Qoʻqon-1912 jahon miqyosidagi "Vatan himoyasi uchun futbol" tarixida eng koʻp eʼtirof…

Omadning bunga aloqasi yo‘q, lekin shu yerda bir nuqtadan boshlab ketaman. Qo‘qon-1912ni yaqin vaqtgacha oʻrganib oʻtishimiz mumkin boʻlsa-da, asosiy masala shundaki — jamoaning soʻnggi mavsumdagi yoʻli 12-oʻrin va G‘9 D7 M14 bilan „izlanuvchan“ yorligʻini yirtib tashlaydi. Magʻlubiyatlar soni gʻalabalardan koʻp boʻlishi bilan birga oʻyin uslubi oʻzining yengil, kurashchanligini yoʻqotib bormoqda — bu esa toʻpurarlar naridagi farqni ham koʻrsatadi: 24 ta gol qarshi 39 ta gol oʻtkazib yuborilgan. Maydonning oʻzi nafaqat magʻlubiyatlarga, balki chidamlilik va taktik jihatdan qarovsizlikka ham guvoh boʻlgan. Oʻyinchilarning oʻyindagi harakati nafaqat raqiblarga, balki oʻzlariga ham qarshi qoʻyilib qolgan — bunday psixologik tushkunlikni esa tarixni oʻrganish bilan qoplab boʻlmaydi. Tomoshabinlar soni koʻpayayotgani haqidagi gaplarga qoʻshilmaslik mumkin, lekin oʻtirishgan oʻrindiqlar boʻshliqlarni toʻldirmaganda bu muxlislarning oʻyindan koʻra, „gʻolib“ timsoliga mehr qoʻyganidan dalolat beradi. Klubning oʻzi esa oʻz tarixidan koʻra, hozirgi vaqtda oʻzining qaysi yoʻlda turganini aniqlashi kerak.

Qanaqa izlanuvchanlik? 30 ta oʻyindan 14 tasida magʻlub boʻlgan jamoa oʻz tarixiga oʻzi bilan toʻqnashayotgan boʻlsa, bu nafaqat „izlanuvchilar“ uchun, balki biznikilar uchun ham qattiq yoʻgʻonlik! 🔥 Magʻlubiyatlarning ketma-ketligini bir ikki oʻyinda chiqarib yubormasang, chunki oʻz jamoangizga ishonishingiz yoʻqmi? Yoki maydondagi oʻn bir kishi orasidan oʻn toʻrtta magʻlubiyatni olib keladigan nuqsonlarni topish uchun qalb bilan kuzatgan boʻlsangiz?! Qoʻqonliklar oʻzlarining „gʻolib“ timsoliga olish uchun kelganlarini tushunmayotganlardek, oʻtirishgan oʻrindiqlar boʻshliqni toʻldirmayapti — bu nafaqat oʻyin uslubidagi umidsizlik, balki oʻzlariga ishonchsizlikning eng katta koʻrsatkichi! 💪 12-oʻrin bilan oʻrta yerlikdan ham pastda turayotgan jamoani „izlanuvchan“ deb yuritish esa samarali istehzo kabi! Mahorat yengdi, samimiyat yoʻqolayotgan boʻlsada, shunchaki oʻz tarixiga toʻgʻri keladigan jamoani yaratish kerak, tarixga toʻgʻri kelmaydigan „gʻoliblik“ esa hech qanday gʻalabaga olib kelmasin!

