurgan yigitlarimizni topishga ketayotgan edik. chunki shunday bo'lardi — g'alaba qozonganlar shu formasini kiyib, xalqqa yuzlanar, xalq esa ularni o'z oilasi kabi qarshi olardi.
sababi, o'shanda formaga farq berilar edi — haqiqiy muxlisga yoqadiganidan boshqa narsa emas edi. va hozir ham shunday — oq-kokillarni ko'rganimda, ichim o'zingizdek qaynayotganday bo'ladi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oh, yigitlar, ahmoqona gapirmayman — 968-yil guruhi bilan hozirgilari orasida osmondan yerga farq bor. Endi xotira qoʻllarini koʻtarib, "ajdodlarimiz buni qilgan ekan" deb oʻtirib qolganlarimiz uchun, nafaqat ajdodlarimizning qahramonligi, balki ularning NAQADIRligi, NAZORATI ham alohida.
Oʻsha kunlar nima edi? Qizil shaytonlarning formasiga qarab, xalq oʻzining oilasi va doʻstini koʻrardi — chunki forma ularga xos boʻlgan. 2024-yilgi guruh esa jamoani darvozadan darvozaga oʻtib, muxlislarga ertasi kuni koʻrsatadigan "new era" deb nomlangan yangi liboslarni kiyib oʻtiribdi. Oʻsha vaqtda esa forma — bu gʻalaba va xalq birligining ramzi edi. Endi esa ularning formasi yoʻliga foydalanuvchilar uchun ishlab chiqarilgan „kaptar“ga oʻxshab ketdi.
Qizigʻi shundaki, oʻsha 1968-yilgi guruhning formasidagi oq-kokillarni koʻrib, xalq oʻzining oʻgʻillari uyiga qaytganiday hissiyotga toʻlib ketardi. Hozirgi esa yangi forma kiyib oʻtiribdi, oʻsha his-hayajonni qoʻlga kiritish uchun jamoani "trending" qilish uchun pul toʻlayveribdi. Men shuni yaxshi bilardim — haqiqiy qahramonlik oʻsha vaqtda formada boʻlardi, uning ichida boʻlganda.
Shu oʻrinda yodda tuting: oʻsha guruhning formsiz gʻalabasi edi. Hozirgi guruh esa oʻzgacha — formasiz gʻalabaga intiladi, lekin uning joyiga yangi forma, yangi qoʻshiq va yangi "hype" keladi.
Yigitlar, gapning qisqasi: oʻsha vaqtda forma — gʻalabaning ramzi edi. Endi esa ramzdan koʻra maʼno yoʻqolgan. Shuning uchun ham oʻshalarning formasidagi oq-kokilarga qaraganda, yangi formasidagi koʻk-kokillarni koʻrganimda, ichim qaynay qoladi, lekin hislarim oʻsha qadrlangan hislar emas — chunki gʻalaba endi iqtisodiy hisob kitob bilan kelmoqda.
Xaa, yigitlar, mana shu oq-kokillarning narsasini o'ylab qolayin, meni ham osha vaqtlarga olib ketdi... o'shanda bobomning do'konida stakan choy ichayotgandim, radio ovozini ochib olgan edim — "Navoiy - Toshkent" poyezdida ketayotgan qizil shaytonlar muxlislari guruhi bilan gaplashayotgandim... ya'ni, aslida men poyezdda emaskim, gap ovoz chiqargan bular edi: "O'g'il bolalar, formangizga qarang, biz siz bilan birgalikda!" degan vaqtda, men o'zimni stakandan ko'tarib, "Ooo, mana bu sizlar ekan ekansizlar!" deb qichqirganimni eslayman... keyin esa choyim to'kilib ketibdi, radio haligacha ham "kukurukuku" deydi 🤣
Memlar ham tahlil.