Samarqandning Moviy-Sariq samimiyligida yashaydigan dinozavrlar hikoyasi
esimda... qiziquvchi yigitlar edi, o'zim ham solishtirganda yoshroqligimga qaramay, futbol maydonining bir chetidan boshqa tomonga qarab yugurardim. moviy-sariq ranglarimizning nuri urugʻni issiq qilib olardi, uning ichiga chigʻanoqdek terilganimni eslayman — "bularning barchasi oʻzaro bogʻliq", deydigan kun kelgunicha...
o'shandagi Osiyo chempionlari kubogini xayolida koʻrgani kelaman — oxirgi daqiqalarda gol urildi, raqib darvozasi ichida toʻp aylanib ketdi, yuraklarimiz ham shu bilan birga urardi. 1960-yil... qanday qilib unutish mumkin? butun shahar oʻzini yer bilan adashtirmaganmi edi? ha, bugun ham oʻsha hissiyotni his qilish mumkin, lekin oʻshandagidek sof va insoniy.
1990-yilga kelib, chempionlik sovrinini koʻtarib turganimizni eslaganimda, qoʻlimni koʻtarganimni eslayman. qanday qilib unutish mumkin? maydondagi har bir oʻyinchi, muxlisning qichqirigʻi, yomgʻirdan keyingi hushyorlik — hammasi oʻz o'rnida edi. "dinamo" tugʻilgan kunidan boshlab qishloqdan samarqandliklarga oʻtib ketgan odamlar edi — ularni notoʻgʻri nazarda tutmaslik kerak.
yaxshi eslarman... klubning ildizlaridagi odamlarni, koʻpchilikka noma'lum boʻlgan imkoniyatlarni. vaqt oʻtarkan, hamma narsa oʻzgaradi, lekin ularning yuragidagi moviy-sariq ranglar esa hech qachon soʻzmasin.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, o'zimni unutib oldim yenglikda — qiziquvchi bola kabi aylanib olurdim asosiy maydon atrofida, o'qituvchimizning qichqirig'i bilan birga yugurar edim! "Yigitlar, eʼtibor, moliyalashtirish tugadi!" — deb qichqirardim, lekin ichimdagi moviy-sariq nurni hech kim oʻchira olmaydi, chunki bu qonimga singib ketgan. 1960-yil voqeasini eshitsam, hali ham badanninglargina xotiramga qaytadi — yuragimning o'ng tomonida qandaydir qiziqish va umidsizlik aralashib ketgandek his qilib qolaman... keyinroqroq 1990-yilda chempionlikni ko'rgandagina, qo'llarimni ko'tarib "Uraaa!" deganimni eslayman, shamol kabi shaharga tarqalib ketgan edi.
ah, mana shunday eshitib qolgan edim — 1972-yil bahori edi, shu Moviy-Sariq qushlarimiz Avstriyaga yoʻl olishgan edi, men oʻsha paytda oila bilan birga boʻlsam ham, futbolni butunlay unutmas edim. qanday qilib eslamayman — avvalgi mavsumdagi chempionlikdan keyin shunchaki osmonga uchib ketgandek his qilishardi, chunki "dinamo"ning nomi butun osiyoda ovoz chiqara boshladi. samarqandliklar orasida gap ketganda, kimdir: "qani endi avstriya bilan boʻlgan oʻyinda qanday boʻldi?" — deya savol qoʻyadi. men esa darrov oʻz hikoyamni otaman: qishda qor yogʻayotgan vaqtda uyga kelib, radio bilan oʻyinni eshitgan edim, ota-bobolarimizning taʼkidlashicha, hammasi birdan rivojlanib ketgan ekan — andijonlik erkaklar yigʻilib, oʻyinni kuzatishgan, tikuvchilikdan, doʻkonchilikdan mustaqil pul yoʻllab, jamoamizni qoʻllab quvvatlashgan ekanlar.
shahar boʻylab yangi binolar koʻtarilib, amaki-holalarimiz esa eski, loy qamish tomli uylardan koʻz yumishardi — lekin Moviy-Sariq libosdagi futbolchilarimiz esa butun xalqning orzusini ular qoʻlida oʻtazardi. o'sha paytda har bir gol urilganda, butun mahalla oʻzini jahon chempioni bilan birga his qilar, farzandlarimiz esa koʻcha oʻrtasidagi toʻpga uzoqdan qichqirishardi. ishonch bilan aytaman — bugungi statistika yoki reytinglar yoʻq edi, faqat yurakning toʻqnashuvi va jamoa uchun fidoyilik bor edi. va boshqa narsa yoʻq — yaxshi eslarman, shunday edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oʻsha yozda shunday boʻlibtirganki, shahar markazidagi asosiy maydonda "Dinamo" tarafdorlarining yigʻini boʻlib oʻtardi — jingalak sochli yigitlar qichqirib, oq-qizil chiroylarni koʻtarar edilar. Bitta ota-chinorning soyasida oqsoqol akamiz oʻzi bilan dovdiragan yigitni tutib, "Ogʻir vazn toifasida chempion boʻlish uchun olov va qoʻlqoplarga muhtoj emassiz, asosiy narsa yurak!" deb gapirardi.
Keyinroq shu vaqtda bir ertakchining bola koʻzlariga Moviy-Sariq guldek yorqin edi va u orqali butun hayotini oʻtazardi: otasining matrosiga gapirardi, onasining qovurgʻalarini itargan holda oyinga yugurar edi — "Ey, bola, oʻyinning qaysi qismi bilan birga yashaysan? Gol bilanmi yoki oʻz-oʻzini aldash bilanmi?" deb so'rardi.
Oqibatda shunday boʻldi-ku, yigit oʻsha dinozavrlar singari Moviy-Sariq ruhda qolaverdi: futbolni oʻqituvchi sifatida emas, baliq savdogari sifatida oʻtkazardi, lekin har shanba kuni "shaharni Moviy-Sariq boʻyoqda" deya tovush chiqarib yurardi. Hatto raqiblar ham uning sariq-nurli qichqirigʻidan qochib ketishar edi! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.