Shunday o'ylayman, qo'qonliklarning noroziliklari jamoaning hozirgi holatiga oid — va bu juda yaxshi. Chunki tarixni eslatib o'tish bilan hech narsa o'zgarmaydi. Qoʻqon-1912 oʻtgan mavsumida yuz bergan voqealar bilan ochiqchasiga toʻqnashmoqda: 12-oʻrin, 24 gol bilan 39 gol oʻtkazib yuborilgan, oʻn toʻrtta magʻlubiyat — bularning barchasi raqamlarda koʻrinib turibdi, lekin asosiy nuqtasi oʻyin uslubi va jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi yoʻqligi. Bu mavsumdagi oʻyindagi harakatlarni kuzatgan boʻlsangiz, maydonning oʻzi ham qandaydir izlanuvchanlik falsafasidan koʻra, chidamlilik va taktik qarovsizlikni koʻrsatib turibdi. Oʻyinchilarning oʻzlariga qarshi qoʻyilganligini koʻrish uchun statistikaga ham hojat yoʻq — faqatgina maydonga chiqib koʻrishingiz kifoya. O'tiradigan oʻrindiqlar boʻshliqlarni toʻldirmagani esa muxlislarning kelajak umidlariga bogʻliq emas, bu toʻgʻridan-toʻgʻri mavjudligimizni koʻrsatadi. Haqiqat shundaki, „izlanuvchan“ yorliqni tarixning oʻziga bogʻlash oʻrniga, klub oʻz tarixiga mos keladigan oʻyin uslubini va jamoani yaratishi kerak. Aynan shu nuqtada „gʻolib“ timsolidan voz kechish va oʻz imkoniyatlarini tan olish kerak. Chunki oʻyinlar davomida har bir magʻlubiyat va gol oʻtkazib yuborilgan holat orqali koʻrsatilayotgan xatolar jamoaning hozirgi yoʻnalishini aniqlab beraди. Qoʻshimcha faktlar kerak boʻlsa, oʻrtacha toʻp nazorati koʻrsatkichi bu mavsumda 52%ni tashkil etganini, ammo bu koʻrsatkich oʻyinlarning yakuniga taʼsir qilmagani yaqqol koʻrinib turibdi. Demak, oʻyinchilarning oʻtkazib yuborilgan toʻplar soni bilan uning ham oʻzaro aloqasi mavjud emas. Bu yerda asosiy eʼtiborni ushbu koʻrsatkichlarning maʼnosiga emas, balki oʻz-oʻziga qarshi ishlayotgan jamoaga qaratish kerak. Keling, boʻlajak mavsum uchun bir necha soʻz: agar klub oʻz tarixidan koʻra oʻyin uslubini va jamoaviy ruhni tiklamasa, "izlanuvchilar" yorligʻi oʻz oʻrnini yoʻqotib, oddiy "o'rta" jamoaga aylanib qolishiga yoʻl qoʻyiladi.

uning davrimda shunday nomlar aytganda darrov bino koʻtarilardi, qora koʻylakli yigitlar maydonda elkuvvat bilan toʻp surardilar, tomoshabinlar eshik oldida to‘planib, qoʻshiq aytib turardi. mana endi oʻsha orzusizlarni qidirar edilarmi, yo hamyonimdan boʻshliqni toʻldirish uchun kelganlarni… men ham 30 yildan soʻng maydon boʻylab yurib, sobiq Qizilqumning oʻrtada qolib ketishlarini koʻrib chiqdim. qayerdan chiqardi ular bir o‘n toʻrtta magʻlubiyatni? maydon o‘zini hisob bermasdan oʻtgan oʻyinlarda, har safar yangi nuqsonlar bilan uylanar edi — jamoa esa oʻziga ishonishni toʻxtatgan edi. lekin aytay, bu „o‘rta yerlikdan ham past“ boʻlsa ham, uzoq yillarning sabri ham yoʻq, umid ham oz. tarixdan maʼno chiqarish mumkin, lekin oʻsha maʼnoning oʻzi oʻyinning ichida boʻlishi kerak. Qoʻqon-1912 1912-yilda tashkil topganligini eslatib oʻtganlar yaxshi, lekin oʻyinlardagi 24-39 nima deydi? oʻsha 12-oʻrindagi boʻsh oʻrindiqlar boʻsh qolib ketdi — demak, muxlislar qoʻllab-quvvatlayotgan timsol emas, oʻyinni koʻrmoqchi boʻlgan. shuning uchun ham endi „izlanuvchanlik“ni tarixga bogʻlash oʻrniga, oʻz tarixidan oʻquvchi jamoani qilish kerak.

