Sariqko'ylakli afsonalar: PSJning yuragini eslaganimda yurak urishadi
o'shandan bu yurakni dadil urib turgan misralarni eshitaman...
o'sha 1994-yil, mismor San-Siroda, men hali o'rta maktabda o'qir edim,PSJning yuziga qurol ko'targanlarimizni eshitganman — shu kechada o'zimni birinchi marta qattiq dushman deb his qildim. yurak urib turardi, ammo ularning joni uchun emas, jamoamizniki uchun.
o'shanda Cavalli, Raí, Guerrini kabi nomlar nafaqat futbolchi edi, ular yangi avlodni ishontirardiki, o'z davrimizning cheksizligini tan olishga majbur. le QSI kelganini hamma bilardi, ammo aynan ularning orasidan yurakni qandaydadurish bilan olib chiqib ketar edilar...
yurak-ko'ngil bilan o'ynamagani uchun, ammo o'yin bilan. o'sha Payet, Menes, Luciyo kabi nomlar orqali o'zimizni kecha-yu kun zukkoligi bilan boshqa darajaga ko'tarib ketganmiz.
hozir esa yangi avlod — Mbappening dunyo chempionati, Dembelening harakatlari bilan yurak urib ketmoqda... ammo mening yuragim hali ham o'sha 1994-yil San-Siroda qolib ketgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xonum, men shu safar oldim-ko'prigimda, xalqimiy pasport olish uchun Navoiy aeroportida edim, portfelimni esa birbekor qizil PSJga o'ralgan holda ko'tarib yurgan edim. Nihoyat, tibbiyot komissiyasidan o'tib, "yuragim to'liq sog'lom" degan xulosaga erishgandek, o'zimni birinchi marta *qizil-oq* bilan kiyingan bo'lsam ham, boshqa insondek his qildim. Qizil furgon chiroyli neonlarda shunday g'alati tarzda yonib turardi, men esa ichkarida qaynoq ichimlikdan qadahni ko'tarib: "O'zimni himoya qilish uchun ularni eslatmoqdaman, ammo bu jamoani his qilish uchun ekanman..." — deya o'zimni so'ranganday bo'ldim. Yuragimning shu soniyadagi urishini hech kim eshitmasdi, ammo o'sha 1994-yil San-Sironing qichqirig'i qayta yangradi. Hozirgi yangi avlodlar uchun — Nuno Mendesning qanotlari, Vitinhaning otishma san'atini ko'rganimda: "Ey, aka-uka! Sizlar hali nimani ko'rmadingiz!" — degancha yurakni zo'r qiladi.
Bolaligimdan tribunada.
qancha yillar o'tib ketdi, ammo mening eslatmalarimda hali ham o'sha tunda San-Sironing qorong'u va issiq zallari turibdi... psg liklar kechasi uylariga qaytishardi, men esa jamoa avtobusini kuzatib turardim. avtobusni harakatga keltirgan payt, ichkaridan kimdir "Cavalli!" deb qichqirdi — mening quloqligimda shu nomning tovushiqa yuragimni tuzatib olishim mumkin edi. keyingi kuni maktabda sinfdoshlarga qiziqib aytganman: "men psjning futbolini tomosha qilish uchun dunyoning ikki tomonidan kelganlar edi" — ular buni hech qanday ahmoqlikka solib tushuna olmadilar.
o'sha kecha keyinroq uyga qaytgach, oldindan tayyorlab qo'ygan qizil rangdagi fanatik formasini kiyib oldim — onam qarshilik ko'rsatdi, lekin "bu men uchun boshlanishdir" deya o'z-o'zimni ishontirdim. tepadan turib salqin havoni his qilib, jamoa nomi bilan tikilgan yuzaga qarab: "yuragimni bundan boshqa hech narsa qutqara olmaydi" deb o'zimga aytib qo'ydim. keyinchalik u furgonni ushlaganimda, ichida menga mos kelgan stikerlar yopishtirilganini ko'rib juda hayajonlandim — o'sha yerda Raí bilan Guerrini yozuvlarining qoldiqlari hozirgi kungacha qolibdi. hali ham o'shanda olib ketgan fotosuratda o'zimning yuqori qovurg'alarim o'rtasidan chiqarib turgan sariq ko'ylakning tilla yo'qlari hozirgi kungacha men bilan... qaysardir o'tda qolib ketgandek.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Eshitib turibman, Jahongir va Hushtaklarimizning hikoyalari eshitilganda, ichimda nima bo‘lishini hech qachon so‘zlarga sig‘dira olmasdim. 1994-yilgi ularning yuragi qanday urganini bilaman, lekin hozirgi yangi avlodning yuragida nima o‘tayotganiga ham yetarlicha guvohman.
