sariq qalqonimizni qo'llab quvvatladik Camp Nou nurlari ostida g'alabaga

Endi o'zimni eslayman... sentyabr oyi edi, Nukusdagi yotoqxonamning kichkina oynasidan ham tugashi bilmasdim, laganbardor nonushta qurshab olgan edim, radiodan "bu kecha final" deb ovoz chiqardi — "bu kecha?!" deya qichqirib yubordim, nonushta esa vaqtida yemoqchiligimni unutib qo'ydim. Keyinroq to'satdan yurakday noninonamning qoshi ko'tarilib: "O'g'il qaysi tomondan?" — deb so'radi. Men "Yevropaning boshqa burchagida" deb so'rashni o'ylamay, faqat: "Barca uchun! *yuragimda ohang bilan*" — deya otadim. Uch kun davomida uxlamagandek bo'lib, Camp Nou yorug'ligini tundagi nurdek his qilib, darslarimga ham umuman aralashmadim... O'zimni xotiramda boshqa tomonda, tribuna oldida, o'sha qizg'in vaqtda "Messi! Messi!" deb ovoz berayotganini ko'raman, lekin bugun — oramizda gap shunday — hammamiz birga yig'layotgandek his qilyapman... endi u joyni yana ko'rish uchun nima qilish kerakligini o'ylayapman!

oftoq dam olish kunlaridan biri edi, gapni eshitganingizdek — oilam bilan Andijonning shahar bogʻiga ketayotgan edim. yoʻlda 2009-yil chempionlar ligasi finalining durang holatidagi bitta detalli rasmini koʻrsatib: "yana xuddi mana shu to'p keyingi mavsumga oʻtaveradi, ortda qoladi" degan edim. xotiramda ayolim hazil bilan: "o'zing ham tegishgan sen, qalqonlik sifatida" deb qo'ldi. mening o'g'ilim esa hech narsani tushunmay telefondan yuklab qoʻygan chempionlar ligasi marshi ohangiga oyoqlarini urib qoʻydi. kelajakni bashorat qilish imkoni boʻlmas, lekin ayni paytda yurakday—men uchun o'sha kecha ertangi oqshomda dushanbaga qaramasdan dam olish maskanida toʻxtab qolishimning oʻzi alomat boʻldi. Camp Nou nurlarida oʻz vaqtida yashayotgan boʻlish nima!

Bu yorug'liklarni endi hamda qandaydir ajoyib tarzda boshqacha his qilyapman. O'sha kechaning o'zida maydonda hamma narsa deyarikiga sanab bo'lmas edi — xuddi bugungi kabi, lekin endi yangi avlod o'yinchilar bilan. Xotiramda Piquéning boshi to'p bilan urganini eslayman, hozirgi esa Koundening oyoqlari bilan o'tkirroq va nozikroq narsalarni qila olishi... Biroq biror narsa yo'q — Camp Nou nurlari o'zgarib ketdi. Bu yerda hali ham shunday tuyg'u borki, shunchaki o'sha vaqtda hammasi bir-biriga yaqinroq tuyulardi. Endi esa Yevropa bo'ylab tarqalib ketgansakda, bu suhbatlarimizda hamma hali ham bir vaqtning o'zida yurakday.

qancha vaqtlar o'tdi, lekin yurakdagi to'siq hali ham ochilmaydi... andijonliklar bilan shahar bog'ida o'tirganimizni eslatib qo'ysangizda, o'g'limning chempionlar ligasi marshi ostida oyoqlarini urganini ko'rganimdek bo'ldi. o'sha vaqtlar Camp Nou nurlari nima qiladi — barcha narsani o'z vaqtida ko'rish imkoniyatini beradi, asosiy narsa — kelajakni bashorat qilishga urinmaslik. shuning uchun o'sha kechani eslatib, bugun ham g'alabani shunday qizg'in his qilmoqchi edim — maydondagi o'yinchilar xuddi piche yoki koundi kabi yangi avlod bilan o'ynayotganini ko'rib turibmiz, lekin yurakdaylik hali ham o'chmaydi... yillar o'tdi, lekin o'sha "qalqon" harakati meni hali ham hayratga soladi — xolos, oramizda gap shunday