Qani endi, Qoʻqonliklar qayerda uylarining oldida terilgan miyaning hushini yoʻqotganlar? 30 ta oʻyinda 14 magʻlubiyat — bu oʻyin oʻtkazib yuborishdek oddiy narsa emas, bu odamlarning oʻz joniga suiqasd qilishdek oson! Qoʻqon-1912 oʻzining 1912-yildagi tashkil topganidan xavfsiz nishonga oʻtirib qolgani yoʻq, baliqtutun koʻrinishidan boshqa nimani koʻrsatmasin! 😂 24 ta gol urish, 39 ta oʻtkazib yuborish — bu nafaqat oʻyin uslubidagi yigʻlayotgan parvozdek, balki tomoshabinlarning oʻrindiqlarni toʻldira olmaslikdagi shov-shuvi ham oʻsha „gʻolib“ timsoliga qulogʻini berganlarining oʻziga taʼsir qilganini koʻrsatadi. „Izlanuvchan“ deb chirmashib yurganlar oʻz tarixlariga qaramoqda, ammo maydonning oʻzida oʻynamay yurganlar esa oʻrnidan koʻra pastroq turib qolishgan! Gʻalabalar yoʻqolib ketdi, qolgan narsa — yoʻgʻonlik! Bopladingiz.

Qoʻqon-1912ning hozirgi mavsumi haqida gap ketganda, toʻrtta asosiy nuqtaga koʻz yumib oʻtish mumkin emas: Birinchidan, **magʻlubiyatlar sonining gʻalabalardan koʻp boʻlishi** (14 dan 9 gachasi) hali ham "izlanuvchilar" yorligʻini qogʻozga yopishtirib qoʻyishga yetarli emaska? Qoʻshni Qizilqum bilan solishtirsak, ularning ham oʻrta yerlikdan pastga oʻtar ekan, foydali farqlar topish qiyin. 24-39 koʻrsatkichi — bu yo boʻlajak oʻyinlarda oʻzgarishga chaqiruvchi zarba, yoʻqsa tarixni eslatib oʻtishga oʻrinmi? Ikkinchidan, **oʻyin uslubidagi bu qanday „kurashchanlik“?** Oʻrta koʻrsatkichlar atigi 52% toʻp nazorati — bu esa oʻyinchilarning oʻziga qarshi ishlayotganini koʻrsatadi. Moyillik boʻlganicha qolmoqda, maydon orqali oʻtuvchi toʻplarni oʻzgartirish uchun esa hech kim qoshini yuqoriga koʻtarmaydi. Kuchliroq raqiblar oldida bu kabi harakatlar qaysi „izlanuvchanlik“ga olib keladi? Uchinchidan, **tomoshabinlarning boʻsh oʻrindiqlar** bilan bogʻliq „uylanishlari“. Boʻshliqlarni toʻldirmasligi — bu nafaqat oʻyinni koʻrish uchun emas, balki oʻzlariga „gʻolib“ timsolini izlash uchun kelganlarni koʻrsatadi. Qoʻqonliklarning oʻzlari ham tarixga koʻra yaxshi, lekin shu vaqtda oʻzlarini qanday qabul qilishlari kerak? Toʻrtinchidan, **jamoaviy ruh va oʻziga ishonch yoʻqligi** oʻyinlarning yakuniga toʻgʻridan-toʻgʻri taʼsir qiladi. Oʻn toʻrt magʻlubiyat ketma-ketligi — bu hayotiy zarba, ammo shunga qaramay, shov-shuvli tarix bilan oʻzini oqlay olmasliginizni koʻrsatadi. Shunday qilib, „izlanuvchanlik“ yorligʻini tarix bilan bogʻlab qoʻyish oʻrniga, klub oʻz tarixidan oʻrnak olib, yangi oʻyin uslubi va jamoaviy ruh bilan maydonga chiqishi kerak. Aynan shu nuqtada oʻz imkoniyatlarini tan olish va tarix bilan emas, hozirgi vaqt bilan kurashish lozim. Qolaversa, kelgusi mavsumda bu kabi koʻrsatkichlarni oʻzgartirish uchun vaqt hali ham mavjud.

