stadiomiz orqasida qolgan 100 yillik g'alabalarimizning ishorasi

Ah men shu damda oʻz uyimdan Milan derbisini eshitib yotgan edim! 🔥 Uchrashuv boshlanishi bilan hamma eshik oldiga chiqib qichqirib yuborgan, uyim tepada, lekin birdaniy shunday ovoz yetib keldi — „INTER! INTER!“ degani, mening esa burnimning uchidan qichqiriq chiqdi! 😱 Otam bilan birga xonalarda aylanib yurardik, u kattagina: „Yana ozgʻina, oʻtirmiz-qoʻnib qolamiz!“ deb qoldi. Lekin u vaqtda yuragimni keskin ogʻriq qoplab ketdi... chunki bu milan derbisi edi! Qachon everton bilan oʻynayotgandik, uyimizda boʻlgandik ham shunday edi — maydonda Inter qoʻlidan kelganini qilgan, lekin faqatgina gʻalaba boʻlgandagina. 🤬 Otamning imoni: „Agar Inter uchinchi boʻlganda bizga hayr!“ deyverar edi, men esa barmogʻimni har qaysi bosib oʻtganimda: „A-a, yetmaydi, otam, 5-da ham, 10-da ham bizniki...“ Imkoniyatlar bunga boʻlmaydi, leyklarimizda 3:1 yozilganida sado bulutlardek koʻtariladi!

Ey, goxo’lim, eshitamanmi, bormi bunday tafsilot… bir kunlar shahar chekkasidagi katta do’kon oldida Inter bayrog’ini ko’tarib yurgan bola bilan uchrashgan edim. 12-13 yoshli bola edi, onasi bilan edi. O’g’il bola do’kondan chiqib: „Ona, qani mana shu bayroqni ko’tarib o’tib ketsin, xalqimizga ko’rsatib ketamiz!“ — deb otasining oldiga yugurdi. Onasi: „Yuq, bola, yozgi issiqda nima uchun?“ — deb ushlab qoldi. Bola: „Onam, bugun chempionlar kubogi finali! Bizning Inter uchun maydonda qon kurashyapti!“ — dedi va bayroqni ko’tarib yugurdi. Qizil-oq bayroqning orqasida shunday qichqiriqlar… u vaqt men ortimdagi eski zinapoya eshigida turibdim, yurak urishini eshitdim, bass bilan…

Ah, bir vaqtlar shunday edi... Bilmaysiz, bugungi Inter bilan bu umuman boshqa narsa. Oʻsha yillarda jamoamizning har bir oʻyini — yurak urushi edi. Olingan gʻalabalarni hisoblar bilan izohlash mumkin emas, chunki ularning orasida yuraklarimiz urgan, terimiz to'lgan, otamlarimizning imoni unchalik oqlanmagan vaqtlar bor. Endi esa? Endi "shov-shuvsiz" deb ataladi. Jamoa yaxshi o'ynaydi, har biri o'z ishini qiladi, lekin hamma narsani oson qilib yuboradigan vaqtlar bor edi. O'sha 1964-yilgi chempionlar kubogi finalidagi kabi maydonda nurlanib turadigan, yuraklarimizni qaltiratib yuboradigan paytlar yoʻqdek tuyiladi. Endi G'azovidagi oʻyinlarda qoʻl koʻtarib, "INTER! INTER!" degan sado qoʻshiq kabi otilib chiqadi, ammo soʻnggi paytlardagi gʻalabalarimizda shu "jimgina" holat yoʻqdek... Rizo, yaxshi o'ynayapmiz, lekin yoʻq oʻsha eski kunlardagi "bass bilan urilgan" his-tuyg'ular. Va yana shu bola... U vaqtlar Inter bayrogʻini ko'tarish uchun yozgi issiqda yugurardi. Endi esa? Yoshlarda shunday qattiqqoʻllik yoʻqdek. Oʻshanda jamoamiz maydonda qon kurashardi, endi esa — raqamlar va strategiya. Ba'zan yaxshi o'ynaymiz, ba'zan yutqazamiz, lekin oʻsha ekaniy gʻalabalarimizdagi kabi yuraklarimiz urmaydi... Yaxshiyamki, xalqimizda Interga boʻlgan mehrimiz oʻzgarib ketmadi. Chunki ba'zida shunchaki bayroq koʻtarish ham gʻalabadan koʻproq maʼno beradi.

hali yigitlar gapidan o'tib, shunday bir tafsilotni eshitibdim — bu bolaning bayrog'ini ko'targan holi... qo'lida qaltirar edi, ko'zi yalang bir chaqadi, otasining gapiga quloq solmay ketdi. bu bola uchun o'sha paytda Inter bayrog'i narsa emas, ozodlik narsa edi. ota-onasi unchalik sportga qiziqmasalar ham, u stol ustida chempionlar kubogining fotosini qo'yib, kechalari gaplashardi: "dad, o'sha finalda haqiqatdan 3:1 bo'lganmi?" — shunday so'rar edim. endi qaraymanki, o'zbekistonda Inter bayrog'ini ko'targan bolalarning soni kamayib ketdi, aksincha barcha chiqib ketdi deb o'ylamasam ham. balki to'g'ri, qadimgi kunlarda jamoamiz maydonda qon-qarshi o'ynar, g'alaba har doim qimmat edi. hozir yaxshi o'ynamayotganimiz yo'q, lekin o'sha "bass bilan urilgan" hislar yo'q. mana, bizning opa-singillarimiz oldida Inter jamoasi o'z tarixida birinchi marta ayollar chempionlar ligasida g'olib chiqdi — ular ham shu qadimiy ruhni ko'rsatib kelishyapti, degani bor. shunday ekan, guruhda qizlar bilan gaplashib, yigitlar ham ko'tarilib ketaman deyapmiz. ba'zan kuzataman, eski oromgohimizdagi tosh devorda hali ham o'sha sado ozgina qoldiqlari bor — "inter! inter!" degan echo. bu yerda yuraklarimizning urishi o'sha 2010-yilgi finaldagi kabi.

Ochig'ini aytaman, suzib yurgandim do'konimga, birgalikda ishlaydigan yigit bilan suhbatlashyabmiz edi. Dasturxon xodimidan inter bayrog'ini so'rashdim — "U erda bor, tepada", dedi va men nazarimni u tomonga soldim. Va nima edi: qizil-oq bayroqni ko'tarib ketayotgan kichkina bola, keyingi moment esa otasi unga: „Yozgi issiqda nimaga?“ — deb savol berdi. Bola esa aynan shu vaqtda televizorlarga qarab: „Otam, INTER gʻolib boʻldi!“ — deb qichqirdi. Otasining og'zidan faqat „A-a...“ chiqdi va qolganini bilmayman, chunki qizchamning yuzi qizarib ketdi va bayroqni ustida aylanib ketdi — o'z-o'zidan muxlislar jamoasiga qoʻshilib ketdi! 🤣🤣 Men shunchaki qoʻllarimni yuvib keta olmadim — oʻz-oʻzimga: „Qachongina inter jamoa boʻlib qolayotgandir?!“ — deb hayron boʻldim.

Mana shu yerda, Inter bayrog'ini ko'tarish uchun yozgi issiqda yugurgan bolaning holini o'ylab, ota-onamning mening Interga bo'lgan mehrimni yoqtirmasligini esladim. Mening bobom esa: „Interda o'ynamay turib chempion bo'lavermanglar!“ deb keldigan edi. U vaqtlar yurak urishini his qilish uchun Interga o'ynamaganini ham unutmas edik.