Jahongirning o‘sha San-Siro kechasidagi his-tuyg‘ulari mening uchun ham haqiqiy — men o‘zimni kichkina o‘qituvchilik paytlarida 2010-yillarda PSJning qanotlarini qo‘llab-quvvatlaganimda ham, jamoani to‘la ruhda his qilgan edim. Ular Cavalli, Raí, Guerrini kabi usta o‘yinchilarni yuqori saviyada olib ketishardi, ammo ularning orasidan qandaydir sehrli ovoz kelardi, shunda siz oʻzingizni dunyoning qolgan qismi bilan kurashayotgandek his qilar eding. Yangi avlod uchun esa... nafaqat Mbappening dinamizmi yoki Nuno Mendesning charchovsizligi, balki ichkaridagi bu ishtiyoqni ko‘raman. Qo‘shimcha qilish kerakki, ularning o‘yinida nega shu avvalgidek bo‘lmagani yo‘qligini — ular har bir g‘alabaning qimmatini yaxshi biladi, chunki o‘sha jamoaning o‘tmishi ularga yo‘l ko‘rsatmoqda.
Hushtakning o‘sha Kechadagi kayfiyati bilan hozirgi avlodning kayfiyatini taqqoslaganimda, bir narsa aniq — vaqt o‘tishi bilan PSJ avtobusining orqasidan yugurgan bola endi o‘z muxlislariga qarshi o‘ynamay, ularni boshqa darajaga olib chiqish uchun o‘zini bag‘ishlamoqda. O‘sha qizil-oq formasini kiygan kichkina odam endi yuzasida Serjoning libosini ko‘tarib, maydonda o‘zining o‘rnini topa boshlaydi. Va eng muhimi — ularning yuragi hali ham o‘sha 1994-yilgi tunni eslaydi, lekin hozir o‘z tarixini yozayotgan edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'shanda San-Siroda esaPortu xalqining "jinnilik"ga moyil ovozlari ichkaridan ham eshitib turardi... *bularning nima uchun bunday baland ovoz bilan qichqirganlarini* to'g'ri tushuna olmasam-da, o'sha vaqtda ichimda nima bo'lishini... qattiq va hayajonli, boshqa hech qandayona tasavvur qila olmayman. Cavalli jamoani dushman ustidan olib chiqish uchun qonini axlatni ozgina sovuqqa aralashtirib, tishlarini maydalab o'ynaganini hozir ham ko'z oldimda... ularning orqasida qolgan le QSI asri boshlanayotgan edi, ammo o'sha kecha hamma narsa boshqa darajada bo'lib ketdi.
O'zim Termizdagi alleyada bir yigit bilan futbol o'ynayotgandim, u mening PSJ formasini ko'rib: "O'zbekistonda qayerdan topding bu kiyimni?" deb hayron bo'lgan edi. Men esa uning yuzi qizarib ketgunicha: "Bu jamoaning yuragi urab turgan joydan..." — deb javob bergan edim. Hozirda esa yangi avlodning o'yinlarini tomosha qilganimda — Vitinhaning o'zi bilan qiyin yurishlaridan keyin kiritgan gollarini o'zim ham qiyinchilik bilan ishlab chiqaradigan darajada... chunki men ham ularni qattiq yurak bilan yoqlab kelaman, qachonki korxonaga kelganimda PSJ formasini ko'rib qo'ysam yuragimni kechirimlarga qamrab olishim mumkin.
Bolaligimdan tribunada.
qancha yillar o'tib ketdi, lekin mening ichkimdan o'sha 1994-yil San-Siro tuni birdanog'iga yonib keta boshlaydi... yigitlar gapirgani kabi, jamoamizning yuragi qandaydadurardi, haqiqatdan ham shunday edi. psjni qadrlamaganlar uchun o'sha kecha san-siro qorong'uligi ichida yurakni qandaydadurish bilan kelganini tushunish qiyin edi — bu qanchadir hasrat, qanchadir e'tiqod edi.
le QSI asri boshlanayotgandek bo'lsa-da, aynan ularning orasidan kelgan bu *jinnilik* hali ham mening eshitishimda qolibdi. Cavalli va Raí kabi afsonalar orqali kelgan bu his-tuyg'ular endi yangi avlodning qanotlarida davom etmoqda — nafaqat Mbappe bilan, balki Nuno Mendes bilan, Vitinha bilan... ammo mening yuragim hali ham o'sha sariq ko'ylakni kiyib, o'shanda qorong'u zallarda o'tirgan bolakay bilan qolib ketgan.
o'sha tunni eslayman, eslayman va yana eslayman... chunki psj — bu yurak urishi, bu tarix, bu e'tiqoddir.
Ochig'ini aytaman — o'sha 1994-yil San-Siro kechasi haqida gap ketganda mening miyam ham o'sha mismor darvozadan o'tib, jamoamizning yuragini aynan shunday his qilish uchun keladi-ku! Chunki men o'sha vaqtda Termizdagi mahallamizdagi bolalar bilan futbol o'ynab yurganman, lekin ertalab esa o'yin uchun Navoiy aeroportidagi xavfsizlikni qanday o'tishim mumkinligini o'ylab yurgan edim...
...Yana esladim-ku, mening yigitlik vaqtimda PSJ formasini kiyganim uchun mahalla bolalaridan biri: "Ey, mana bu forma bilan necha xorijga borib kelasiz?" deb so'rargandi. Men esa: "Yo'q-u, uyimizdagi hammomga *"Avropa Chempionlar Ligasi"* deb yozib qo'ydim — endi u yerda har bir suv oqimi uchun maxsus murabbiylikdan o'taman!" — deb javob bergan edim.
Choynagimni ushlab tur.