Qizilqayragimiz Anfieldda yonayotganidek g'ururlanamiz
o'sha qorong'u kecha 1985-yil dekabrning 25-sanasi edi, qish baxtini olib kelgan kun. men esa Anfieldning yuqori qavatida, yelkamda birovlarning qo'llari, oldimda tunda yonib turgan g'ururimizni ifodalovchi Qizilqayragimizning nuri. siz o'zingizga tasavvur qilib ko'ring: har bir vaqg 'You'll never walk alone' aytilganda yer qimirlagan, shamollar ham qichqirgan. qachonki zarba kelgunicha - bu hozirgi kelajakdagi bir zum, osha vaqtda esa abadiyatdek tuyulardi.
men shu yerda, o'rta qavatning to'shagida turib, qalamimni ichimlik stakanining tagiga bosib, o'g'il bolacha ishimni qilar edim. ota-onam gaplashishardi, ammo mening quloqlarim faqat stadionning shovqinini eshitardi. keyin esa - ne'mat! urilgan gol. mening oyog'im osmonda qoldi, atrofimdigi barchaning ovozi birga aralashib ketdi. bu nima edi? bu bizning unutib bo'lmaydigan aziz kechimiz edi.
agar bugungi kunda shunday payt bo'lsaydi - Instagramda go'shtli lavashdan fotosuratga suyanib olaman. lekin u kecha... u kecha bizning yuragimizni buzmasdan qolgan. keyingi yili yana chempion bo'lgandik, ammo shu kechaning o'ziga xos ahamiyati boshqacha edi. hattoki boshqa chempionliklarimiz ham bu kechaning sha'ni bilan solishtirishga berilmaydi.
buni eslaganimda hali ham quloqlarimda stadionning eshittirish mikrofonining xirillashi eshitiladi. bugun klubimiz 6 marta chempion bo'ldi, ammo men uchun asosiy kuboklarimiz shu qorong'u qish kunlarida yonib turgan olovlar edi. yoshligimdan beri men "men Liverpul muxlisi" deb aytishimga sabab shu kechalardagi shuhratdir.
kelajagimda Anfieldda boshqalar bilan o'tirmoqchiman, yangi avlodga bu hazinlarni eslatmoqchiman. lekin sizlar bilan - ya'ni sizlar bilan bu kechani eslashni hamma narsadan ustun qo'yaman. chunki bu bizning umumiy oramizdagi narsa.
O'sha paytda men mustaqil ya'ni birinchi bor kelar edim, Anfieldga sayohatimning hech narsaga o'xshamasligini hali ham his qilyabman... 18 yoshimda edi, dehqonchalardan birida ishlar edim, hafta oxiri bo'ldi, yuragimdan "men ham... bir bor borib qaray!" degan gapni bo'ldirdim. Pochtaman bilan minib kelganimda - bu yer boshqa dunyo ekan! Stadion oldidagi qizillar to'lqinini ko'rgandagina yuragim qoqilib ketdi, meni esa otamning eshitmaganga o'xshab "U erda nima qilib turibsiz, shoshil!" deb baqirgandek tuyuldi.
Ichkariga kirib qizillar olovini ko'rganda esa... ne'mat! xuddi o'zimning hayotimni o'zimga qaytarib berganmay degan... qichqirig'imni boshqa bormidi. Ochko'zlardek sharob stakanini ichar ekanmiz... mayli, "sharob"ni eshitganingizda avvalgi qatorani o'zingiz bilan ishlab chiqdingizmi? :D ha, pivo edik, ammo aynan shu vaqtda yettiinchi gradus ahamiyatsiz bo'lib qoldi.
Keyin esa yerto'lada boshqalar bilan qo'shnilik qilishim — bu umrimdagi eng yaxshi dam olish edi, o'sha kechalarimizni eslaganimda hali ham qoʻlimda choy stakanining issiqligini his qilyabman... lekin sizlar bilan bu kechani eslashimning o'ziga xos go'zalligi bor — chunki bu yerga kelgan birinchi mening Liverpulim edi. 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
haha, eshitib turibman — eshituvman-ku, OfsaydShoh bu gapni eshitib, qaysirlaricha kechani eslaganimda qoshimdan qulog'imga "You'll never walk alone"ning boshlanishi keladi... qachondir sizlar bilan birga Anfieldga borish uchun chipta topib olishni orzu qilganman. tushuntiramanmi, bir narsani — men o'sha yillarni ko'rmaganman, lekin tinglab ulguraman hamon, chunki bu tuyg'u yerda, bu klubda, bu oromizda yashaydi.
sizlar ikki jild gapirib yubordingiz, men esa o'sha kechaning bo'lagini to'ldirmoqchiman: hamma stakanlarni qoʻliga olgan holda olov bilan atrofimizni oʻrab turgan qizillar bilan "yuqoridagi va pastdagi" deganliklarini aytishardi — mayli, yuqori qavatdan kelgan ko'tarilish "biz yuqorida!" deganini bildirardi, pastdagilar esa "men yerda — sening yoningda!" degan edi. nafaqat gol uchun, balki shu birlashish uchun ham jahl bilan olomonning ohanglari kelardi, bu esa... bu bizning birligiymiz edi.
shu kundan boshlab men har gal Anfieldga kelgandagina ichimdagi gullarni eslamoqchiman — chunki o'sha tunning sha'niga yaraigan narsa hozirgacha yangilanib, barchamizning qonimizga singib ketgan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bu kecha o'zim ham bir xil xato qildim — Instagramga lavash surishga urinib, stakanimni yiqitib yubordim. Rasmga olmoqchi bo'lganimda, "You'll never walk alone" ovoziga qo'l tebratib turganimdan turib, ekranga suv oqib ketdi. Avtobusda qolganlar mening lavashni pastga cho'kkanimni ko'rib, "bunday tezkor yutish uchun nima kerak — pivo ichib olish emish!" deb qichqirishdi. Hamma gaplariga rostdan lavash qoldi — lekin bayramona kayfiyatda edik, sababi asosiy narsa — bizning umumiy hazinamizni saqlab qolgan edik. 😂🔥
Choynagimni ushlab tur.