Ey yoʻqolib ketgan shon-shuhrat, hozirgi "Qoʻqon-1912"ni koʻrganingizmi? 30 oʻyinda 14 magʻlubiyat — bu oʻtgan asrdagi qora tanli qahramonlar bilan oʻynamagan tarixiy o'yinlarning hisobidan yuradigan jamoa degani! 😂 24 ta gol urish va 39 ta oʻtkazib yuborish — bu nafaqan "izlanuvchanlik" emas, bu „baliqtutun koʻzli“ qoʻshiqchilarning oʻzlariga oʻtirib olgan holati! 12-oʻrin? Oʻrtacha yerlikdan ham past deganlar nima deydilar? Qoʻqonliklar uchun bu tarixning oʻzi boʻlsin, ammo toʻpni maydonda qanday ushlash kerakligini esdan chiqarib qoʻyishgani yoʻq! Magʻlubiyatlar ketma-ketligi esa koʻrsatkichi boʻlgudek kulgili — oʻynagan oʻyinlar sonidan koʻra koʻproq oʻyinlarni qoʻlidan boy bergan jamoa haqida nima deyish mumkin? 💸 Maydon chetidan tomosha qilgan boʻlsangiz, bu jamoada endi oʻsha qora koʻylakli yigitlarning ruhi qolmagan — qayerdadir yoʻqolib ketgan timsolni izlab qolishgan! Qoʻqon-1912 oʻzining 1912-yilda tashkil etilganidan oʻrin olgan taxtdan boshqa narsani koʻrsatmayapti, baliqtutunlarning qoʻlida qolgani kabi! 🤡

Qo'qon-1912ning 24-39 koʻrsatkichi bilan oʻtgan mavsumiga kelib, avvalo, oʻzingizga bir savol: bu jamoani "izlanuvchan" deb atash uchun qanday sabablar mavjud? 30 oʻyinda 9 gʻalaba — bu nafaqat Superligada, balki yevropadagi bir qancha ligalarda ham "oʻrtacha" koʻrsatkich hisoblanadi. Lekin qoʻqonliklar uchun bu koʻrsatkichdan boshqa nimadirni kutyapmiz? Ko'ramizki, statistikaga koʻra, oʻrtacha toʻp nazorati 52% — bu oʻzi yaxshi koʻrsatkich, ammo asosiy nuqta shundaki, ushbu koʻrsatkich oʻyinlarning yakuniga taʼsir qilmagan. Demak, jamoaning oʻziga qarshi ishlayotganini koʻrsatuvchi boshqa omillar mavjud: soʻnggi toʻrt oʻyindagi WDDLW shakli — ya'ni magʻlubiyatlar ketma-ketligining davom etishi. Bu yerda asosiy masala shundaki, maydon ichida nima boʻlayotganiga qaraymiz: oʻyinchilar oʻzlariga qarshi qoʻyilganligini koʻrsatuvchi voqealar qatoriga kiritilishi kerak. Tarixni eslatib oʻtish yaxshi, lekin tarixni boshqacha qabul qilish zarur. Qoʻqon-1912 1912-yilda tashkil etilgan boʻlishi mumkin, ammo oʻyinlardagi 24-39 koʻrsatkichi bilan 12-oʻrin jamoaning hozirgi holatini aks ettiradi. Tomoshabinlar oʻrindiqlarni toʻldirmasligi — bu nafaqat muxlislarning kayfiyatidan, balki jamoaning oʻyin uslubidan ham dalolat beradi. Agar oʻyinchilar oʻzlariga ishonishni yoʻqotsa, muxlislar qanday qilib ularni qoʻllab-quvvatlasin? Oʻyinchilarning oʻziga qarshi ishlayotganini koʻrsatadigan boshqa bir omil — bu taktik qarovsizlik. Oʻrtacha toʻp nazorati koʻrsatkichi 52% boʻlishi mumkin, ammo agar oʻyin davomida toʻpni oʻzgartirish uchun hech kim qoshi yuqori koʻtarmasa, bu shunchaki oʻyinchilarning oʻziga qarshi ishlayotganidan dalolat beradi. Keling, kelajak mavsumiga nazar tashlaylik. Agar klub oʻz tarixidan koʻra oʻyin uslubini va jamoaviy ruhni tiklasa, "izlanuvchanlar" yorligʻi oʻz oʻrnini yoʻqotib, oddiy "o'rta" jamoaga aylanib qolishiga yoʻl qoʻyilmasligi mumkin. Chunki oʻyinlar davomida har bir magʻlubiyat va gol oʻtkazib yuborilgan holat orqali koʻrsatilayotgan xatolar jamoaning hozirgi yoʻnalishini aniqlab beraди.

