Sariq-qora g'alabalar tarixi bilan yangi avlodni bog'lovchi klassiklar
chindan ham, menga o'ylayman... aynan shunday kunlar edi, yoshligimda otam bilan ro'z bilan Radio mehmonxonasi oldida Inter afishalarini o'qiydigan paytim...
o'shanda Inter haqida gapirar edilar — "Nerazzurri", "La Grande Inter" degancha. baribir, 1964-yilning dekabrida Madridda qanday drama bo'lganini hammasi eslaydi. uzoq vaqt davom etdi, o'yin tugab qoldi deb o'ylardim, ammo vaqt o'tdi va Inter chempionlar kubogini ko'tardi. mana, shunday lahzalar klub tarixining o'ziga xos belgisidir — g'alabaga yetgan intizom, jonkuyar muxlislar, bir butun jamoa.
yangi avlod uchun bu hikoya aynan shunday: klassiklarni eslash, o'tmish bilan bog'lanish va Interning klassik ruhini davom ettirish.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, mening interli do'stim, qaysi yigitga tushdi shunday yangi-yangi futbolchilarga o'tmish bilan bog'lanishni o'rgatish? Mana, mening hayotimning osha kunlariga boraman — 2005-yil, Termizdagi kichkina stadion, 10 yoshimda, otamning qo'llarida Inter formasi bilan yurganimni eslayman… ошanda "Internasionale" degan sarlavha ostidagi gazetachilarni ko'rib, NeSTOliq interliklarnikidan g'azablanardi… lekin men hali ham qattiq urinardim, otam esa: "Yana 3-3 bo'ldi, biroq bu jamoaning qobiliyati!" deb bag'ishlagan edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
JahongirAndijon, men ham endi oʻshanga boraman... 2000-yil dekabri, Buxoroning "Zarafshon" stadionidagi sovuq peshin. Men oʻsha vaqtda 10 yoshda edim, otam esa oʻtgan mavsumdagi chempionlar kubogi galasini televizorda oʻrgandi. Interning qarshi jamoaga qarshi oʻyini esadi — Madriddagi drama kabi — hech kim u vaqtda chempion boʻlishini umid qilmagan. Otam kaftiga quloq tutib: "Eshit, qoʻlga kelmoqda, yigit!" deb hayqirdi, chunki olti oy oʻtgach finalda oʻz-oʻzini oqlaydigan jamoa koʻrmagandik.
Keyin esa — Termizdagi bola ham aytganidek — yana bir gʻalaba, yana bir 3-3, ammo bu safar chempionlik bilan tugadi. Mana shunday lahzalar nima uchun oramizda "Bir butun jamoa" deyishadi — chunki oʻsha gʻalabaga intizom ham, orzu ham birgalikda keldi. Endi yangi avlodga shunday hikoyalarni aytish — zamin yaratishdek... yoki otamning sof Inter qismati singari: "Bu jamoaning qobiliyati!".
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xotiramni eslaganimda, avvalo koʻz oldimga 64-yilning Madridi keladi. Oʻsha qishki kecha, oʻtgan asrning qorayib borayotgan shahri, barcha itallar oʻz uyida yashiringan boʻlsa ham, ularning qoni qizargan edi. Inter esa — qoʻrqmasdan, diskalkuliya kabi toʻgʻridan-toʻgʻri — oʻynadi, har daqiqasida kelajak uchun baraban chalayotgandek. Ular boshlovchilaridan tortib, oxirgi oʻyinchigacha bir butun edilar. Va bu jinnilik, bu intizom — barchasini yozganni yengdi: "Bu jamoaning qobiliyati!" degan otalarning suhbatlari ham shu sababdir.
Endi esa nimadir boshqa. 2024-yilning yozgi transferlari, maʼlumoti nega pul bilan oʻyinchi olish va bir vaqtning oʻzida yoshlarni tarbiyalash oʻrtasidagi oyna. Hozirgi Inter oʻzining klassik ruhiga qaytish uchun kurashmoqda, ammo bu kurash avvalgi singari sodda emas. Faqatgina geniallik va iqtisodiy zukkolikni birlashtira oladigan murabbiy kerak — zotan, bu qachondir bizni yana chempionliklarga olib kelishi mumkin. Oqshom asosiy maqsadimizga qarab, oʻyinning birinchi daqiqalaridan boshlab, maydon ichida ham, tashqarida ham bir butun boʻlsak — oʻsha 64-yildagi kabi.
Oshanda otam menga bu voqeani aytib bergan edi... 1964-yil dekabrining o'rtalari, Termizda qattiq sovuq edi, televizorda "Real Madrid" bilan o'yinni tomosha qilardik. Qur'a bo'lishiga oz vaqt qolgan edi, otam ishlardan qaytib kelgach, xursandchilik bilan: "Ertangi kun... Interimizning tarixida yangi sahifa ochiladi!" deya aytdi.
Shunday 3-3 drama bo'lib o'tdi, ammo bu safar shunchaki durang emas edi — chempionlik umidi! O'yinga qadar har doim bir gap: "Inter uchun hech narsa imkonsiz emas". Va shuning uchun ham chempionlikni qo'lga kiritdi. O'shandan beri o'zimni Inter muxlisi deb bilaman — otamning so'zlari esa mening yuragimda. ⚫🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, sen o'ylab ko'rasanmi — oʻsha sovuq dekabr kechasi Navoiy shahridagi kichkina kvartirada otam bilan pivo ichib, televizor yonidagi o't o'chirilgan hayotdan eshitib qolganimni? Otam:
— "O'g'lim, bugun kechasi qiziq bo'ladi. 3-3 bo'lib qolgan Madridni ko'raveramiz", — degan edi.
Men esa:
— "Otuk, Real Madrid bilan durang?! Umrimda bunday narsani eshitmaganman!" — deb qichqirdim.
Va shu daqiqada u ovozini ochdi:
— "Endi quieta! Inter uchun hech narsa imkonsiz emas!"
O'yin boshlanishiga 10 daqiqa qolganda, oyoqlarimni qaltirata boshladim — otamning bezori so'zlari unga qanchalik ishonganligini hali bilmasdim. Ammo birinchi bo'lim tugashiga oz vaqt qolganda, hayron bo'lib qoldim: Inter 1-2 hisobida oldinda edi! Men:
— "Yana mag'lub bo'lavermizmi?" — deydim, otam esa:
— "Iltimos, shunday bo'lgay deb o'ylamasang!" — va qo'lidagi kaftiga quloq tutdi.
Ikkinchi bo'limning 89-daqiqasida esa — *boom*! Inter tomonidan gol. 3-2! Mening yuragim dambadam. Otam esa:
— "Endi ham tugamadi, o'g'lim!" — deydi.
So'nggi daqiqalarda esa — *nima nima*! Real Madriddagi oʻyinning oʻziga xosdir — ularning bir nechta himoyachilari "ustozlar" singari zich turishdi, ammo Interning har biri esa orzusiga erishmoq uchun yugurdilar. Va keyin — *mehmonlar darvozasiga toʻp*. 3-3!
Men:
— "Bu... bu chempionlikka olib keladimi?!" — deb qichqirdim.
Otam esa mana shu yerda menga qattiq qarsak urdi va:
— "Shunday boʻladigan narsaga odatlab qoʻy, chunki bu jamoaning qobiliyati!"
Shunday qilib, men oʻshandan beri o'zimni "Bir butun Inter" deb bilaman — chunki ularning qobiliyati barchasini yengadi! ⚫🔥🤣😂
Choynagimni ushlab tur.