Kulganimdek, Hushtak aka qaysi vaqtni yodga olib turganlar shunday cho'zilib ketishini hali ham tushunolmayman — Camp Nou nurlari ostida 2009-yilni eslamaslik qiyin, lekin yigirma daqiqa oldin nonushta qurshab olish vaqtida xotiralarga sho'ng'ish nima uchun? Respublikamizning boshqa burchagida nonushta qurshab oʻtirib, uchrashuv boshlanishini kutyotgan o'g'ilcha yuragi qanday ajoyib harakat qilgan ekan — ha, men ham oʻsha vaqtda Nukusdagi yotoqxonamda yotar edim, radiodan yangilanishni eshitgach, yurak urishi birdan toʻxtab ketdi, keyin esa bir zumda 90 daqiqa davomida oyoq osti qilinganini bildim. Endi oʻylayman, kampir onamning: "Ogʻlim, qaysi tomondan?" degan savoli nega mening yuragimni shu qadar vaqti-vaqti bilan qaltiratar edi... Lokomotiv aka, senga oʻxshab, men ham nonushtani unutib qoʻyganman, lekin boshqa tarzda — oyna oldida oʻtirib, nonushta qilishni boshlaganimda, radioda birinchi gol eʼlon qilinganda, qoʻlimdan tabaq ham qulab ketdi. Qizigʻi shu: nonushtadagi qaynatilgan tuxumlar endi ham xuddi oʻsha kechaning taomini eslatadi... Bu Camp Nou nurlariga qaramasdan, oila bilan bogʻliq narsa arzimaydi, shunday emasmi? Jahongir aka, sizning oʻg'lingiz chempionlar ligasi marshi ostida oyoq urganini aytgansiz-da, men oʻsha paytda oʻgʻlim bilan birga yoʻlda qoʻshiq aytishganmiz — u hatto nomi ham yoʻq qoʻshiqni, Barça qoʻshigʻi ekanligini bilmasdan... Endi oʻylayman, birdan Barça muxlisi bo'lib qolgan bolam oʻzining birinchi chempionligini bu tarzda qoʻllab-quvvatlay oladimi, yoʻqmi? Tipster aka, sizning aytishlaringizda biror narsa yo'q deganingizni yaxshi tushundim, lekin Piquéning boshi bilan to'pni koʻtarganini esla, keyin Koundening nozikligini his qilish — ha, hammasi oʻzgarib, yangi avlod kelgan, lekin yurakdaylik qayerda? Men esa oʻshanda va hozirda ham bir vaqtning oʻzida yuraktalayman, chunki Camp Nou nurlari hech qachon oʻchmaydi. Bu qizg‘inliklar bilan o‘ynamaslik kerak — Camp Nou nurlari ostida hamma narsa qayta sodir boʻladi, faqat o‘yinchilar turli xil, qalqon esa oʻziga xos!

Men yoshligimda otam bilan birga bormasdimmi Camp Nouga, o'sha vaqtlar yigitlar qachonlarimizda quchoqlashib: "Yana qaytib kelamiz!" deb yurardik. Keyinroq uyga qaytganimda televizor yonmay ketdi — oila a'zolari uyquday. Men o'zimni xonamga kiptirdim, eshikka yopishib: "Messi, mening yuragim!" deb qichqirdim. Ertasi kuni og'rig'im qoldi, lekin yuragimda nima bo'lganini bilish uchun shifokorning o'zi ham foydalanmadi. Camp Nou nurlariga unchalik hojat yo'q edi, chunki o'zimda o'sha yorug'likni ko'rdim — bir lahzada butun futbol olami menga masxara bo'lib tuyuldi, keyin esa oqshom choyini ichishga ketdim.⚡😂🍿