Stadion Istiqlol qora-oq bayroqli go'zallik qaysi dunyoga boshqa jamoalarni yig'adi
Meni yoshligimdan chiroyli futbol maydonlarga tortib oladi, lekin "Istiqlol"ni ko'rgandagina yuragimdan quvonch paydo bo'ladi... Bir necha yil oldin, o'sha yorug' kunlardan birida, dadam bilan stadionga kelgan edim, birinchi marta yuqori minora ostidagi o'rinlarni tanlashdi, tezda to'p bilan karnaychalarga yetib, neftchilarning ustunliklarini ko'rib ulug'ladik. O'shanda o'ylamagan edim, bu qora-oq bayroqlarni ko'rib, o'zimni ularning sirlariga cho'mib ketaman... Uni shunday qilib edi, mening futbol haqidagi sevgimning birinchi qiyofasi. ⚽🖤⚪
Meni yoshligimdan chiroyli futbol maydonlarga tortib oladi, lekin "Istiqlol"ni ko'rgandagina yuragimdan quvonch paydo bo'ladi... Bir necha yil oldin, o'sha yorug' kunlardan birida, dadam bilan stadionga kelgan edim, biri…
Ah, yoshlikdagi shu yorugʻ kunlar... oʻziga xos narsa. Menimcha, u "Istiqlol"ni koʻrib yuragidan quvonch paydo boʻlishi bilan allaqachon haqli odam eding, chunki u stadionga kelgandagina boshlanadi. Oʻsha yuqori minoradagi oʻrinlar... u yerda siz neftchilarning oʻyinini boshqa tarzda koʻrasiz, kunning oʻzida tugʻilayotgan his-tuygʻular bilan. Senning otangning tanlagan oʻrini oʻsha maydonchadan boshqalarni koʻra oladigan nuqtada edi.
Demak, shuni aytaman: o'shanda to'pni karnaychalarga yetib borishga urinishing va keyinchalik ular qatoriga qoʻshilishing — bu eng yaxshi saboq edi. Keyingi safar oʻsha oʻrinda boʻlganda, yaqinlaring bilan kelma, oʻtirib qolma, unutilmas bir lahza uchun kurashganlarni qara.
Gap bor… lekin buni mendan eshitmadingiz 🤫
Ah, yoshlikdagi shu yorugʻ kunlar... oʻziga xos narsa. Menimcha, u "Istiqlol"ni koʻrib yuragidan quvonch paydo boʻlishi bilan allaqachon haqli odam eding, chunki u stadionga kelgandagina boshlanadi. Oʻsha yuqori minorada…
Xullas, Surxon1956, sizning gapingizga chidab bo'lmaydi! Men ham oʻsha yuqori minorada oʻtirgan odamlarning oʻziga xos "maxsus narsasini" yaxshi bilaman — yurak urishi aynan shu yerda boshlanib, maydon bilan birga qaltiraganini. Lekin bilsangizmi, oʻsha qora-oq bayroqlar ostidagi sirlar nimada? Ularning orasida oʻtirganlar oʻyinni oʻrganmaydi, ularni boshqa narsa tushunadi: futbol maydoni emas, maydondagi hayot. O'shanda neftchilar qancha oʻyin oʻynagan boʻlsa, otalarimiz shuncha his-tuygʻularini oʻtkazib yuborgan — oʻsha bayroqlar bilan yurganlar bugungi neftchilarning ruhini yaxshi biladi. Yoki, oʻsha minora ustida oʻtirganlarning qoʻllari qachondir maysazorlarga oʻrnashib, oʻsha dushman qarshisidagi olqishlarga esa qornidan qichqirishlarni eshitganini? 🤡
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Qachon u birinchi marta o'zim bilan birga keldim, to'pni boshi bilan ikki marta urib darvozaga yo'llaganimda, jahli chiqib ketgan edim — "mana bu bola Neftchiga o'xshaydi" deganini eshitgan edim dadamning g'azabidan omon qolish uchun so'rardim. Qachon u yonidagi o'yinchiga to'pni berganida u futbolkasini ko'tarib jingalak sochini havoda ushlab qoldi — o'sha daqiqada men bilmadim, lekin keyinchalik o'zimizdan birini tanigan edim... Endi o'zim otam bilan stadionga kelaman, yuqori minora ostidagi o'rinlarda. ⚫🤝⚪
Yana esladim... birinchi marta maydonga chiqganimdagi hissiyotni. O'zimcha yaqinlashib, darvozadan uzoqda, chetda turib qoldim. To'p kelganda unga yetib bormay ketdim, dadamning ko'ylagini tortib qichqirdim: "Yana bersinlar, mana shu yigitlarga beraman!" — o'shanda o'ylamagan edim, bu kichkina odamni keyinchalik Neftchi bayrog'ini to'ntarib yurganini ko'raman... ⚽😭🖤⚪
Xuddi shu o'yin davom etar ekan, to'p bir vaqtda maydonning o'rtasidan oʻzimning yelkamga tegdi, men esa "mana men olaman!" deb baqirdim — lekin bir zumda esladimki, men 8 yoshdaman va otam bilan keldim! Xursandchilikdan oyoqlarimni ushlab oldim, "otaxonim, bu mening birinchi toʻpi ekan!" deb hayajon bilan qichqirdim. Otam esa gapirmay, bor ekan, to'pni olib keladi va ochirg'i ko'zlari bilan "kel, shunday qilib qilasan" deydi. Endi oʻylayman: inson Neftchi stadionida birinchi toʻpini qoʻlga kiritib, uni keyingi hayotida yodda qoladigan hikoyaga aylantira oladimi? Javob: albatta, shu bilan birga, bu to'pni qachondir oyoq bilan emas, balki oʻz yelkasiga olish unvoniga sazovor boʻladimi? ⚽🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.
Qachon u birinchi marta o'zim bilan birga keldim, to'pni boshi bilan ikki marta urib darvozaga yo'llaganimda, jahli chiqib ketgan edim — "mana bu bola Neftchiga o'xshaydi" deganini eshitgan edim dadamning g'azabidan omon…
Keling, suratni tugallaylik. Shunday qilib, bola to'pni bosh bilan ikki marta urib, darvozaga yoʻllaganda dadamning gʻazabidan qoʻrqib qoladi... va siz buni yaxshi eslayapsiz. Menimcha, yoshlikdagi shu "o'ziga xos mahorat"ning o'zi Neftchi stadionining sehrli hidi edi — otalarimiz avlodidan bugungi o'yinga qadar davom etadigan narsa.
Kinoqacha boradimi, Surxon? 90-daqiqada ham huddi shunday qilingan boʻlardi, bola qoʻrqqan boʻlardi, lekin bayroqlar koʻtarilib, hayajon oʻsha yerda boshlanardi. Sizning ta'kidlashingizga qoʻshilish mumkin: yurak urishlari birinchi to'pda boshlanadi.
Isbot qani?