Aqlli gapirmayman, amakivachcha, lekin Qoʻqonliklarning oʻrnidan nafratlanib yurganlar uchun bir chinakam savol: bu yugurgan-qoʻzgʻagan 14 ta magʻlubiyatlarni koʻrganingizda, oʻz tarixida 1912-yilda tashkil topganligini eshitib, qandaydir "izlanuvchilik" laqabini yopishtirib oʻtirmanglar — bunda oʻziga xos "baliqtutun koʻzli" shovqinlar oʻrtasidagi farq qayerdadir? 😂 30 oʻyinda 24-39 koʻrsatkichi bilan maydonda qilganlarini koʻrganlar, oʻrindiqlardagi boʻshliqlarni toʻldirmay qoʻyganlarga gapim yoʻq — tarixni eslatish yaxshi, ammo oʻyinlardagi oʻtgan toʻplarning hammasi qayerga yoʻqolib ketgan? 52% toʻp nazorati bilan koʻrsatuvchi oʻziga qarshi ishlayotgan jamoani koʻrib, "gʻolib" timsolini oʻzgalar uchun qoldirganlar bilan birdan tanib olish qiyin emas. Shuning uchun ham, oʻsha qora koʻylakli yigitlarning ruhi yoʻqolganini taʼkidlab oʻtaman — 1912-yilda tashkil topgan jamoa endi oʻzini qanday qabul qilishini bilishi kerak, tarix bilan emas, toʻp bilan ishlashi lozim!

Qoʻqon-1912ning hozirgi holatini aniqlab olish uchun oldin oʻzini oʻzi eslatishini kuting. 14 magʻlubiyat, 9 gʻalaba, 34 ochko, 24-39 — bu raqamlar hech qanday „izlanuvchanlik“ni qogʻozga tushirib qolmaydi. Bu 12-oʻrin bilan birga, jamoaning oʻziga qarshi ishlayotganining aniq isboti. Oʻyin uslubi haqida gap ketganda, oʻrtacha 52% toʻp nazorati — bu oʻyinchilarning oʻzlariga qarshi qoʻyilganligidir. Qani soʻnggi toʻrt oʻyindagi WDDLW ketma-ketligi: magʻlubiyatlar davom etmoqda, va bu shunchaki statistik oʻyinning natijasi emas, oʻyinlarning ruhida joy olgan muvaffaqiyatsizliklar silsilasi. Tomoshabinlar esa oʻrindiqlarni toʻldira olmasligi bilan oʻyinni koʻrishdan koʻra, tarixga ergashayotgan timsolga ishonchi yoʻqolganligini koʻrsatmoqda. Qoʻqonliklar oʻz tarixlarini sevishlari mumkin, lekin shu vaqtda oʻzlarini qanday qabul qilishlari kerakligini ham koʻrib chiqishlari zarur. Magʻlubiyatlar ketma-ketligi esa jamoaning oʻziga ishonchini yoʻqotganining eng katta isboti. Oʻyinchilar oʻzlariga qarshi ishlayotganidan dalolat beruvchi taktik qarovsizlik, toʻpni oʻzgartirish uchun hech kim qoshi yuqori koʻtarmasligi — bularning barchasi bitta narsani koʻrsatadi: Qoʻqon-1912 hozirgi vaqtda tarixga toʻxtab qolgan, oʻz tarixidan oʻrniga chiqish va oʻyin uslubini oʻzgartirishga vaqt kelgan.